No Radku, proszę cię! Ja naprawdę nie wiem, co zrobić, woda leje się z kranu, zaraz zaleję sąsiadów, a wiesz, jaka jest ta zołza z dołu, zabije mnie na miejscu! Tak się trzęsę, nawet nie mogę znaleźć zaworu! głos w słuchawce brzmiał tak żałośnie i rozpaczliwie, że było go słychać nawet po drugiej stronie stołu, mimo że telefon nie był na głośnomówiącym.
Małgorzata powoli odłożyła widelec na talerz. Głośny stuk metalu o porcelanę rozdarł ciszę przytulnej kuchni jak gong, sygnalizujący start kolejnej rundy walki tej walki, której Małgorzata była uczestniczką już trzeci rok. Po drugiej stronie stołu siedział jej mąż, Radosław. Gryzł z zakłopotaniem wargę, raz spoglądając na stygnący domowy schabowy, raz na rozświetlony ekran smartfona.
Justyna, spokojnie mamrotał do telefonu. No jaki zawór? Pod zlewem czy w łazience? Zakręć główny!
Nie wiem, gdzie to jest! Radku, błagam, przyjedź! Boję się! Może tam gorąca woda leci! Jestem sama, panikuję!
Radosław podniósł wzrok na żonę. Było w nim to błaganie połączone z rezygnacją, które Małgorzata znała aż za dobrze w ostatnim czasie.
Gosiu, słyszysz? Zaraz zaleje! Justyna to techniczna noga, jak dziecko. Muszę jechać.
Jasne, musisz odpowiedziała Małgorzata spokojnym tonem, choć w środku wrzała. To przecież nie nasza rocznica. Nie planowaliśmy wspólnego wieczoru od dwóch tygodni, i ja nie stałam przy garach trzy godziny. Jedź, Radek, ratuj Justysię. Na pewno bez ciebie sobie nie poradzi.
Oj, nie zaczynaj… Radek wstał, z pośpiechem łapiąc za kluczyki. Przecież znamy się jeszcze z podstawówki. Człowiek w potrzebie. Będę szybko, naprawię i wracam. Mięsko włóż do piekarnika, żeby nie wystygło.
Zatrzasnęły się drzwi. Małgorzata została sama w mieszkaniu pełnym zapachu świątecznej kolacji i gorzkiego smaku rozczarowania. Podeszła do okna i zobaczyła, jak samochód męża znika w mroku.
Justyna. Imię trzeciego niechcianego w ich małżeństwie. Przyjaciółka z dzieciństwa, koleżanka ze szkoły, swój chłopak jak Radosław ją nazywał. Pojawiła się nagle zaraz po rozwodzie, odtąd była wszędzie obecna. Najpierw były drobne prośby: pomoc przy przeprowadzce, komputer się zawiesił. Radek, dusza-człowiek, złota rączka, oczywiście zawsze pomagał.
Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Z czasem Justyna zaczęła prosić o coraz poważniejsze rzeczy. Raz się zepsuła półka, raz trzeba było wymienić żarówkę, raz szafka się rozpadła, bo wszystko u mnie leci. I zawsze jakoś tak się składało, że działo się to wtedy, gdy Małgorzata z Radosławem mieli własne plany.
Małgorzata nigdy nie była patologiczną zazdrośnicą. Rozumiała, czym jest przyjaźń. Ale intuicja podpowiadała jej, że nie chodzi tu o cieknące krany. Justyna była atrakcyjną kobietą, zawsze zadbaną, z leniwym spojrzeniem i głosem, przy którym każdy mężczyzna czuł się bogiem. Umiała idealnie zagrać bezradną dziewczynę. Radosław natychmiast prostował plecy i czuł się jak bohater-ratownik.
Małgorzata schowała kolację do lodówki. Apetyt przepadł. Radosław wrócił po trzech godzinach: zmęczony, umazany, ale zadowolony.
Uff…! Zdążyłem! Prawie całe mieszkanie by zalało. Sifon puścił. Musiałem lecieć do całodobowego po uszczelki. Justyna się zdenerwowała, popijała melisę.
Przynajmniej napoiła cię herbatą? zapytała Małgorzata, z pozoru czytając książkę.
Jasne, i poczęstowała szarlotką. Kazała cię pozdrowić i przeprosić za zepsuty wieczór.
Szarlotką poczęstowała…, zanotowała w myślach Małgorzata. To ciekawe, że kiedy nie mogła znaleźć zaworu, piekła jednocześnie ciasto….
