Przypadkowy grzech, którego nie wybaczono
— Kasia, co się stało? — przestraszyła się Monika, widząc, jak przyjaciółka blednie, wpatrując się w ekran telefonu.
— Lena nie żyje… — wyszeptała Katarzyna.
— Lena? Miałaś siostrę? Nigdy o niej nie mówiłaś. To kuzynka?
— Nie… rodzona. Tylko nie widziałyśmy się od prawie dwudziestu lat. Ja… nie mogłam.
— Boże… Ile miała lat?
— Była dziewięć lat starsza ode mnie. Pięćdziesiąt osiem…
— Chorowała?
— Nie wiem, Monika… Nic nie wiem… — Kasia wybuchnęła płaczem, upuszczając telefon na podłogę.
Gdy Kasia miała zaledwie trzy lata, starsza siostra Lena troszczyła się o nią jak o własne dziecko. Rodzice pracowali od rana do wieczora, więc opieka nad malutką spoczęła na Lenie. Były nierozłączne — Lena dorastała, a Kasia dojrzewała u jej boku.
Kiedy Lena skończyła osiemnaście lat, wyszła za męża za Wojtka. Wszyscy go lubili. A zwłaszcza Kasia. Była w nim zakochana. Poważnie mówiła, że wyjdzie tylko za takiego jak on.
Rodzina żyła w zgodzie, a więź między siostrami była tak silna, że niemal stanowiły jedno. Gdy Lena i Wojtek przeprowadzili się do Poznania z powodu pracy, Kasia regularnie przyjeżdżała do nich na weekendy.
Godzinami siedziały w kuchni, wspominając, dzieląc się myślami. Wojtek nie przeszkadzał — wiedział, jak ważne to było dla obu.
Kasia też wyszła za mąż. Niefortunnie. Mąż okazał się skrytym alkoholikiem. Trzymał się, dopóki był na terapii, ale w końcu stracił kontrolę. Kasia wniosła o rozwód. I wtedy to się stało. To, co zniszczyło ich życie.
Wojtek przyjechał do rodzinnego miasta w delegację. Lena poprosiła go, by odwiedził siostrę:
— Jesteś dla niej jak brat. Porozmawiaj. Jest teraz bardzo samotna. Powiedz, że może na ciebie liczyć…
— Oczywiście — skinął głową. — Wiem, jaka jest wrażliwa.
Kupił owoce, wino i ulubione czekoladki Kasi. Zadzwonił. Nikt długo nie otwierał. Już chciał odejść.
Gdy drzwi się wreszcie otworzyły, stała w nich ona — z pustym spojrzeniem, z twarzą opuchniętą od płaczu.
— Dobrze, że przyszedłeś… — ledwie wyszeptała.
Usiedli przy stole. Kasia milczała, a Wojtek starał się ją rozchmurzyć, opowiadał o pracy, o synach.
Słuchała, aż w końcu sama zaczęła mówić:
— Nie wytrzymałam, Wojtek. Pił, upadał na dno… Jak zwierzę… Myślałam, że jest podobny do ciebie. Dlatego za niego wyszłam. A on… wcale nie był tobą.
— Nie mów tak, Kasiu… — odparł łagodnie. — Zasługujesz na coś lepszego.
Podeszła do okna. On wstał, podszedł za nią, objął:
— Popłacz… będzie lżej.
Odwróciła się, a w jej oczach był taki ból, takie opuszczenie… Przyciągnął ją do siebie. Nie pamiętał, jak ich usta się spotkały. Nie rozumiał, jak znaleźli się razem w łóżku.
Rano obudzili się obok siebie. Wojtek w milczeniu ubrał się i wyszedł. Kasia leżała nieruchomo, wpatrzona w sufit, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało.
Od tamtej pory między nimi przepaść. Nikt nie wiedział, co zaszło. Nikt się nie domyślił.
Kasia zaczęła coraz rzadziej odwiedzać siostrę. Lena nie rozumiała:
— Dlaczego mnie unikasz? Co ja zrobiłam nie tak?
Kasia nie mogła wyznać, że zdradziła siostrę z jej mężem. Nie potrafiła. Chciała zapomnieć, wymazać. Ale w sercu palił ją wstyd.
Wojtek też cierpiał. Kochał Lenę. Nigdy jej nie zdradził. Aż do tamtego wieczoru. Teraz żył z winą, którą ukrył w najciemniejszym zakątku duszy.
Minęły lata. Kasia znów wyszła za mąż, urodziła córkę. Z Leną nie widywały się, nie rozmawiały. Lena nie przyjeżdżała, Kasia też nie. Wojtek zaczął podupadać na zdrowiu. Leczenie nie pomagało. Kasia, dowiedziawszy się, przyjechała mimo zakazu.
Gdy go zobaczyła, serce się ścisnęło: cień dawnego mężczyzny, wychudzony, z gasnącymi oczami. Odwrócił wzrok, nie mógł na nią patrzeć.
Po jej wyjeździe przywołał Lenę:
— Wybacz mi, proszę… — szepnął. — Muszę ci wyznać. Zdradziłem cię. Raz. Z Kasią… wtedy, lata temu…
Lena zastygła. Potem wstała powoli i wyszła. Tego dnia już do niego nie wróciła.
W nocy Wojtek odszedł.
Śmierć męża Lena przeżyła w milczeniu. A gdy dwa dni później do drzwi zadzwoniła Kasia, otworzyła sama. Jej twarz była jak z kamienia.
— Po co przyszłaś? Też się spowiadać? — rzuciła ostro.
— Co znaczy „też”?.. — Kasia zbladła.
— On mi wszystko powiedział. Zdradziłaś mnie. A potem udawałaś, że nic się nie stało. Wynoś się. Nie jesteś mi już siostrą!
— Leno… chociaż na pogrzeb…
— Nie masz tam czego szukać — zatrzasnęła drzwi.
Kasia wybiegła na ulicę jak oszalała. Serce waliło. Łzy zalewały oczy. Wróciła, pukała, dzwoniła. Nikt nie otworzył.
Próbowała jeszcze pół roku. Listy, telefony. Bez odpowiedzi. Lena raz zadzwoniła sama:
— Jeszcze jeden list — a powiem wszystkim, kim jesteś. Zniknij z mojego życia.
Kasia zniknęła.
Minęło dwadzieścia lat. Ani jednego telefonu, ani jednego spotkania. A teraz, gdy Kasia wreszcie odważyła się odetchnąć — w gościnie u przyjaciółki — przyszła wiadomość: Lena nie żyje…
Kasia pojechała się pożegnać.
Przywitali ją siostrzeńcy. Dorośli, zdystansowani. Powiedzieli, że matka chorowała ciężko, milczała o wszystkim. O Kasi nie wspominała.
— Dlaczego mi nie powiedzieliście?
— Mama zakazała — odparł starszy. — Mówiła, że jesteś dla nas obca. Wybacz.
Na cmentarzu Kasia ze zgrozą zobaczyła: Lena spoczywała osobno, daleko od Wojtka.
— Dlaczego nie razem?
— Mama prosiła, by nie chować jej z nim. Powiedziała, że nie wybaczyła. Ani jemu… ani tobie…
Kasia nie wytrzymała. Płakała. Upadła— Ale ja nie chciałam! To był jeden błąd! Czy jeden błąd musi kosztować całe życie? — szlochała Kasia, patrząc na samotny grób siostry, wiedząc, że już nigdy nie odzyska tego, co bezpowrotnie straciła.
