No weź, Piotruś, błagam cię! Już naprawdę nie wiem, co robić, woda leci jak szalona, zaraz zaleję sąsiadów, a przecież znasz tę zołzę z dołu, ona mnie chyba zabije! Ręce mi się trzęsą, nawet kurka nie mogę znaleźć! Głos w słuchawce był tak rozpaczliwy i przeszywający, że słychać go było nawet po drugiej stronie stołu, chociaż telefon leżał na cichym.
Malwina powoli odłożyła widelec na talerz. Dźwięk sztućca o porcelan zabrzmiał w cichej, pachnącej domowym obiadem kuchni niczym gong, zwiastujący początek kolejnej bitwy, która rozgrywała się już trzeci rok z rzędu. Przed nią siedział mąż, Piotr, gryząc winny wargę i spoglądając to na stygnący schabowy, to na migoczący ekran telefonu.
Dominika, spokojnie mamrotał do słuchawki. Który kurek? Pod zlewem, czy w łazience? Zakręć główny zawór.
Nie wiem, gdzie jest! Piotruś, przyjedź, błagam! Boję się! Może tam leje się wrzątek? Sama jestem, straszne to…
Piotr przeniósł wzrok na żonę. W jego oczach Malwina znowu zobaczyła tę mieszankę bezradności i niemego błagania, którą znała już aż za dobrze.
Malwa, słyszysz? Zaleje mieszkanie. Domi jest w technicznych sprawach jak dziecko. Muszę jechać.
Pewnie, że musisz odparła równym, chłodnym głosem, nie zdradzając burzy targającej jej wnętrzem. Przecież dzisiaj nie mamy rocznicy. I nie planowaliśmy tego wieczoru przez dwa tygodnie. I nie stałam nad garami trzy godziny. Jedź, Piotrek, ratuj Dominikę. Bez ciebie nie przeżyje.
Daj spokój… Piotr zerwał się, chwytając pękiem kluczy z szafki i zniknął za drzwiami. Chociaż powietrze w kuchni nadal pachniało obiadem, Malwinie wydawało się, że smakuje jak rozczarowanie.
Dominika. To imię stało się nieproszonym gościem w ich małżeństwie. Przyjaciółka z dzieciństwa swój chłopak, jak mówił Piotr. Zjawiła się nagle, zaraz po swoim rozwodzie, i już została, rozrastając się w ich codzienność. Najpierw prośby były drobne zawieź, ustaw komputer. Piotr, złota rączka o gołębim sercu, oczywiście pomagał.
Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Prośby Dominiki przybierały skalę katastrof: kończyła jej się benzyna na trasie, raptownie spadała półka w łazience, trzeba było złożyć szafę, bo nie ma gdzie żyć. I zawsze potrzebowała pomocy, gdy Malwina i Piotr mieli własne plany.
Malwina nie była zazdrosną histeryczką wiedziała, że przyjaźń to przyjaźń. Ale kobieca intuicja nachalnie szeptała jej, że rzecz nie w cieknących kranach. Dominika to była kobieta atrakcyjna, zadbana, z zalotnym spojrzeniem i przyzwyczajeniem do traktowania mężczyzn jak bogów. Doskonale grała rolę bezbronnego dziewczęcia, a Piotr rozkwitał, ratując ją i czując się herosem.
Malwina schowała obiad do lodówki. Apetyt odszedł. Piotr wrócił po trzech godzinach, zmęczony, cały brudny, ale zadowolony z siebie.
Uff, zdążyłem! Tam naprawdę prawie była powódź. Syfon wyrwało. Musiałem po uszczelkę latać do nocnego marketu. Dominika była przerażona, aż uspokajające musiała pić.
Herbatę ci chociaż zrobiła? zapytała Malwina, udając, że czyta książkę.
Jasne, i szarlotką poczęstowała westchnął Piotr, zdejmując buty. Przepraszała, że się wieczór zepsuł, i kazała przekazać ci pozdrowienia.
Szarlotka? Malwina pomyślała z goryczą. To ciekawe, bo przecież nie mogła znaleźć kurka i trzęsła się ze strachu, a w tym czasie piekła ciasto
Ale w milczeniu zamknęła książkę. Wszczynać kłótnię nie miało sensu Piotrek natychmiast przyjąłby pozycję obronną, zarzucając jej brak serca i nieuzasadnioną zazdrość. Wiedziała, że musi działać sprytniej.
