Przez dwa miesiące zapraszałem 56-letnią kobietę do restauracji. Ale kiedy tylko zaprosiłem ją do siebie, natychmiast zrzuciła maskę.
Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i zdążyłem przyzwyczaić się do samotnego, kawalerskiego życia. Ostatnio jednak coraz częściej wracam do pustego mieszkania i czuję, że robi się smutno.
Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energii mi nie brakuje. Zarejestrowałem się na portalu randkowym, z nadzieją na znalezienie kobiety do wspólnego życia. Już po pierwszych dniach wymiany wiadomości miałem szczęście trafiłem na kogoś naprawdę ciekawego.
Jej profil był bardzo prosty:
Grażyna, 56 lat, wdowa, szukam uczciwego mężczyzny do poważnego związku.
Na zdjęciu uśmiechnięta kobieta bez zbędnej sztuczności, ciepłe spojrzenie. Szybko zaczęliśmy pisać. Od razu wyjaśniłem, że nie interesują mnie długie, wirtualne rozmowy chcę prawdziwej relacji, codziennego życia razem, wspólnych wakacji. Zgodziła się, więc spotkaliśmy się w najbliższy weekend w centrum Warszawy.
Pierwsza randka była świetna. Dużo spacerowaliśmy, pogoda dopisała. Opowiadała z pasją o pracy i wnukach, a ja słuchałem uważnie, kiwając głową. Podobało mi się, że była wyciszona, nie mówiła bez przerwy. Zaprosiłem ją potem do kawiarni ja płaciłem, bo jestem z pokolenia, dla którego zaproszenie kobiety zobowiązuje.
Zaczęła się nasza tradycyjna krówkowo-kwiatowa faza znajomości. Krówki i bukiety kupowałem oczywiście ja, ale czas spędzaliśmy razem. Każdy piątek i sobotę spędzaliśmy aktywnie, korzystając z kultury miasta. Nie jestem skąpy, ale jak tak podliczę wydatki z tych dwóch miesięcy, to robi się trochę nieswojo.
Byliśmy w teatrze, a później obowiązkowo szliśmy do restauracji. Schemat ten powtarzał się co tydzień: to jakaś wystawa biżuterii, to koncert, to wycieczka za miasto ze wspólnym obiadem na świeżym powietrzu.
Starałem się być dżentelmenem i wierzyłem, że stopniowo się do siebie zbliżamy. Ona uśmiechała się łagodnie, brała mnie pod ramię na ulicy i mówiła:
Wiesław, z tobą każda chwila jest ciekawa, jesteś taki szarmancki.
To oczywiście sprawiało mi przyjemność.
Niepokojące sygnały w kinie
Patrząc z perspektywy czasu, wszystko było w jej zachowaniu czytelne.
Po pierwsze, ANI RAZU nie zaprosiła mnie do siebie. Ani na herbatę, ani tak po prostu. Zawsze miała wymówkę: Oj, mam nieporządek, Dzisiaj wnuczka u mnie śpi, Jestem zmęczona po pracy może do kawiarni?. Myślałem, że się po prostu wstydzi samotna kobieta może odwyknąć od tego, że ktoś ją odwiedza w domu. Nie naciskałem, po prostu czekałem na właściwy moment.
Po drugie, rozmowy o wieku były dziwne. Gdy chodziło o rozrywki, wyjazdy, restauracje była młoda duchem, pełna energii. Proponowała weekendowy wyjazd, basen czy aquapark. Ale gdy tylko próbowałem temat skierować na coś bardziej osobistego, fizycznego natychmiast zamieniała się w narzekającą babcię.
Raz w kinie, na ostatnim rzędzie, położyłem ostrożnie dłoń na jej kolanie. Bez żadnych podtekstów. Od razu ją zabrała i powiedziała stanowczo, lecz kulturalnie:
Wiesław, ludzie mogą patrzeć.
Grażynko, wokół ciemno, nikogo nie ma w naszym rzędzie.
Nie szkodzi, to niestosowne. Przecież nie jesteśmy nastolatkami.
Próbowałem zrozumieć, uznałem, że po prostu jest wychowana w tradycyjny sposób. Może rzeczywiście ceni sobie granice, które należy szanować. Ale zaczął narastać we mnie dyskomfort mamy prawie sześćdziesiątkę, czasu nie jest tak dużo, żeby przez miesiące bawić się w niedostępnych zakochanych.
Uwielbiała z detalami opowiadać o swoich dolegliwościach. W tym wieku to normalne coś w kręgosłupie strzyknie, ciśnienie skacze. Ale ona robiła z tego temat przewodni kolacji, z dziwnym masochistycznym zadowoleniem. Potrafiła przez całą kolację opisywać, jak boli ją lędźwiowy, albo czy nowy lek na cholesterol faktycznie pomaga.
