Dzisiaj wróciłem do domu z ciężkimi wieściami, ale moi rodzice zaskoczyli mnie jeszcze bardziej.
Jechałym starym autobusem po piaszczystych drogach do rodziców, do podwarszawskiego Młocin, a serce ściskało mi się z niepokoju. Musiałem im powiedzieć to, co mogłoby zburzyć ich świat – że rozwodzę się z żoną. Ale to, co usłyszałem w ich domu, okazało się prawdziwym ciosem. Moi starzy rodzice, których zawsze uważałem za wzór trwałego małżeństwa, sami ogłosili, że się rozstają. Ich dramat przyćmił wszystko, co chciałem powiedzieć. Teraz stoję przed wyborem, który zmieni moje życie, a w środku szaleje burza strachu, winy i niezrozumienia.
Decyzja o rozwodzie z Olą nie przyszła mi łatwo. Mógłbym milczeć, ale w naszej małej miejscowości plotki rozchodzą się szybko. Ola mogła zadzwonić do rodziców i ze złości wszystko wyjawić, a brat lub siostra mogliby się mimochodem wygadać. Uznałem, że lepiej samemu powiedzieć prawdę, niż później się tłumaczyć. Wiedziałem, że życie bywa nieprzewidywalne i nikt nie jest wolny od błędów.
Wszedłem po znajomych schodach i nacisnąłem dzwonek. Drzwi otworzył ojciec, Witold Stanisławowicz, z twarzą mroczną jak chmura przed burzą, jakby już wiedział, po co przyszedłem.
– Cześć – burknął. – Dobrze, że jesteś. Wchodź.
– Cześć, tato – odpowiedziałem, ale w głowie zaiskrzyło mi pytanie: „Czy ktoś już im powiedział?” – Mama jest w domu?
– Jest, jest – odparł ojciec z irytacją. – Gdzie niby ma iść? Siedzi sobie jak jakaś hrabina.
– O czym ty mówisz? – nie zrozumiałem. – Co się stało?
– A to, że mam tego dość! – nagle wybuchnął ojciec, odwrócił się i, sapiąc ze złości, poszedł do pokoju.
Zaskoczony, poszedłem za nim. W salonie ojciec rzucił się na kanapę, założył ręce na piersi. Mamy, która zwykle siedziała z drutami i robótką, nie było. Zajrzałem do sypialni i zobaczyłem ją – Helenę Pawłównę, stojącą przy oknie. Jej twarz była jeszcze bardziej ponura niż ojca.
– Przyszedłeś? – spytała zimno. – Już się wyprowadziłeś od Oli, czy dopiero się wybierasz?
– Skąd wiesz? – serce podskoczyło mi do gardła. – Dlaczego o to pytasz?
– Bo muszę wiedzieć, czy już wynająłeś mieszkanie, czy nie! – odcięła ostro.
– Jakie mieszkanie? – zbiło mnie z tropu.
– To, w którym będziesz mieszkał po rozwodzie! – wyrecytowała jak z wyroku.
– Na razie nie wynająłem – odparłem. – Ale skąd wiecie, że się rozwodzę?
– Wiemy – mruknęła. – Więc słuchaj, synu, szukaj szybko mieszkania, bo ja jadę z tobą!
– Co? – Zamarłem, nie wierząc własnym uszom.
– Nie! – zagrzmiał ojciec z salonu. Wszedł do sypialni, oczy mu płonęły. – Z Markiem będę mieszkał ja! A ty zostajesz tutaj, mieszkanie jest na twoje nazwisko!
– Nigdy w życiu! – pisnęła matka. – Nie zostanę w tym domu przesiąkniętym twoim uporem!
– Stop! – Przesuwałem wzrok z jednego na drugiego. – O czym wy w ogóle mówicie? Gdzie niby macie zamiar iść?
– Tam, gdzie ty! – oświadczył ojciec. – Brawo, synu, że w porę wpadłeś na pomysł rozwodu! Ach, jakiś ty mądry!
– Dlaczego brawo? – Czułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
– Bo to idealny moment! My z matką też się rozwodzimy! – wybuchnął.
– Co?! – Skamieniałem. Spodziewałem się wyrzutów, a dostałem w zamian coś, co przewróciło mój świat do góry nogami.
– Koniec! – ciągnął ojciec. – Jesteś dorosły, nikomu nic nie jestem winny. Matka i ja mamy siebie dość, tak jak ty i Ola. Jadę z tobą, będziemy żyć po męsku!
– Nieprawda, to ja zamieszkam z synem! – przerwała matka. – Ty jesteś mi niepotrzebny, a jemu się przydam. Bez żony się zagubi, a ja jeszcze potrafię gotować. Prawda, Marek? Lubisz przecież moje kotlety?
– A ja niby nie umiem gotować? – oburzył się ojciec. – Zupę pomidorową, bigos – wszystko potrafię!
– Phi! – prychnęła matka. – Kiedy ty ostatnio gotowałeś? Pół wieku temu?
– No i co? My, faceci, damy sobie radę! Nie potrzebujemy kobiet, tylko pralkę, mikrofalówkę i dużą lodówkę, żeby zakupy robić raz na miesiąc! – zakrzyknął ojciec.
– Czego ty uczysz syna?! – oburzyła się matka.
– Dość! – warknąłem, nie wytrzymując. – O co wam chodzi? Macie prawie osiemdziesiąt lat, a gadacie jak rozkapryszone dzieci! Obejrzyjcie się!
– A ty sam! – krzyknęli chórem. – Masz prawie pięćdziesią, a zachowujesz się jak smarkacz! Nie waż się nas pouczać! Lepiej wybieraj, z kim zamieszkasz!
– Kto wam powiedział, że ja się gdzieś wyprowadzam? – wybuchnąłem. – My z Olą mamy swoje mieszkanie!
– Jak to? – zdziwiła się matka. – Przecież się rozwodzicie!
– Kto wam to powiedział? – spytałem.
– Ola. Twoja siostra przekazała, że do niej dzwoniłeś i wszystko opowiedziałeś – odparła matka.
– Nie rozwodzę się! – powiedziałem stanowczo. – To był żart!
– Żart? – ojciec osłupiał. – A my już się nastawiliśmy na nowe życie, plany układaliśmy… A ty wszystko zepsułeś?
– Tak, Marku – mruknęła matka. – Nieładnie tak żartować. Rozochociliśmy się na zmiany, a tu nagle… żart. No dobrze, będziemy jeszcze chwilę razem żyć, jakoś się wytrzyma.
– Ale pamiętaj, synu – dodała – jeśli jednak się rozmyślisz i naprawdę się rozwieziesz, to ja i ojciec pierwsi zgłosimy się, żeby z tobą zamieszkać. Jasne?
– Jasne – mruknąłem ponuro. Zrozumiałem, że rozwód z Olą, o którym myślałem, teraz raczej nie dojdzie do skutku. – Idę już.
– Gdzie? – ocknęła się matka. – Nie przyszedłeś tak po prostu, prawda? Chcesz coś zjeść?
– Nie trzeba – machnąłem ręką. – Chciałem was odwiedzić. I chyba nie na darmo. Przestańcie się kłócić. Powinniście być dla nas, dzieci, przykłGdy tylko zamknąłem za sobą drzwi, usłyszałem, jak rodzice wybuchają śmiechem, a wtedy zrozumiałem, że ta cała sytuacja była tylko mistrzowsko odegraną komedią, by zmusić mnie do refleksji.
