Gdy miałem siedemnaście lat, mój ojciec odszedł od nas. Mama musiała utrzymać dom sama, pracując na dwa etaty, a mimo to pieniędzy ciągle brakowało. Oszczędzaliśmy na wszystkim, jak tylko mogliśmy. W naszym domu owoce czy słodycze pojawiały się wyłącznie na Boże Narodzenie albo Wielkanoc. Nigdy nie miałem serca, żeby prosić mamę o coś dla siebie, więc starałem się dorabiać sam, żeby nie być obciążeniem. Mam młodszą siostrę, Zuzę. Robiliśmy z mamą wszystko, żeby jej nie brakowało niczego i nie czuła się gorsza od innych.
Śmierć taty nie była końcem problemów właściwie wtedy się wszystko zaczęło na dobre. Niedługo potem mama dostała udaru. Trafiła do szpitala i już nie była w stanie chodzić. Dostała rentę, ale to były grosze raptem paręset złotych miesięcznie. Życie nie szczędziło nam kłopotów, ale próbowałem się trzymać nadziei, że kiedyś los się do nas uśmiechnie.
Musiałem rzucić studia, bo zostałem jedynym żywicielem rodziny. Opieka nad chorą mamą i młodszą siostrą była ponad moje siły. Wielu ludzi oferowało pomoc, lecz za każdym razem odmawiałem. Przed chorobą mama była ciepła i pełna empatii, ale po udarze zamknęła się w sobie i stała się zgorzkniała.
Najpierw użalała się nad swoim losem, potem zaczęła narzekać na mnie i Zuzę. À to że niedokładnie sprzątamy, à to że gotuję bez smaku, à to że wydaję zbyt dużo pieniędzy na siebie i siostrę.
Starałem się nie brać tego do siebie, bo wiedziałem, że to przez chorobę. Ale mimo wszystko bolało mnie to. Robiłem, co mogłem, starałem się na każdym kroku, a i tak nie słyszałem od niej ciepłego słowa. Znajomi coraz częściej namawiali mnie, żebym wynajął opiekunkę, a sam zmienił pracę na lepiej płatną. Wiedziałem, że miałbym okazję zarobić więcej, ale wtedy ktoś obcy musiałby zająć się mamą. Czułem, że nie mogę jej tego zrobić przecież ma dwoje dzieci, a nie powinno być zdana na łaskę obcej kobiety.
Mama zaczęła narzekać częściej, awantury wybuchały nawet o zakupy, chociaż razem z Zuzą cięliśmy wydatki do minimum.
Miałem anielską cierpliwość, dopóki nie wydarzyło się coś, co wszystko zmieniło. Sam ciężko się rozchorowałem. Dopadła mnie wysoka gorączka, kaszel, ból głowy nie mogłem spać w nocy, a rano wiedziałem, że czas iść do lekarza. Zuza zauważyła, w jakim jestem stanie, uściskała mnie przed wyjściem do szkoły i poprosiła, żebym nie odkładał wizyty u lekarza. Mama tylko westchnęła i stwierdziła, że żadnych lekarzy mi nie potrzeba, bo młody organizm zawsze sobie poradzi. Dodała jeszcze kąśliwie, że ona ma znacznie gorzej i to jej potrzeba pieniędzy, podczas gdy ja wydam wszystko na leki i badania, choć pewnie mam zwykłą grypę. Zarzuciła mi, że chcę jej śmierci, bo nie dbam o nią.
Słuchałem tych słów i płakałem cicho pod nosem. Byłem wykończony psychicznie i fizycznie. Zrezygnowałem ze studiów, podjąłem ciężką pracę poza domem wszystko z myślą o niej. W końcu nie wytrzymałem i po raz pierwszy w życiu pokłóciłem się z mamą, mówiąc, co naprawdę czuję.
W przychodni okazało się, że mam zapalenie płuc. Lekarz zalecił leczenie w szpitalu, ale nie mogłem pozwolić sobie na zostawienie Zuzy samej z mamą. Kupiłem więc antybiotyki i pojechałem do mojego przyjaciela, Marcina.
Marcin nie był zachwycony, widząc mnie w takim stanie, ale wpuścił mnie do domu, wygarnął, że jestem głupi, bo zamiast leżeć i się leczyć, pałętam się po Warszawie. W końcu opowiedziałem mu o wszystkim: o mamie, o mojej sytuacji i poprosiłem o pomoc w znalezieniu opiekunki, bo sam nie dam już rady tak dalej żyć. Musiałem też znaleźć nowe miejsce do mieszkania.
Marcin zaproponował, żebym tymczasowo zamieszkał u niego, a w międzyczasie wrócił po potrzebne rzeczy do domu. Kiedy wszedłem do mieszkania, mama na mój widok zaczęła krzyczeć, nie pytając, jak się czuję, a tylko oskarżając mnie o marnotrawienie pieniędzy. Nakarmiłem ją, zamknąłem się w swoim pokoju i wtedy postanowiłem, że to już koniec.
Marcin zorganizował wszystko błyskawicznie znalazł opiekunkę, a mnie pozwolił u siebie zostać. Nowa praca dała mi oddech, przestałem odwiedzać mamę. Być może ktoś mnie uzna za wyrodnego syna, ale dałem z siebie wszystko i nigdy nie usłyszałem dziękuję. Czy więc było warto? Mam jeszcze życie przed sobą.
Co miesiąc przelewam pieniądze na potrzeby mamy i na wynagrodzenie dla opiekunki. Daję nawet więcej, niż trzeba. Pani Wiktoria, która się nią opiekuje, mówi, że mama coraz mniej nas rozpoznaje, już nie pamięta nawet naszych urodzin, chociaż z Zuzą zawsze o niej pamiętamy. Ale to schodzi na dalszy plan. Udało mi się zmienić pracę, wkrótce przeprowadzę się razem z siostrą do wynajmowanego mieszkania. Zuza mnie wspiera i powtarza: Trzeba dbać o rodziców, ale nie wtedy, gdy sami nas ranią i odbierają nam życie.