Nie powiedziała nic. Awantury nie miały sensu Radosław natychmiast stawał w obronie przyjaciółki, zarzucając żonie brak empatii i nieuzasadnioną zazdrość. Wiedziała, trzeba działać inaczej. Następnym razem pojedzie z mężem.
Następny raz przyszedł szybciej, niż się spodziewała. W sobotni poranek mieli jechać na działkę. Pogoda idealna, w bagażniku czekała marynowana karkówka, a Małgorzata już widziała oczami wyobraźni ich wspólny relaks na tarasie.
Telefon Radka zadzwonił, kiedy pakował węgiel do samochodu. Małgorzata zesztywniała. Znała ten dźwięk osobny dla Justyny.
Tak? Justyś? Co? Iskrzy? Mocno? Palonym śmierdzi? Nic nie dotykaj, wyłącz korki w korytarzu! Tak, już jadę.
Zawiesił połączenie i z nieśmiałą miną spojrzał na żonę stojącą przy furtce z rozsadą petunii.
Gosiu, jest sprawa…
Gniazdko? przerwała mu.
Gorzej. Rozdzielnia iskrzy, pali się coś wewnątrz. Ona się boi, myśli, że wybuchnie. Elektryk z administracji w sobotę nie przyjdzie, a prywatni biorą krocie i jadą godzinami.
Czyli działka odwołana? spokojnie postawiła skrzynkę na ziemi.
Nie, no co ty! Zahaczymy u Justyny, zobaczę o co chodzi, najwyżej zadzwonię po pogotowie elektryczne a jeśli drobnostka, sam naprawię. To po drodze. Godzina, nie więcej.
Jadę z tobą zdecydowała Małgorzata.
Radosław zaniemówił.
Po co? Ty się nudzisz u niej, a ja zaraz wracam.
Nie, jedziemy na działkę razem. Jeśli coś, to razem i wracamy razem. Poza tym, dawno nie widziałam Justyny, przywitam się.
Nie mógł zaprotestować. Pojechali. Całą drogę Radosław nerwowo stukał palcami w kierownicę, a Małgorzata siedziała spokojnie, choć w środku była napięta jak sprężyna.
Justyna powitała ich w jedwabnym szlafroku, ledwie sięgającym kolan, z perfekcyjnym makijażem. Gdy zobaczyła Małgorzatę wychodzącą z auta, coś na sekundę zgasło jej uśmiechu ale natychmiast pojawił się promienny grymas.
Gosiu! Ale niespodzianka! A ja… w takim stanie, przestraszona i rozczochrana! poprawiła perfekcyjne loki. Wchodźcie, wchodźcie. Radusiu, ratuj, bo już śmierdzi w przedpokoju!
W mieszkaniu lekko pachniało przypalonym plastikiem. Radosław z miejsca zabrał się za skrzynkę bezpiecznikową, wyciągając śrubokręt i miernik.
A ty czemu w korytarzu stoisz, Gosiu? Chodź na kawę, pogadamy, póki mężczyźni robią swoje zaćwierkała Justyna, próbując odciągnąć Małgorzatę od naprawy.
Nie, stanę tu. Może Radkowi przyda się pomoc, potrzymać coś, poświecić latarką.
Latarką? zachichotała Justyna. No co ty! Radek to fachowiec, z zamkniętymi oczami zrobi. Prawda, Radusiu?
Radek burknął coś, grzebiąc w kablach.
Justyno Małgorzata spojrzała jej prosto w oczy czemu nie zadzwoniłaś do administracji? Przecież mają całą dobę pogotowie techniczne. To elektryka, poważna sprawa.
Ojeju! Tam same prymitywy! Przyjdą, nabrudzą, jeszcze nakrzyczą. A Radek on swój, złote ręce. Tylko jemu ufam.
Złote ręce mojego męża Małgorzata zaakcentowała słowa dziś miały trzymać szaszłyki na działce. Mieliśmy wyjechać.
Przepraszam! Ja zawsze coś popsuję! Sama sobie nie radzę, nie masz pojęcia, jak ciężko żyć bez faceta. Tobie się udało, masz oparcie.
Radosław uporał się ze skrzynką w kwadrans.
Poluzował się przewód, trochę się przypaliło. Przeczyściłem, dokręciłem. Ale, Justyno, musisz wymienić bezpiecznik jest stary.
Radusiu, pomożesz? Kupisz mi ten bezpiecznik? Dam ci pieniądze, a potem założysz?
Radek nie może odpowiedziała Małgorzata. Wyjeżdżamy na działkę, wracamy późno. W kolejny weekend mamy bilety do teatru. Zadzwoń do elektryka, Radek napisze ci typ na kartce.
