Jeszcze spała, gdy w ciszy sobotniego poranka rozległo się natarczywe pukanie do drzwi. Wzdrygnęła się, siadając na łóżku. Kto mógł przyjść tak wcześnie? Nie spodziewała się gości.
Otworzyła i zastygła w bezruchu – w progu stały jej koleżanki z pracy – Kinga, Elżbieta i Weronika. W rękach Kingi błyszczał termos, a Elżbieta trzymała pachnącą szarlotkę.
— Co wy tu robicie?! — wykrztusiła, szeroko otwierając oczy. — Dzisiaj przecież wolne!
— Właśnie dlatego jesteśmy — Kinga weszła do mieszkania, jakby to było jej własne. — Gdzie jest twoja córka?
— Zosia jeszcze śpi… O co się rozchodzi?
— O nic szczególnego. Pakuj ją i siebie. Jedziecie z nami nad jezioro. Sprzeciwów nie przyjmujemy.
Ona znieruchomiała. Nie rozumiała, co się dzieje. Jak to – jechać? Na działkę? Teraz?
— Mówiłam w biurze, że nie mogę…
— Wiemy dlaczego — cicho odparła Elżbieta. — I wstyd nam, że wcześniej tego nie widziałyśmy.
Bladość pokryła jej twarz.
— O czym wy mówicie?
— Wiemy wszystko, Aniu. Że po rozwodzie sama ciągniesz dziecko, że twój były nie płaci alimentów, że ledwo wiążesz koniec z końcem, przygotowując Zosię do pierwszej klasy, głodując, a mimo to nikomu się nie skarżysz.
Milczała. W gardle stanął jej ogromny kom.
— Nie… chciałam narzekać. Myślałam… że dam radę…
— I dajesz — wtrąciła Weronika. — Ale dawanie rady to nie to samo, co wegetowanie. Jesteśmy przyjaciółmi, Aniu. A przyjaciele nie pozwalają tonąć.
— Wszystko przygotowałyśmy — ciągnęła Kinga. — Domek nad jeziorem opłacony. Jedzenie, podróż, odpoczynek – po naszej stronie. Ty zabierasz tylko siebie i Zosię.
Spuściła wzrok. Wstyd ją ogarnął. Przyjmowanie pomocy było trudne. Ale jeszcze trudniej było tonąć w milczeniu.
— Ale… nie mam nawet ubrań…
— Masz nas — stanowczo powiedziała Kinga. — Ela przyniosła rzeczy po swojej córce. Wszystko w świetnym stanie. Idealne dla Zosi na szkołę.
— Zebrałyśmy też przyjembienia szkolne — dodał Marek, wchodząc do przedpokoju z torbą. — Długopisy, zeszyty, bloki. Wszystko, co trzeba.
— Nie… wiem, co powiedzieć…
— Nic nie musisz — Weronika objęła ją mocno. — Po prostu uwierz. Zasłużyłaś nie tylko na trudności. Zasłużyłaś na odpoczynek, troskę i pomoc.
Dwie godziny później autobus z rozbawioną grupką wyruszył z miasta. Zosia siedziała na kolanach Ani, obejmując nowy plecak. A ona patrzyła przez okno, ściskając w dłoniach termos z herbatą. I po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna, w jej sercu zrobiło się ciepło.
Nie miała szczęścia w miłości. Ale, jak się okazało, miała ogromne szczęście do ludzi, którzy ją otaczali.
