— Co ty tam wiesz o gotowaniu! — ostro rzuciła Walentyna Piotrowa, wyrywając synowej Alinie garnek z rąk. — Kasza jaglana to prawdziwa sztuka!
Alina stała pośrodku własnej kuchni i nie wierzyła własnym oczom. Trzy dni temu teściowa wprowadziła się do nich „na czas remontu”, a już zdążyła wywrócić ich życie do góry nogami.
— Walentyno Piotrowa — cicho odezwała się Alina — to moja kuchnia. Ja decyduję, co gotuję.
— Twoja? — zaśmiała się teściowa. — A kto kupił mieszkanie? Mój syn! Więc i ja tu jestem gospodynią nie mniej niż ty!
W tej chwili coś w Alinie pękło.
W swoich czterdzieści dwa lata przywykła ustępować. Praca w przedszkolu nauczyła ją cierpliwości. Ale to, co działo się w jej domu, przekraczało wszelkie granice.
Walentyna Piotrowa pojawiła się w niedzielę z trzema ogromnymi torbami.
— No cóż, zostanę u was tydzień, może dwa — oświadczyła rezolutnie.
Krzysztof, mąż Aliny, jak zawsze, gdy chodziło o matkę, zamienił się w bezwolną szmatę.
— Oczywiście, mamo, rozgość się.
I zaczęło się. Walentyna Piotrowa uprała wszystkie ubrania, przestawiła meble, wyrzuciła połowę doniczek — „zbieracze kurzu”. Drugiego dnia wzięła się za kuchnię, pozbywając się wszystkich „egzotycznych” przypraw. Krzysztof milczał.
— No daj spokój, wytrzymaj trochę — powiedział żonie. — To moja matka. I ma więcej doświadczenia.
W tej chwili Alina zrozumiała — nie ma na kogo liczyć.
A rano stało się to, co przepełniło czarę goryczy. Alina obudziła się od zapachu spalenizny. Wypadła do kuchni i zobaczyła, że na kuchence dymi się garnek, a Walentyna Piotrowa stoi przy oknie i rozmawia przez telefon.
— Walentyno Piotrowa! Coś się pali!
— Oj, daj spokój — machnęła ręką teściowa.
Alina sama rzuciła się do kuchenki. Garnek był już stracony.
— To mój ulubiony garnek!
— No i co? Za to kasza wyszła jak należy, z chrupiącą skórką!
W tej chwili do kuchni wszedł Krzysztof.
— Co się tu dzieje?
— Twoja żona krzyczy o jakimś garnku — poskarżyła się Walentyna Piotrowa.
— Alina — zmęczonym głosem odezwał się Krzysztof — nie trzeba tak reagować. Mama stara się dla nas.
I wtedy coś w Alinie pękło. Spojrzała na męża, na teściową, na zniszczony garnek.
— Wiecie co — powiedziała cicho, ale wyraźnie — mam dość. Walentyno Piotrowa, skoro pani tu jest gospodynią, to niech pani sama gotuje. I sprząta. I pierze. A ja idę do sklepu.
— Co ty robisz? — zmieszany zapytał Krzysztof.
— To, co powinnam była zrobić trzy dni temu. Bronię swojego domu. A pani, Walentyno Piotrowa, może tu zostać. Ale według MOICH zasad. To MÓJ dom, i to ja tu rządzę.
— Jak śmiesz! — oburzyła się teściowa. — Krzysiu, słyszysz?
— Słyszę — niespodziewanie spokojnie odparł Krzysztof. — Wiesz co, mamo, Alina ma rację. To jej dom i ona ustala tu zasady.
Walentyna Piotrowa otworzyła usta ze zdumienia.
— Ale ja jestem twoją matką!
— Właśnie dlatego powinnaś szanować moją żonę i moje wybory — stanowczo powiedział Krzysztof.
Następne dni upłynęły w napiętej ciszy. Walentyna Piotrowa chodziła z urażoną miną, ale przestrzegała zasad Aliny. Po tygodniu spakowała się.
— Remont już skończony? — zapytała Alina.
— Nie — sucho odparła teściowa. — Ale postanowiłam pojechać do siostry. Tam… spokojniej.
Alina skinęła głową. Wiedziała — teściowa po prostu nie chciała żyć tam, gdzie musiała liczyć się z czyimiś prawami.
Gdy za nią zamknęły się drzwi, Alina nie poczuła ulgi, lecz pustkę.
— Nie martw się — przytulił ją Krzysztof. — Mama jest obrażalska, ale szybko odchodzi jej złość. Myślę, że zrozumiała, że z tobą nie ma żartów. Powiedział, że zawsze wiedział, że Alina to nie szmata, i jest z niej dumny.
Wieczorem Alina siedziała w kuchni z kubkiem kawy. Jej dom. Jej zasady. Jej życie. Zrozumiała, że czasem trzeba pokazać zęby, by zyskać szacunek. I że prawdziwy mężczyzna wesprze żonę, nawet jeśli będzie musiał wybierać między nią a matką. Za oknem rozkwitały fiołki. Życie toczyło się dalej, a teraz Alina wiedziała — jest panią nie tylko swojego domu, ale i własnego losu.