Następny raz przyszedł błyskawicznie. W sobotni poranek mieli wyjechać na działkę. Słońce majowe grzało, w bagażniku marynowały się karkówki, a w głowie Malwina miała już obraz wspólnego wieczoru z kieliszkiem wina na tarasie.
Telefon Piotra zadzwonił, kiedy ładował brykiet do auta. Malwina poczuła ścisk w żołądku znała ten dźwięk, specjalnie ustawiony na Dominikę.
Tak, Dominika? Jak to iskrzy? Piotr zbladł. Dymi się? Niczego nie dotykaj, wyłącz bezpieczniki w przedpokoju! Zaraz będę.
Odstawił telefon i spojrzał z niepokojem na żonę, która właśnie przekraczała furtkę z taczką pełną pelargonii.
Malwa… sprawa awaryjna…
Gniazdko? przerwała spokojnie.
Gorzej, iskrzyca skrzynka. Pachnie spalonym plastikiem. Dominika boi się, że się zapali. Z administracji w weekend nikt nie przyjdzie, prywatni elektrycy kasują krocie i jadą godzinami…
Jasne Malwina odstawiła kwiaty na ziemię. Działka odwołana?
Niezupełnie. Zajrzymy do niej po drodze, rzucę okiem, jeśli coś poważnego alarm, jak drobiazg naprawię. Godzina góra.
Jadę z tobą powiedziała Malwina cicho, lecz stanowczo.
Piotr był wyraźnie zdziwiony.
Po co? Ty się nie znasz na prądzie. Zostań, wrócę w mig.
Nie, Piotrze. Jedziemy razem padło nieugiętym tonem. Zatrzymamy się u Dominiki, a potem na działkę. Nie zamierzam czekać tutaj, aż wrócisz. Poza tym, dawno jej nie widziałam.
Nie miał wyjścia. Wsiadła do auta, Piotr prowadził zestresowany, stukając palcami o kierownicę. Malwina była spokojna, choć w środku kipiała.
Dominika otworzyła im drzwi w jedwabnym szlafroku, ledwo zakrywającym uda, z perfekcyjnym makijażem. Gdy zobaczyła Malwinę, przez jej twarz przemknął cień rozczarowania, zaraz zastąpiony promiennym uśmiechem.
Malwinko! Ale niespodzianka! A ja taka roztrzęsiona, nieuczesana! Roztrzepotana przesunęła idealnie ułożoną grzywkę. Wejdźcie, Piotruś, ratuj, bo aż buczy!
We wnętrzu rzeczywiście lekko pachniało stopionym plastikiem. Piotr zabrał się do skrzynki, wyciągając śrubokręt i tester.
Malwina, chodź na kawę, pogadamy, mężczyźni niech działają zaćwierkała Dominika, próbując wyciągnąć ją do kuchni.
Poczekam tutaj Malwina nie ustąpiła. Może Piotr będzie mnie potrzebować podać coś, przyświecić latarką.
Latarka? zachichotała Dominika. Piotruś i po ciemku by naprawił, prawda?
Piotr coś odburknął spod skrzynki.
Dominika odezwała się Malwina spokojnie, patrząc prosto w oczy. Czemu nie zadzwoniłaś do administracji? Awarie mają dyżur całą dobę i są od tego, by naprawiać niebezpieczne rzeczy.
Ojeju, tam są same gbury! Nabrudzą, nawrzeszczą. Piotruś to swój człowiek, złota rączka, jemu ufam.
Złote ręce mojego męża Malwina zaakcentowała każde słowo dziś miały trzymać szaszłyki. Mieliśmy jechać na działkę.
Przepraszam, zawsze wszystko psuję! Dominika złożyła ręce w teatralnym geście pokory. Tak to jest bez mężczyzny wszystko się rozlatuje. Ciężko być samej, Malwina, ty to masz szczęście.
Po kwadransie Piotr skończył.
Odkleił się kontakt, nadpalił lekko. Poprawiłem, wyczyściłem. Dominika, musisz wymienić wyłącznik na nowy.
Ale Piotrusiu, możesz mi kupić jaki trzeba i zamontować?
Piotr nie może weszła jej w słowo Malwina. Wyjeżdżamy na działkę. Będziemy późno w nocy, a w przyszły weekend mamy bilety do teatru. Zadzwoń po fachowca, Piotr zapisze ci model.