Słuchałem naprawdę uważnie, współczułem, nawet zaproponowałem dobrego lekarza. Ale gdy ja wspomniałem, że dwa razy w tygodniu chodzę na basen, żeby się ruszać, od razu skrzywiła się:
Po co ci ten wysiłek? Zaraz serce ci wysiądzie, a w naszym wieku to trzeba siedzieć na kanapie i czytać książki, a nie moczyć się w chlorze.
A ja nie chciałem siedzieć na kanapie. Chciałem prawdziwego życia.
Prawda wychodzi na jaw
Wczoraj zdecydowałem, że dość udawania i przeciągania tej gry. Dwa miesiące znajomości to wystarczający czas, by poznać się trochę bliżej.
Na kolację wybraliśmy się do gruzińskiej restauracji na Powiślu, zamówiliśmy chinkali, otworzyliśmy dobre czerwone wino. Nastroje dopisywały, śmiała się głośno, opowiadała anegdoty o współpracownikach. Myślałem, że rozmawiam z normalną kobietą i można już zacząć poważniejszy temat.
Po kolacji zaprosiłem ją do auta. Na zewnątrz padał deszcz, w środku ciepło, cicho, muzyka sączyła się z radia. Chwyciłem ją delikatnie za rękę tym razem jej nie cofnęła.
Grażynko, może pojedziemy do mnie? Wypijemy herbatę, posłuchamy muzyki.
Natychmiast się spieła, zniknął uśmiech, twarz zrobiła się kamienna.
Wiesław, czy ty sugerujesz to, co myślę?
Nie sugeruję, mówię otwarcie. Podobasz mi się. Jestem wolny, ty również. Spotykamy się już dwa miesiące. To naturalne, by się do siebie zbliżyć.
Dostałem wtedy długą tyradę na temat wieku, wstydu i wyższych wartości, która mnie absolutnie zszokowała:
Czy ty rozumiesz, co mówisz? ton surowy. To jest dla młodych, którzy chcą mieć dzieci. Po co nam, ludziom po pięćdziesiątce? Wyobraź sobie, jak to wyglądałoby bez ubrań mam fałdkę, ty brzuch. Obrzydliwe! Nam w tym wieku jedynie więź duchowa jest potrzebna, wsparcie w codzienności, prawdziwa przyjaźń. Ty patrzysz tylko na instynkty.
Nie wierzyłem własnym uszom. Wychodziło na to, że jestem jakimś zwierzęciem, które po ośmiu tygodniach odważyło się chcieć kobiety.
Grażynko, słuchaj Jaki brzuch, jaka fałdka? Chodzę na siłownię, czuję się dobrze. Ty wyglądasz świetnie jak na swój wiek. Czemu odmawiasz sobie życia? Kto wymyślił, że po 56. roku życia zostaje tylko duchowa przyjaźń?
To jest normalne w naszym pokoleniu! przerwała ostro. Porządna kobieta w moim wieku zajmuje się wnukami i ogrodem. Byłoby mi wstyd przed dziećmi, gdybym miała mężczyznę do takich spraw.
Wtedy puściły mi nerwy:
Czyli tak naprawdę szukałaś nie faceta do życia, tylko do restauracji i do wspólnych wyjść? Dwa miesiące przyjmowałaś kwiaty, kolacje, wycieczki, a jak przyszło do poważniejszej relacji nagle brzydzenie się i kazania.
Poczerwieniała, ale raczej ze złości niż z zawstydzenia.
Myślisz, że jak mnie karmisz, to muszę lecieć do twojego łóżka?
Nie przekręcaj odpowiedziałem spokojnie, choć gotowałem się w środku. Zależało mi na budowaniu związku, bo w związku bliskość jest czymś naturalnym. A ty chciałaś po prostu wygodnego kolegę z portfelem i autem.
Wyskoczyła z samochodu, trzaskając drzwiami. Nie pobiegłem za nią. Patrzyłem, jak z podniesioną głową idzie do klatki, czułem żal do siebie.
Uwielbiam rozmowy o literaturze, historię, dobre książki. Ale jestem mężczyzną i mam normalne potrzeby. Nie zrezygnuję z bliskości dlatego, że komuś w głowie wbiły się betonowe przesądy o wieku.
Usunąłem jej numer i swoją randkową wizytówkę. Potrzebuję chwili, by ochłonąć po tym teatrze.
Zdecydowałem: teraz już na pierwszym spotkaniu będę pytał o podejście do bliskości. Usłyszę kolejną wykładnię o starości i wnukach jako sensie życia dzielimy rachunek i każdy idzie swoją drogą.
A wy jak sądzicie? Czy proponowanie bliskości kobiecie po pięćdziesiątce naprawdę jest obrazą? I po co takie panie w ogóle zakładają profile randkowe, skoro uważają, że już po nich?
