Janino, nie bierz tego do głowy, ale na wyciągu kuchennym masz taką warstwę tłuszczu, że można by tam ziemniaki smażyć jak na ruszcie. Kiedy czajnik się zagotował, postanowiłam szybko przetrzeć. Ty wciąż w biegu, nie masz czasu na przytulny dom, a Andrzejek uwielbia porządek.
Janina stała na stołku w środku kuchni, uzbrojona w gąbkę i środek Anty tłuszcz, który Marzena chowała w głębokim zakamarku szafki, bo pachniał jak chemikalia. Na Janinie był ulubiony fartuch z lawendą, wyglądała, jakby urodziła się przy tym palniku i spędziła tu dwadzieścia lat.
Marzena, zastała w progu drzwi z laptopem w ręku, poczuła, jak do gardła wlewa się gorąca fala irytacji. Pracuje jako główna księgowa, a w czasie kwartalnych zamknięć głowa wiruje od liczb, tabel i niekończących się telefonów z urzędu skarbowego. W domu marzyła o ciszy i filiżance kawy, nie o wykładzie o gospodarstwie domowym od najlepszej koleżanki z dzieciństwa męża.
Janino, zejdź proszę, wymamrotała Marzena, trzymając się ostatniej siły. Nie prosiłam o mycie wyciągu. Mam harmonogram sprzątania, a kolej do kuchni dopiero w sobotę.
O, daj spokój z tymi grafikami! odrzekła Janina, energicznie machając łokciem. Jej rude loki podskakiwały w rytm ruchów. Brud nie czeka na sobotę. Andrzejek wczoraj narzekał, że alergia się nasiliła. To przez kurz i tłuszcz. Zrobię tu szybko porządek, a potem ugotuję barszcz. Takiego prawdziwego, jak w szkole, na mózgowym kostku. A ty tylko półfabrykaty mu podajesz, żołądek tylko psujesz.
Marzena powoli zamknęła pokrywę laptopa.
Andrzej nie narzekał na alergię, ma jedynie alergiczny katar na ambrozję, powiedziała lodowatym tonem. A półfabrykaty jedliśmy ostatni miesiąc. Janino, odłóż gąbkę. To mój dom i moja kuchnia.
W tym momencie drzwi wejściowe trzasknąć i w korytarzu rozległ się radosny głos Andrzeja:
Dziewczyny, jestem w domu! Ojej, jakie zapachy! Janusiu, zaczęłaś już wypiekać ciasta?
Mąż wszedł na kuchnię, lśniąc jak wypolerowany czajnik. Nie zauważył napięcia, które wisiało w powietrzu jak gęsty mgławicowy obłok. Gdy zobaczył Janinę na stołku, szeroko się uśmiechnął.
No proszę! Janusiu, jesteś jak elektryczna miotła. Marzena, patrz, jak to błyszczy! Nasze ręce w końcu dopadły wszystkiego.
Moje ręce dopadają pracy, która spłaca nasz kredyt hipoteczny, Andrzeju, wyszeptała Marzena, patrząc mu w oczy. Lecz on, jak zwykle, przysłuchał się dalej.
Spokojnie, Marzysiu, nie denerwuj się. Janina przychodzi z czystego serca. Ma teraz urlop, nudzi się, więc pomógł nam. Jesteśmy rodziną. Prawda, Janino?
Oczywiście! Janina w końcu zeskoczyła ze stołka, poprawiła krótką spódnicę i pogłaskała Andrzeja po policzku, przyjacielsko, lecz zbyt dźwięcznie. Pamiętam, jakim jesteś wybrednym w domu. Musi wszystko chrupać. A Marzena nie ma czasu, bo buduje karierę. Dlatego objęłam stery.
Marzena milczała, odwróciła się i poszła do sypialni. Chciała krzyczeć, rzucać naczynia, ale wiedziała, że rozgromienie teraz wyda ją za histeryczkę przy świętej pomocnicy. Andrzej i Janina byli przyjaciółmi od przedszkola, ich matki były koleżankami, a Janina zawsze szumiała w życiu Andrzeja niczym tło. Ostatni miesiąc jednak ten szum stał się nie do zniesienia.
Po rozwodzie z kolejnym mężem Janina postanowiła, że jej misją jest uratować biednego Andrzeja przed domową nieuporządkowanością. Przybywała bez zapowiedzi, przynosząc pojemniki z jedzeniem, krytykując kolor firanek i przestawiając wazony w salonie, bo tak według fengshuia lepiej płynie pieniądz. Andrzej, łagodny i niekonfliktowy, jedynie śmiał się i pochłaniał przyniesione kotlety, nie widząc w tym problemu.