Dominika spojrzała na Malwinę z jawną wrogością, ale natychmiast odwróciła się do Piotra:
Chociaż kawę wypijecie? Mam twoje ulubione eklerki!
Dziękujemy, najedzeni Malwina stanowczo chwyciła męża pod ramię. Mamy napięty grafik.
Gdy wyszli na zewnątrz, Piotr ciężko westchnął, zaraz jednak zaczął tłumaczyć przyjaciółkę:
Malwina, nie musisz być taka ostra. Ona naprawdę nie ma nikogo
Ma. A raczej szuka. Ale nie pomocy technicznej, tylko twojego zainteresowania, Piotr. Nie widzisz tego?
Przestań, dla niej jestem jak brat!
Bardzo wygodny brat: naprawi prąd i połechta ego. A rodzinę zostawi z zimną kolacją.
Pojechali dalej, lecz niesmak w Malwinie pozostał. Wiedziała, że to nie koniec. Dominika nie odpuści za bardzo lubi mieć kontrolę i patrzeć, jak cudzy mąż spełnia każdą jej zachciankę.
Rozstrzygnięcie przyszło dwa tygodnie później. Piotr był na delegacji, miał wrócić w piątek wieczorem. Malwina robiła kolację, czekając na jego powrót. O szóstej zadzwonił.
Malwa, muszę się zatrzymać. Już wróciłem do Krakowa, ale Dominika dzwoniła… Ma wypadek.
Jaki tym razem? ton Malwiny był lodowaty. Spadł jej meteoryt na balkon?
Nie, kupiła nową karnisz, ciężki, kuty. Chciała sama zawiesić no, jasne Spadł jej na stopę. Palec podobno spuchnięty, ledwo chodzi. A karnisz blokuje pokój. Prosiła, by wstąpić, podnieść i skoczyć po maść. To chwilka.
Malwina wciągnęła głęboko powietrze.
Piotrze, słuchaj. Jedź do domu. Ja pojadę do niej.
Ty? Po co?
Bo jestem kobietą, wiem, jaką maść kupić. I pomogę z opatrunkiem. Ty jesteś zmęczony, wracaj do domu i podgrzej kolację. U niej będę za pół godziny.
No dobra, skoro chcesz. Tylko nie kłóć się z nią, OK? Jest jej ciężko.
Malwina się rozłączyła i zaczęła działać. Nie zamierzała jechać do Dominiki, by robić opatrunki miała zamiar naprawić sytuację raz na zawsze.
Weszła na internet, znalazła usługę Złota rączka i zamówiła najwyżej ocenianego pana. Potem zamówiła dostawę leków maść i bandaż prosto pod adres Dominiki.
Wsiadła w samochód.
Pod blokiem Dominiki trafiła na kuriera z apteki, który właśnie dzwonił domofonem. Przejęła pakiet, wjechała windą na piętro. Drzwi były otwarte na oścież najwyraźniej wybawca miał wejść bez przeszkód.
W salonie półmrok, świeczki, dwa kieliszki, butelka czerwonego wina. Dominika leżała na kanapie w tym samym szlafroku, wyciągnięta, noga na poduszce. Karnisz leżał dyskretnie na środku pokoju ewidentnie położony ręką, nie upuszczony.
Usłyszała kroki.
Piotruś, to ty? Tak boli… Kupiłeś maść? westchnęła słodko.
Malwina weszła i zapaliła główne światło romantyczny półmrok zniknął, a cała scenografia zrobiła się żałosna.
Dominika zerwała się, zapominając o chorej nodze.
Malwina?! Co ty tu robisz? Gdzie Piotr?
Piotr jest w domu, je kolację Malwina położyła pakiet z lekami na stole. Przyniosłam ci wszystko, co potrzeba.
Ale ja… Ja Piotra potrzebuję! On silny, on powiesi karnisz!
Karnisz powiesi fachowiec ucięła Malwina.
W tej chwili zadzwonił domofon. Malwina poszła otworzyć. W progu stanął postawny mężczyzna w kombinezonie, z walizką narzędzi.
Dzień dobry, serwis drobnych napraw. Karnisz do powieszenia?
Tak, zapraszamy. Malwina poprowadziła go do salonu. Pani Dominika wskaże miejsce.
Majster zabrał się do pracy, coś notował pod nosem.
Ściana betonowa, dybel szóstka, będzie pasowało. Skąd drabina?
