Marcin jechał starym autobusem po zakurzonych drogach, zmierzając do rodziców w podkrakowskiej wsi. Serce ściskało mu się z żalu. Miał im przekazać wiadomość, która zawróciłaby ich świat do góry nogami – rozwód z żoną. Lecz to, co usłyszał w rodzinnym domu, okazało się prawdziwym ciosem. Jego starsi rodzice, których zawsze uważał za wzór trwałego małżeństwa, ogłosili własne rozstanie. Ta tragedia przyćmiła wszystko, co chciał powiedzieć. Teraz Marcin stał przed wyborem, który odmieni jego życie, a w duszy szalała burza strachu, winy i niezrozumienia.
Wiadomość o rozwodzie z Kasią nie przychodziła mu łatwo. Mógł milczeć, ale plotki w ich małej miejscowości rozchodziły się błyskawicznie. Kasia mogła zadzwonić do rodziców i wyjawić wszystko ze złości, a brat lub siostra przypadkiem przebąknęliby coś przy spotkaniu. Marcin zdecydował, że lepiej sam powie prawdę, by później nie musiał się tłumaczyć. Wiedział – życie jest nieprzewidywalne i od błędów nikt nie jest wolny.
Wszedł po znanych schodach, nacisnął dzwonek. Drzwi otworzył ojciec, Henryk Kowalski, z ponurą twarzą, jakby już wiedział, po co syn przyszedł.
— Cześć – burknął. – Dobrze, że przyszedłeś. Wchodź.
— Cześć, tato – odparł Marcin, lecz w głowie mignął mu niepokój. *Czy ktoś już im powiedział?* – Mama jest?
— Jest, jest – odciął się ojciec. – Gdzie by poszła? Siedzi jak jakaś kapryśna hrabina.
— O co ci chodzi? – Marcin nie rozumiał. – Co się stało?
— Stało się to, że mam dość! – nagle wrzasnął ojciec, odwrócił się i, sapiąc ze złości, poszedł do pokoju.
Zaskoczony Marcin poszedł za nim. W salonie ojciec runął na kanapę, skrzyżował ręce. Matki, która zwykle siedziała z drutami, nie było. Marcin zajrzał do sypialni i ujrzał ją – Halinę Kowalską, stojącą przy oknie. Jej twarz była ciemniejsza od chmur.
— Przyszedłeś? – spytała lodowato. – Już się wyprowadziłeś od Kasi, czy dopiero planujesz?
— Skąd wiesz? – serce Marcina drgnęło. – Dlaczego o to pytasz?
— Bo muszę wiedzieć, czy już wynająłeś mieszkanie czy nie! – odcięła się matka.
— Jakie mieszkanie? – zbił się z tropu.
— To, w którym będziesz żyć po rozwodzie! – wyrecytowała.
— Jeszcze nie – odparł Marcin. – Ale skąd wiecie, że się rozwodzę?
— Wiemy – mruknęła matka. – Więc słuchaj, syn, szybko szukaj mieszkania, bo ja jadę żyć z tobą!
— Co? – Marcin zamarł, nie wierząc uszom.
— Nie! – zagrzmiał z salonu głos ojca. Pojawił się w drzwiach, płonąc gniewem. – Z Marcinem będę żyć ja! A ty zostajesz tutaj, mieszkanie jest na ciebie!
— Ani myślę! – zapiszczała matka. – Nie zostanę w tym domu, gdzie wszystko przesiąknięte jest twoim uporem!
— Stop! – Marcin patrzył to na jednego, to na drugiego. – O czym wy w ogóle? Gdzie wy się wybieracie?
— Tam, gdzie ty! – oznajmił ojciec. – Brawo, synu, że w porę wpadłeś na rozwód! O, jaki z ciebie mądrala!
— Dlaczego brawo? – Marcin czuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg.
— Bo to idealny moment! My z matką też się rozwodzimy! – wybuchnął ojciec.
— Co?! – Marcin oniemiał. Spodziewał się wyrzutów, a usłyszał wstrząsającą wiadomość.
— Koniec! – ciągnął ojciec. – Jesteś dorosły, nikomu nic nie jestem winny. Matka i ja mamy się po uszy, tak jak ty z Kasią. Wyprowadzam się z tobą, będziemy żyć po męsku!
— Nie, z synem będę ja! – przerwała matka. – Ty mi nie jesteś potrzebny, a jemu się przydam. Bez żony zginie, a ja jeszcze gotuję. Prawda, Marcin? Cenisz mamine kotlety?
— A ja nie umiem gotować? – uniósł się ojciec. – Lepiej niż niejaka gospodyni! Bigos, żurek – wszystko mogę!
— Ach! – zaśmiała się matka. – Kiedy ty ostatnio gotowałeś? Pół wieku temu?
— No i co? My, faceci, damy sobie radę! Kobiet nam nie trzeba, tylko pralka, mikrofala i lodówka większa, żeby zakupy na miesiąc pomieścić! – oświadczył ojciec.
— Czego ty syna uczysz?! – oburzyła się matka.
— Dosyć! – warknął Marcin. – Oszaleliście? Osiemdziesiąt lat na karku, a gadacie jak dzieci! Popatrzcie na siebie!
— A ty sam! – krzyknęli chórem rodzice. – Pięćdziesiątka za pasem, a zachowujesz się jak smarkacz! Nie waż się nas pouczać! Lepiej wybieraj, kogo zabierasz do nowego mieszkania!
— Skąd pomysł, że się wyprowadzam? – wybuchnął Marcin. – Mamy z Kasią swoje mieszkanie!
— Jak to? – zdziwiła się matka. – Przecież się rozwodzisz!
— Kto wam powiedział? – spytał.
— Kasia. Twoja siostra przekazała, że do niej dzwoniłeś i wszystko opowiedziałeś – odparła matka.
— Nie rozwodzę się! – twardo powiedział Marcin. – To był żart!
— Żart? – ojciec zaniemówił. – A my tu już planowaliśmy nowe życie, układaliśmy wszystko… A ty wszystko zepsułeś?
— Tak, Marcin – burknęła matka. – Nieładnie tak żartować. Rozbudziłeś w nas nadzieję na zmiany, a teraz to żart… No dobrze, jeszcze trochę pożyjemy razem, jakoś wytrzymamy.
— Ale pamiętaj, synu – dodała – jeśli zmienisz zdanie i naprawdę się rozwieziesz, ja i ojciec jesteśmy pierwsi w kolejce, by z tobą zamieszkać. Rozumiesz?
— Rozumiem – posępnie skinął Marcin. Zrozumiał, że rozwód z Kasią, o którym myślał, teraz pewnie się nie odbędzie. – Pójdę już.
— Dokąd? – zerwała się matka. – Nie przyszedłeś tak sobie? Może zjesz coś?
— Nie trzeba – machnął ręką. – Chciałem was odwiedzić. I chyba nie bez powodu. Przestańcie się kłócić. Powinniście być dla nas przykładem. A wy… Dobrze, na razie.
Gdy tylko Marcin wyszedł, rodzice spojrzeli na siebie i odetchnęli z ulgą.
— Zadziałało? – spytał ojciec.
— Chyba tak – niezbyt pewnie odparła matka. – Tylko niech Kasia”Tylko niech Kasia nie przeciąga z pogodzeniem się, bo inaczej nasz plan pójdzie na marne,” westchnęła matka, układając włóczkę na kolanach.