Wieczór minął w męczarniach. Marzena siedziała w biurze, licząc debet i kredyt, a z kuchni dochodził donośny śmiech, brzęk sztućców i zapach barszczu.
Pamiętasz, jak w dziewiątej klasie jedliśmy wycieczkę na turniej? słychać było Janinę. Nie potrafiłeś wtedy rozbić namiotu, ja cię wspierałam wbijając kołki!
Bywało! śmiał się Andrzej. Zawsze byłaś naszą bojowniczką.
Marzena czuła się obca we własnym mieszkaniu. Wyszła do kuchni tylko po wodę.
O, Marzysiu, usiądź, zjedz! szerokim gestem zaprosiła Janina, przytulona przy kuchence. Przebraną już w domowy szlafrok, który przywiozła ze sobą. Barszcz jedz z rozumem. Dodałam sekretny składnik, Andrzejek już dwie miski przeżuwa.
Dziękuję, nie jestem głodna, nalała wody Marzena. Andrzeju, muszę z tobą porozmawiać, na osobności.
Daj spokój, Marzysiu, wszyscy tu są rodziną, odrzekł mąż, smarując musztardą chleb. Janina wie o wszystkim.
Nie, Andrzeju. Na osobności.
Usłyszawszy metaliczny ton w jej głosie, Andrzej westchnął, otrzaśnął ręcznikiem i podążył za nią do sypialni. Janina patrzyła na nich współczująco, jak lekarz przyglądający się ciężko choremu.
W sypialni Marzena zamknęła drzwi i odwróciła się do męża.
Andrzeju, to musi się skończyć.
Co dokładnie? zapytał szczerze, mrugając oczami.
Janinę. Jest jej za dużo. Przychodzi bez zaproszenia, dotyka moich rzeczy, gotuje w mojej kuchni. Czuję się gościem w własnym domu.
Marzysiu, przesadzasz. Ona po prostu chce pomóc. Ma teraz trudny okres, jest samotna. My mamy dom, ciepło. Ona chce się ogrzać. I przyznaj, barszcz naprawdę pyszny. W tym tygodniu nie gotowałaś nic.
Nie gotowałam, bo zamykam rok! podniosła głos. Zarabiam pieniądze, Andrzeju. Nie zatrudniłam Janiny jako pomoc domową. Gdyby potrzebowała pomocy, wezwę firmę sprzątającą. Obcy przyjdą, posprzątają i odejdą. Janina ona zaznacza terytorium.
Jakie terytorium? Co to za bzdury? Jesteśmy przyjaciółmi z dzieciństwa! Ona jest mi jak siostra!
Siostry nie zachowują się tak nachalnie. Krytykuje mnie, Andrzeju. Warstwa tłuszczu, półfabrykaty, buduje karierę. Słyszysz, jak brzmi? Próbuje pokazać, że jestem złą żoną, a ona idealną.
Marzysiu, to tylko stres w pracy, podszedł i próbował objąć ją. Wszędzie widzisz wrogów. Janina to po prostu szczera, mówi to, co myśli. Nie szukaj podtekstu. Poczekaj, ona się uspokoi i znajdzie sobie nowego faceta.
Marzena odsunęła się. Rozmowa nie dała efektu. Andrzej cierpiał na wybiórczą ślepotę, gdy chodziło o jego przyjaciół.
Kolejne trzy dni minęły w stosunkowym spokoju. Marzena celowo zostawała dłużej w pracy, by nie krzyżować się z pomocnicą. W piątek musiała wyjść wcześniej nagle uderzyła ją migrena, kręgi wirujące przed oczami.
Otworzyła drzwi kluczem, marząc tylko o jednym: upaść w chłodną pościel, ściągnąć zasłony i leżeć w ciszy.
W mieszkaniu panował niewiarygodny spokój. Zsunęła buty, starając się nie hałasować, przeszła do salonu. Pusto. Ale w powietrzu unosił się ciężki, słodkawy aromat perfum Janiny.
Skierowała się do sypialni. Drzwi były uchylone. Pchnęła je i stanęła w progu, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
Janina stała przed otwartą szafąkomodą, przed wspólną szafą. Na łóżku stertą leżały ubrania Andrzeja: koszule, swetry, nawet bielizna. Janina, nucąc pod nosem, sprawnie przenosiła stosy.
Co się tutaj dzieje? głos Marzyny zabrzmiał chropowato, ale głośno.
Janina zadrżała i upuściła z ręki stos koszulek. Odwróciła się, a na twarzy przez chwilę pojawił się strach, który zaraz zamienił się w oburzoną czułość.
Ojej, Marzysiu! Coś tu kryjesz, jak myszołów? Przestraszyłaś mnie na śmierć!
