Miałem siedemnaście lat, kiedy mój ojciec nas opuścił. Mama pracowała wtedy ponad siłyciągnęła dwa etaty i ledwo wiązała koniec z końcem. Oszczędzaliśmy na wszystkim. Owoce czy czekolada pojawiały się u nas tylko na Wigilię lub w czasie innych świąt. Nigdy nie miałem odwagi cokolwiek prosić mamę, wiedziałem, jak jest jej ciężko. Postanowiłem sam zarobić na swoje potrzeby. Mam też młodszą siostrę w domu robiliśmy wszystko, żeby czuła się ważna, żeby nie miała poczucia niższości.
Śmierć ojca nie oznaczała końca naszych problemów. Wkrótce mama dostała udaru mózgu, trafiła do szpitala i już nie wróciła do pełnej sprawności. Poruszała się tylko na wózku. Dostała rentę, ale to były niewielkie pieniądze ledwo na życie. Nie było łatwo, ale łudziłem się, że wszystko kiedyś się zmieni.
Musiałem zostawić studia zostałem jedynym żywicielem naszej rodziny. Opieka nad chorą mamą i siostrą to ogromny wysiłek. Wiele osób proponowało pomoc, ale zawsze odmawiałem. Przed udarem mama była ciepłą, szczera osobą, zawsze można było na nią liczyć. Po chorobie stała się kimś innym.
Bywało, że najpierw narzekała na swój los, potem czepiała się mnie i siostry. Zawsze coś było źle: źle gotowaliśmy, nie sprzątaliśmy dokładnie, wydawaliśmy za dużo złotówek na własne potrzeby.
Starałem się nie brać do serca jej narzekań, rozumiałem, że po prostu jest chora. Niemniej, bolało mnie jej podejście. Robiłem dla niej wszystko, większość młodych ludzi na moim miejscu dawno by się poddała. Znajomi namawiali, żebym zatrudnił pielęgniarkę, zmienił pracę na lepiej płatną. Miałem możliwość, ale jak mogłem zostawić mamę samotną? Przecież ma dwóch synów czy to możliwe, żeby obca osoba się nią opiekowała? Nie mogłem się przełamać, by to zrobić.
Z roku na rok matka coraz częściej miała do nas pretensje, nawet o drobne zakupy. Oszczędzaliśmy na wszystkim, a i tak nie było dobrze.
Długo byłem cierpliwy, milczący. Jednak pewne wydarzenie odwróciło mój stosunek do mamy. Zachorowałem gorączka, ból głowy, kaszel, ledwo mogłem się ruszać.
Nie spałem całą noc, rano zdecydowałem się pójść do lekarza. Moja siostra Klaudia zobaczyła jak się męczę, przytuliła mnie przed wyjściem do szkoły, prosiła żebym nie zwlekał. Mama natomiast rzuciła tylko, że nie potrzebuję żadnego leczenia, młody organizm sam sobie poradzi. Ona jest w gorszej sytuacji niż ja. A jeśli wydam wszystkie pieniądze na badania to na zwykłą grypę. Stwierdziła, że nie dbam o nią i chyba chcę, żeby umarła.
Słysząc to, płakałem po cichu. Nie miałem już siły. Przecież to dla niej rzuciłem studia, pracowałem ponad siły, choć mogłem wybrać inne życie. Byłem wyczerpany i w końcu powiedziałem jej, co myślę.
Lekarz zdiagnozował zapalenie płuc. Zalecił hospitalizację, ale wiedziałem, że nie mogę zostawić siostry z matką. Kupiłem leki i pojechałem do mojej przyjaciółki, Moniki.
Monika przyjęła mnie bez słowa, nakrzyczała, że zamiast leżeć, chodzę po mieście. Długo rozmawialiśmy opowiedziałem jej wszystko, poprosiłem o pomoc w znalezieniu pielęgniarki i potrzebowałem, żeby ktoś dał mi dach nad głową. U Moniki znalazłem tymczasowe schronienie, mogłem wrócić do domu tylko po potrzebne rzeczy.
W domu mama natychmiast zaczęła krzyczeć, nawet nie zapytała o zdrowie. Liczyła pieniądze i narzekała, że wydaję za dużo. Nakarmiłem ją i poszedłem odpocząć wiedziałem, że to był ostatni raz, gdy tu nocuję.
Monika szybko znalazła pielęgniarkę panią Wiktorię i pozwoliła mi zamieszkać u siebie. Zmieniłem pracę, nie odwiedzam matki, choć co miesiąc przelewam pieniądze na jej konto, czasem nawet daję więcej niż potrzeba. Wiktoria mówi, że mama coraz mniej o nas pamięta, nawet nie składa życzeń, choć my pamiętamy. Ale coraz lepiej rozumiem, że to nie jest najważniejsze.
Mam nową pracę, szykuję się do wyprowadzki razem z siostrą chcemy wynająć własne mieszkanie, zacząć od nowa. Klaudia mówi: Trzeba troszczyć się o rodziców, ale nie wtedy, kiedy powoli cię niszczą. To był dla mnie najważniejszy wniosek: z rodziny można czerpać siłę, ale czasem trzeba postawić granice, by nie stracić siebie.