Dominika siedziała na kanapie czerwona jak pomidor i patrzyła z nienawiścią na Malwinę.
Po co to zrobiłaś? wysyczała, gdy wiertarka zagłuszyła głos.
Ja? Malwina wzruszyła ramionami. Pomagam. Potrzebowałaś pomocy, oto fachowiec, opłacone. Mąż ma własny dom, własną żonę i własny czas. A karniszem zajmą się profesjonaliści.
Dominika zerwała się, przestała udawać kulejącą.
Wypchaj się! krzyknęła. Zgrywasz świętą, a Piotrek od twojej poprawności już wymięka. Potrzebuje zabawy, lekkości, a ty dusisz.
Może i tak. Ale on wraca do domu. I nie muszę wymyślać usterek, żeby ściągnąć cudze małżeństwo do siebie. A ty, Dominika, jesteś piękną kobietą znajdź sobie wolnego faceta. Przestań żebrać o uwagę, poniżając się coraz bardziej.
Wynoś się stąd! wrzasnęła.
Oczywiście. Majster skończy za dwadzieścia minut, zapłacone. Miłego wieczoru i zdrowia. Uważaj na tę chorą nogę już nie boli?
Malwina zamknęła za sobą drzwi, czując ogromną ulgę. Nie musiała już rozdzierać siebie na kawałki wystarczyło pokazać, kto w tym teatrze gra poszczególne role.
W domu Piotr czekał zdenerwowany.
I jak? Bardzo poważna kontuzja? Próbowałem dzwonić, ale nie odbiera.
Z nogą wszystko w porządku. Skacze jak sarna. Karnisz zawiesi fachowiec, ja załatwiłam odparła Malwina, siadając przy stole z kubkiem herbaty.
Fachowiec? Po co?
Usiądź, Piotrze.
Gdy usiadł naprzeciw niej, przysunęła się bliżej.
Czy ty naprawdę nie rozumiałeś, co się dzieje? Świeczki, wino, szlafroczek, wieczne prośby, zawsze wtedy gdy mnie nie ma? To nie był przypadek!
Piotr spuścił wzrok.
No… Pewnie podejrzewałem. Ale uważałem, że jeśli będę udawał, że nie widzę, sprawa sama się rozwiąże. Było mi głupio odmawiać. Przecież jest sama
Sama? Manipulowała tobą jak nastolatkiem. Chcesz być dobrym dla wszystkich, ale najgorszy byłeś dla mnie i naszego domu. Dla niej byłeś bohaterem, dla mnie nieobecnym mężem. Dzisiaj zobaczyłam to na własne oczy. Wino, dwa kieliszki. Czekała na ciebie, nie na fachowca.
Milczał zawstydzony.
Przepraszam powiedział cicho. Zawiodłem cię.
Trochę. Ale jesteś dobry, Piotr uśmiechnęła się ciepło. Kocham cię. Ale od dziś żadnych napraw u Dominiki! Ma numer do złotej rączki, znajdzie innych do pogadania. Ty nie jesteś pogotowiem dla cudzej samotności! Zgoda?
Zgoda! Naprawdę rozumiem. Dziękuję, że pojechałaś. Sam bym tam pojechał i zobaczył te świeczki Skończyłoby się gorzej.
Dominika od tej pory nie dzwoniła. Tydzień, miesiąc nastała cisza. Pewnie duma nie pozwoliła jej nawet napisać SMS-a.
Po pół roku Malwina spotkała ją przypadkiem w galerii. Dominika szła pod rękę z dojrzałym mężczyzną, obładowana torbami znanych marek, zadowolona. Mignęły sobie wzrokiem Dominika podrzuciła dumnie brodę i minęła ją z pogardliwym uśmieszkiem.
Malwina tylko się uśmiechnęła. Było jej nawet miło wreszcie Dominika znalazła swojego hydraulika i złotą rączkę. A w domu Malwiny i Piotra nastał w końcu święty spokój.
Wieczorami pili herbatę, planowali wakacje i wiedzieli jedno: jak razem zaplanowali wyjazd na działkę, to dojadą. Bo rodziny trzeba pilnować nawet, gdy ktoś próbuje wejść jak bezbronna owieczka.
Jeśli ta historia Cię poruszyła i uważasz, że przyjaźń to jedno, a granice rodzinne są święte kliknij serduszko i napisz w komentarzu, co zrobiłbyś na miejscu Malwiny.
