Dawno temu, gdy czasy były inne, a relacje rodzinne wydawały się ważniejsze niż dziś, babcia Józefa przyjechała na dworzec kolejowy do Krakowa ze swojej niewielkiej wsi pod Tarnowem. Miała przy sobie dwie ciężkie, wypchane torby. Nie odwiedzała rodziny często, lecz na tę podróż wydała ostatnie złotówki, aby przywieźć prezenty myślała wtedy, że sprawi nimi bliskim choć odrobinę radości. Nigdy nie pojawiała się z pustymi rękami, a tym razem wyjątkowo się postarała: każda z toreb ważyła prawie dziesięć kilo. Chociaż podróż była mozolna i wyczerpująca, nie zawahała się ani chwili, licząc na to, że jej syn Władysław będzie czekał na peronie, by uścisnąć ją po długiej rozłące.
Gdy jednak pociąg zatrzymał się i tłum ludzi rozpierzchł się po stacji, nie zobaczyła nigdzie znajomej twarzy. Odpoczęła przez moment, stawiając torby na ławce, po czym drżącą dłonią wybrała numer Władysława na swoim starym telefonie.
Telefon dzwonił długo, aż w końcu odezwał się syn, nieco zaspany i zmieszany:
Ojej, mamo, przepraszam, całkiem zapomniałem, że dziś przyjeżdżasz. Wyjechaliśmy z Anną do jej rodziców do Opola, miało być na chwilę Ale zostaniemy pewnie przez tydzień. Wygląda na to, że przyjechałaś na próżno. Najlepiej wróć do domu. Wybacz, nie pomyślałem, żeby cię uprzedzić, wszystko wyszło tak spontanicznie.
Słysząc te słowa, Józefa poczuła, jak do oczu napływają jej łzy. Nie odpowiedziała nic więcej ponad krótkie: Dobrze.
Z ciężkim sercem podeszła do dwóch bezdomnych siedzących pod ścianą dworca i podarowała im oba pakunki, uznając, że nie ma już siły wracać z takim bagażem na wieś. Nie wykrzyczała swojego żalu Władysławowi, choć nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo zranił matczyne serce. Całe życie poświęciła jego wychowaniu i nigdy nawet przez myśl jej nie przeszło, że po tylu latach będzie dla niego kimś, o kim się przypomina tylko od święta.
Minął miesiąc, nim Anna zadzwoniła ponownie. Chciała, by babcia przyjechała do Krakowa i zajęła się wnuczętami na weekend, bo wybierali się z Władysławem na wesele przyjaciółki. Tym razem Józefa odparła stanowczo, że nie przyjedzie. Była już zbyt zmęczona, by służyć rodzinie tylko wtedy, gdy była im potrzebna. Pozostała w ciszy swojego domu we wsi, pielęgnując własne wspomnienia i myśląc o dawnych czasach, które wydawały się lepsze, choć nie zawsze były łatwiejsze.
