Rok po roku wydawałam pieniądze na dzieci, żeby spłacić kredyt! Nie będę już dawać ani grosza!
Mój mąż Jan i ja mamy tylko jedno dziecko dorosłego syna Piotra. On już ma własną rodzinę, a my zostaliśmy dziadkami.
Urodziłam się w czasach PRL i wyszłam za mąż w trzydziestce. Wówczas uważano mnie za starą pannę. Każdy od razu domagał się potomstwa, bo bycie bezdzietnym było wtedy równoważne z zarazą dżumy.
W końcu Jan i ja doczekaliśmy się syna i postanowiliśmy, że to wystarczy. Jako ludzie wykształceni wiedzieliśmy, że utrzymanie dziecka pochłania sporo pieniędzy, a im więcej dzieci, tym większe koszty.
Dlatego zdecydowaliśmy się na jedno dziecko. Udało nam się wychować Piotra, zapewnić mu dobrą edukację i ułożyć sobie życie w porządku.
Nasz syn miał inną opinię. Niedługo po naszym ślubie jego żona Zofia zaszła w ciążę i pojawiło się nasze wnuczę. Młode małżeństwo nie miało własnego mieszkania, więc wzięło kredyt hipoteczny. My spłacaliśmy ich raty co miesiąc, a potem dowiedziałam się, że Zofia znów jest w ciąży. Zapytałam, jak zamierzają wyżywić dwoje dzieci i jeszcze spłacić kredyt. Odpowiedziała, że dam radę, a ja tylko dodałam: Jeśli uda się, to świetnie.
Przez jakiś czas naprawdę im szło. Niestety Zofia straciła pracę, a Piotr został zwolniony. Co wtedy zrobić? Postanowili zamieszkać w naszym wynajmowanym mieszkaniu. Jan obiecał, że pomoże im spłacić kredyt, więc przez cały rok opłacaliśmy ich ratę hipoteczną. Myśleliśmy, że dajemy im ogromną pomoc, lecz tak się nie stało.
Ostatnio dowiedziałam się, że kredyt nie został spłacony zalegają już sześć miesięcy. Gdzie podziały się pieniądze? Jan jest wściekły i twierdzi, że nie ma już siły dalej to robić. Ja jestem wszczera i nie wiem, co powiedzieć ani zrobić. Pomagaliśmy dzieciom, a one jedynie korzystały i nie wzięły odpowiedzialności. Co mamy teraz zrobić?
Z doświadczenia wynika, że pomoc bez granic może stać się pułapką, a prawdziwe wsparcie polega na tym, by uczyć samodzielności, a nie tworzyć zależności.