Justyna rzuciła Małgorzacie spojrzenie pełne jadu, ale natychmiast wróciła do adoracji Radka:
Napijcie się chociaż kawy! Mam eklerki, twoje ulubione!
Dziękujemy, jesteśmy najedzeni ucięła Małgorzata, łapiąc męża pod ramię. Pośpiesz się, Radku. Mamy plan dnia.
W drodze powrotnej Radek wydał westchnienie ulgi, ale od razu zaczął bronić Justyny:
Gosiu, nie przesadzasz? Ona przecież z serca prosi.
Owszem, z serca zawiesiła mu głos. Ale nie o pomoc jej chodzi, a o twoją uwagę. Ślepy jesteś? Szlafrok, miny… Ona szuka twojej aprobaty, nie fachowca.
Nie przesadzaj! Jesteśmy jak rodzeństwo.
Właśnie zaśmiała się Małgorzata gorzko. Brat, który poprawi kontakt, wysłucha i pogłaszcze ego. Bardzo wygodne rodzeństwo.
Pojechali w końcu na działkę, lecz ślad niesmaku pozostał. Dobrze wiedziała: to nie koniec. Justyna nie odpuści tak łatwo. Lubi, gdy to ona pociąga za sznurki i obcy facet biegnie na każde skinienie.
Dwa tygodnie później Radosław wyjechał na szkolenie, miał wrócić w piątek wieczorem. Małgorzata szykowała kolację, czekała z niecierpliwością. O osiemnastej zadzwonił Radosław.
Gosiu, trochę się spóźnię. Już jestem w Warszawie, ale Justyna dzwoniła… U niej znowu katastrofa.
Co znowu? Małgorzata zmroziła głos. Meteoryt spadł na balkon?
Kupiła nową karnisz ciężki, kuty chciała sama powiesić. Upadł jej na palec, spuchła noga. Nie może chodzić. Karnisz leży na środku pokoju. Prosi, żebym przyjechał, podniósł go i poszedł po maść. Tylko chwilka.
Małgorzata wzięła głęboki oddech.
Radek, posłuchaj. Ty jedź do domu. Ja pojadę do niej.
Ty? Po co?
Bo jestem kobietą i wiem, co kupić. Pomogę jej z nogą, zrobię opatrunek. Ty wracaj, jesteś zmęczony po drodze. Zaraz wracam.
Skoro chcesz, okej… Tylko się z nią nie kłóć. I tak cierpi.
Małgorzata się rozłączyła i przeszła do działania. Nie zamierzała jechać do Justyny jako pielęgniarka chciała załatwić sprawę raz na zawsze.
W sieci znalazła firmę Złota rączka, wybrała z opinii najlepszego majstra. Potem zamówiła przez aptekę dostawę leków: maść i bandaż elastyczny na jej adres.
Po kilku minutach była już pod blokiem Justyny. Zobaczyła kuriera z apteki, odebrała paczkę i ruszyła na górę. Drzwi były uchylone Justyna najpewniej czekała na Radka, by ratownik wszedł bez przeszkód.
Cicho weszła do mieszkania.
W salonie półmrok, płonące świece, na stoliku butelka wina i dwa kieliszki. Justyna leżała na kanapie w tym samym jedwabnym szlafroku, stopa kontuzjowana wyciągnięta na poduszkach. Karnisz leżał wręcz odłożony na dywanie, nie rzucony byle gdzie.
Usłyszała kroki i jęknęła z udawanym bólem:
Radusiu, to ty? Strasznie boli… Kupiłeś maść?
Małgorzata weszła i zapaliła górne światło. Romantyczny półmrok zniknął, a z nim cała atmosfera podstępu.
Justyna zerwała się z kanapy, zapominając o kontuzji.
Gosia?! Co tu robisz? Gdzie jest Radek?
Radek w domu. Ja przyniosłam ci leki i pomoc.
Jaką pomoc? Ja Radka potrzebuję! On silny, karnisz zawiesi!
Karnisz zawiesi fachowiec odparła Małgorzata.
W tej chwili rozległ się dzwonek do drzwi. Małgorzata poszła otworzyć. W progu stał rosły pan w roboczych spodniach z kufrem narzędzi.
Ktoś zamawiał? Złota rączka karnisz do zawieszenia?
Tak, proszę wejść. Tam, w pokoju. Pani pokaże, gdzie.
Mężczyzna wszedł, rozejrzał się po ścianach, postawił drabinę.
Tu trzeba wiertarki, ściana beton. Ma pani kołki? Mam własne. Gdzie drabina?