Zapytałam: co robisz w mojej szafie? Marzyna wkroczyła dalej, czując, jak ból głowy ustępuje pod falą lodowatej furii.
Porządek wprowadzam, co jeszcze! Janina przyciskała dłonie do bioder. Przeglądałam Andrzejowi koszulę, bo narzekał, że jest zmarszczona, a tam mamo! Wszędzie skarpety z szortami, zimowe z letnimi. Bałagan straszny. Postanowiłam pogrupować po kolorach i porach roku. I tak przy okazji wyrzuciłam kilka twoich bluzek do worka na śmieci. Są już podniszczone, z kulkami. Andrzejowi wstyd nosić taką żonę. Kobieta powinna wyglądać jak królowa, nawet w domu.
Marzyna spojrzała na podłogę. Tam leżał czarny worek na śmieci, z którego wystawał rękaw jej ulubionego domowego kardiganu miękkiego, przytulnego, w którym lubiła się wtulać wieczorami.
To był koniec. Punkt bez powrotu.
Marzyna podniosła worek, wyciągnęła kardigan i przycisnęła go do serca. Potem uniosła wzrok na Janinę.
Wynoś się, powiedziała cicho.
Co? Janina rozszerzyła oczy.
Wynoś się z mojego domu. Natychmiast.
Zwariowałaś? jęknęła Janina, próbując zachować twarz. Ja tu porządek wprowadzam, a ty mnie wyganiasz? Powiem Andrzejowi, jaka jesteś dramatyczna! On przyjdzie i
Przyjdzie do pustego mieszkania, jeśli nie znikniesz, przerwała Marzyna. Przekroczyłaś wszystkie granice. Weszłaś do mojej sypialni, dotykałaś mojego męża, wyrzucałaś moje rzeczy. To nie pomoc, to najazd.
Dla Andrzeja! Potrzebuje ciepła! krzyknęła Janina.
Potrzebuje żony, nie uciążliwej muchy! Marzyna ruszyła w jej stronę, a Janina niechcący cofnęła się. Myślisz, że nie widzę, co robisz? Próbujesz zająć moje miejsce. Najpierw kuchnia, potem salon, a teraz sypialnia. Zaznaczasz terytorium swoim barszczem i porządkami. Ale się pomyliłaś. Tutaj jestem właścicielką.
Jesteś właścicielką? krzyknęła Janina, twarz nabrała czerwonych plam. Ty sucha! Myślisz tylko o swoich liczbach! Andrzejowi z tobą jest zimno i nudno! On potrzebuje czułości, troski! Znam go od pieluszek, wiem, czego potrzebuje!
Gdyby naprawdę wiedziałaś, co potrzebuje, byłabyś jego żoną, nie koleżanką z taczką jedzenia, odpowiedziała Marzyna ostry. Ale on wybrał mnie. Żyje ze mną. Ty jesteś zbędna.
Janina zemdlała z oburzenia.
Ach tak poczekaj. Andrzej się dowie
Oczywiście, że się dowie. Sama mu powiem. A teraz zabierz swoje graty i wyjdź. Masz jedną minutę.
Marzyna otworzyła drzwi wejściowe szeroko. Janina, chwytając torbę i na gorąco sznurowując pantofle, wyrwała się w korytarz.
Będziesz żałować! syknęła, mijając Marzynę. Zostaniesz sama z dumą!
Lepiej sama niż z taką przyjaciółką pod dachem, odparła Marzyna, zamykając drzwi z satysfakcją.
Opadła plecami o zimny metal drzwi i zamknęła oczy. Głowa znów zaczęła pulsować, ale w środku pojawiło się dziwne uczucie ulgi i czystości, jakby wyrzuciła z domu lata zalegający brud.
Godzinę później wrócił Andrzej, wesoły, nucąc pod nosem, lecz gdy zobaczył twarz żony i ciszę w mieszkaniu, uniósł brew.
Marzysiu? Jesteś w domu? Gdzie Janina? Mówiła, że ma niespodziankę, porządek robi.
Marzyna siedziała na kanapie, przed nią na stoliku leżał czarny worek z jej rzeczami, które Janina zebrała.
Janiny już nie ma, Andrzeju. I nie będzie.
Andrzej zmarszczył brwi, zdejmując marynarkę.
Co to znaczy? Kłóciliście się? Znów o błahostki? Marzysiu, jesteś już dorosłą kobietą
To nie błahostki, wskazała na worek. WesWtedy Andrzej, patrząc na pusty worek, zrozumiał, że jedynym prawdziwym skarbem w ich życiu jest cisza, którą razem wypełnią szeptem własnych marzeń.
