Cały rok oddawaliśmy pieniądze dziecku, by spłacić kredyt! Nie dam już ani grosza!
Mój mąż, Jan, i ja mieliśmy tylko jednego dziecko dorosłego syna Piotra. Ten już miał własną rodzinę, a my zostaliśmy dziadkami.
Dorastałam w czasach PRL, a w trzydziestce wzięłam ślub. Wówczas uznawano mnie za starą pannę i każdy od razu oczekiwał potomstwa. Bycie bezdzietnym było wtedy tak, jakby mieć zarazę dżumy.
W końcu urodził się nasz syn i uznaliśmy, że to wystarczy. Jako ludzie wykształceni wiedzieliśmy, że utrzymanie dziecka kosztuje sporo pieniędzy, a im więcej dzieci, tym większe wydatki. Dlatego postanowiliśmy, że jedno dziecko to wszystko. Udało nam się wyhodować Piotra, zapewnić mu dobrą szkołę i ułożyć własne życie.
Piotr miał zupełnie inną wizję. Niedługo po naszym ślubie jego żona, Helena, zaszła w ciążę i pojawił się nasz wnuk, Michał. Młode małżeństwo nie miało własnego mieszkania, więc wzięło kredyt na wczesny zakup lokum w Warszawie. My co miesiąc spłacaliśmy im ratę. Potem dowiedziałam się, że Helena jest ponownie w ciąży. Zapytałam ją, jak zamierza utrzymać dwoje dzieci i jeszcze spłacić kredyt. Odpowiedziała, że sobie poradzi, a ja powiedziałam, niech tak będzie.
Przez długi czas rzeczywiście radzili sobie. Lecz nagle Helena nie mogła już iść do pracy, a Piotr stracił zatrudnienie. Co robić? Zdecydowali się wprowadzić się do naszego wynajmowanego mieszkania. Jan obiecał, że pomoże im spłacić kredyt. Tak więc przez cały rok płaciliśmy ich ratę hipoteczną. Myślałam, że będziemy dla nich wielką pomocą.
Okazało się jednak, że to nie przyniosło oczekiwanego efektu. Niedawno dowiedziałam się, że kredyt wciąż nie został spłacony zalegają już sześć miesięcy. Gdzie podziały się nasze pieniądze? Jan jest wściekły, mówi, że nie ma już siły dalej to robić. Ja jestem przytłoczona, nie wiem, co powiedzieć ani co zrobić. Pomagaliśmy dzieciom, a one tylko się rozluźniły, nie odciążając nas. Co więc teraz?