Justyna siedziała na kanapie, czerwona jak burak. Patrzyła na Małgorzatę z nienawiścią.
Po co to wszystko? syknęła przez zęby, gdy wiertarka zagłuszyła rozmowę.
Pomagam. Prosiłaś o pomoc, masz. Są leki, jest fachowiec. Radka nie będzie jest zmęczony, wrócił z trasy. Chciałaś karnisz, masz karnisz. Potrzebujesz mojego męża?
Justyna zerwała się, nie kulejąc.
Wynoś się! krzyknęła. Święta zgrywasz, a Radek oszaleje od twojego dusiarskiego charakteru! On potrzebuje imprezy, nie piwnicy z ceratą!
Może i tak odparła Małgorzata spokojnie. Ale wraca do mnie, do swojej żony. Ty kombinujesz awarie, żeby zagarnąć go choćby na godzinę. Nie jest ci wstyd? Jesteś ładna kobieta, Justyna. Poszukaj sobie wolnego faceta, a nie żebrzesz o czyjegoś męża.
Wynocha! wrzasnęła Justyna.
Oczywiście. Fachowiec skończy za dwadzieścia minut. Usługa opłacona. Miłego wieczoru, Justyna. Dbaj o zdrowie biegasz całkiem sprawnie.
Małgorzata wyszła z mieszkania z poczuciem lekkości. Udało się nie robiła żadnych scen, nie szarpała za włosy. Pokazała wszystkim prawdę.
W domu Radosław podbiegł z troską:
Jak tam? Bardzo stłukła nogę? Dzwoniłem, nie odbiera.
Małgorzata usiadła do herbaty i spojrzała mu w oczy.
Z nogą wszystko w porządku. Śmigała aż miło. Karnisz wiesza fachowiec, wszystko załatwione.
Fachowiec? Po co? Przecież ja bym zrobił…
Radek, siadaj wskazała krzesło.
Usiadł.
Naprawdę nie rozumiałeś, o co chodzi? Świece, wino, szlafrok, prośby, by przyjechać wtedy, kiedy ja nie mogę?
Policzki mu poczerwieniały. Patrzył w blat, krusząc chleb.
Może czułem… Ale nie chciałem wierzyć. My kumple. Próbowałem to lekceważyć. Kiepsko się czułem, odmawiając jej, ona taka samotna.
Samotna? Małgorzata prychnęła. Justyna rozgrywała cię, Radek. Oddałeś jej nasz czas rodzinny dla jej dowartościowania. Dziś już widzę jasno: czekała na ciebie z lampką wina. Nie na fachowca.
Radosław zamilkł, wstydząc się. Myślał o tych wszystkich momentach, w których Justyna przypadkiem łapała go za rękę, patrzyła za długo w oczy, a przy okazji umniejszała Małgorzacie.
Przepraszam wyszeptał. Byłem frajerem.
Trochę, ale dobrym frajerem uśmiechnęła się żona. I dlatego cię kocham. Ale od dzisiaj: żadnych napraw dla Justyny. Ma numer do złotej rączki. Jak coś się popsuje dzwoni tam. Jak się nudzi dzwoni do innych koleżanek. Ty już nie jesteś jej pogotowiem. Ustalone?
Ustalone powiedział Radosław zdecydowanie. Już wszystko rozumiem. Dziękuję, że pojechałaś. Sam bym nie wytrzymał, widząc te świeczki…
Justyna więcej już nie dzwoniła ani po tygodniu, ani po miesiącu. Chyba duma nie pozwoliła jej kontynuować tej żałosnej gry.
Po pół roku Małgorzata spotkała ją przypadkiem w galerii handlowej. Justyna szła pod rękę z eleganckim mężczyzną, objuczona torbami znanych marek, wyglądała na szczęśliwą. Ich spojrzenia się spotkały. Justyna przystanęła, dumnie podniosła podbródek i przeszła obok, udając nieznajomą.
Małgorzata się tylko uśmiechnęła. Cieszyła się z jej szczęścia. Wreszcie Justyna znalazła kogoś, kto z przyjemnością będzie naprawiał jej krany i wieszał karnisze na legalu. A w domu Małgorzaty i Radka wreszcie zapanował spokój, którego nie przerywały już dramatyczne prośby o interwencje.
Teraz wieczorami razem planowali wakacje, wycieczki. I wiedzieli: jak planują wspólną działkę, to będzie wspólna działka. Bo granic swojego domu należy pilnować, nawet gdy intruz udaje najbardziej bezbronną osobę na świecie.
