Kobieta przyszła w odwiedziny do przyjaciółki. Znaly się od studiów. Były urodziny. I wszystko było wspaniałe, cudowne, po prostu doskonałe. Duże mieszkanie, cztery przestronne pokoje.
W salonie nakryty stół: co tam tylko nie było! Ser ociekał złocistymi łezkami, prawdziwy dobry ser z dziurkami. Wyborna kiełbasa, ziarnista, z białymi wtrąceniami tłuszczu. Pieczona ryba. I mięso z rożna – nową piekarnik wypróbowali! Pomidory małosolne, chrupiąca kapusta z czosnkiem. Słodkości, ciasta… Nie stół, a holenderski martwy natura.
A goście tacy mili. Rodzina i koledzy z pracy. Wszyscy szczerze gratulują, wznoszą toasty. Muzyka cicho gra w tle. Na półkach porcelanowe figurki, w oknach piękne zasłony, na podłodze miękki dywan w kwiaty, który tłumi odgłosy… Wszyscy jedli z apetytem.
Mąż przyjaciółki podarował żonie elegancki pierścionek z brylancikiem. W końcu okrągła rocznica – pięćdziesięciolecie! Dzieci serdecznie pogratulowały mamusi. Wnuczek ucałował babcię… I dla wszystkich starczyło miejsca. I wszyscy byli zadowoleni, szczęśliwi.
Potem nawet tańczyli. Gospodarze specjalnie zwolnili jeden pokój do tańca. I nieco rozgrzani jedzeniem oraz drinkami goście pląsali powolne tańce do pięknych piosenek z czasów młodości. I Jagodę też zaprosił do tańca bardzo przystojny mężczyzna, kolega męża solenizantki.
Jagoda tańczyła. Zarumieniła się, włosy się rozpuściły – tańczyła wspaniale. Jak za dawnych lat. A mężczyzna się uśmiechał, mówił komplementy. Nic więcej. Ale było miło. Po prostu przyjemnie słuchać miłych słów.
A potem Jagoda spojrzała na zegarek i ocknęła się. Trzeba iść do domu. Nie iść, biec. Już późno. Teściowej trzeba podać leki, trzeba ją umyć, mąż sam nie da rady. I trzeba ugotować obiad na jutro, bo Jagoda idzie do pracy po południu, ale rano czeka ją mnóstwo spraw. Potem wróci mąż, on też ma dużo na głowie. Gdy w domu jest chory, zawsze jest co robić. I te obowiązki nigdy się nie kończą.
A pieniędzy nie ma. Mąż stracił pracę, wydawnictwo się zamknęło. Na razie znalazł coś tymczasowego za grosze. A trzeba spłacać kredyt, bo synowi padł biznes. I jechać do szpitala do synowej, już dwa tygodnie leży tam z maluszkiem.
Teściowa zostanie z opiekunką. A wiecie, ile się płaci opiekunce za godzinę? No właśnie. Potrzebne są pieniądze. I trzeba będzie w nocy usiąść do komputera, popracować, żeby potem opiekunka mogła być przy chorej…
Te myśli wtargnęły nagle do głowy. Jagoda szybko się ubrała – nikt jej nie zatrzymywał. Impreza trwała dalej. Przyjaciółka przytuliła ją na pożegnanie. Zawsze pomagała! Ale miała swoje życie, swoje święto. Swojego męża. Swoje dzieci. A Jagoda musiała iść do domu. Do swojego mieszkania i swojego życia.
I Jagoda poszła na przystanek autobusowy pod chłodnym, trzeźwiącym deszczem. Na moment przyszła jej myśl: wrócić. Wrócić do ciepła, tam, gdzie stół zastawiony, gdzie gra muzyka, gdzie wszyscy tacy serdeczni i szczerzy.
Gdzie można rozmawiać nie o chorobach i pieniądzach, nie o nieszczęściach i problemach – można porozmawiać o filmach. Wspominać śmieszne historie z młodości. Śmiać się z dowcipów. Albo tańczyć powoli, pod cichą, delikatną muzyką, z sympatycznym człowiekiem…
Ale Jagoda jechała zimnym autobusem do domu. Potem weszła do swojego małego mieszkania – powitał ją zapach choroby. Choćbyś sprzątał i mył bez końca, ten zapach nie znika. Zapach nieszczęścia – trudno go opisać. Ale jest. I przypalonej kaszy, znów się nie dopilnował. Potem ciężko będzie odmywać garnek…
A zmęczony mąż od progu zaczął opowiadać, co lekarz przepisał jego matce. I jemu. Trzeba zapisać się jutro do innego specjalisty, wyniki nie najlepsze.
Mieszkanie wydało się Jagodzie ciemne, ciasne, przesiąknięte chorobą, biedą, pechem. A mąż stał postarzały, siwy – zupełny staruszek. I żarówka przepaliła się w żyrandolu. Światła ubyło. A dookoła pudełka z lekami, opakowania nowych prześcieradeł i pampersów, duża torba z zużytymi – trzeba wynieść do śmietnika…
Taki ostry kontrast z tym cudzym, szczęśliwym domem, że Jagoda ledwo powstrzymała łzy. Ścisnęło ją w gardle.
Jagoda przełknęła gorzki ucisk. Uśmiechnęła się. Przytuliła męża. Powiedziała: „Dzięki, że puściłeś mnie do Anki. Fajnie było, odpoczęłam. Nalej wanny, zaraz będziemy mamę kąpać. Nakarmiłeś ją? Dałeś leki? A swoje wziąłeś?”…
I Jagoda zabrała się do pracy. Takie jest życie. Trzeba je przeżyć. Trzeba się krzątać, walczyć, sprzątać, myć i szorować, pracować i zarabiać. To po prostu życie. I bliscy, bez których nie da się żyć. I trzeba polepszać to, co się ma. Nie porównując za bardzo z cudzym. Trzeba wypełniać obowiązek. I kochać. I ratować swoich, ot co.
Tak myślała Jagoda. A mąż wymienił żarówkę, zrobiło się jaśniej. I mieszkanie jakby się powiększyło, stało się przestronniejsze. A biedna chora zasnęła, więc noc będzie spokojna. I można jeszcze trochę popracować. Siły jeszcze są. Dla swoich siły jeszcze są.
A gdy przyjaciółka napisała i spytała: „Można podać twój numer temu przystojniakowi?”, Jagoda wysłała uśmiechniętego emotikona i stanowcze „Nie!”. I podziękowała za święto. Za ciepło. Za wytchnienie. Za przyjaźń i miłość. A przyjaciółka zrozumiała. To tylko tak spytała.
Tak życie czasem nas pyta, kusząc pokusą zamiast zwykłego trudu. Ale i tak idziemy do swoich. Do swojego życia. I robimy, co do nas należy. Nawet jeśli jesteśmy bardzo zmęczeni. Nawet jeśli bardzo chce się zostać tam, gdzie ciepło i wesoło. Ale idziemy do swoich. Miłość nas do nich sprowadza – i nie pozwala odlecieć, odejść.
Mimo pokus życia.
