No dajesz, miałam taką koleżankę, że aż ciarki przechodzą. Zawsze byłam raczej zamknięta w sobie, wolałam swoje towarzystwo niż hałaśliwe spotkania. Jak wyszłam za mąż, to się w końcu poczułam, jakbym znalazła w mężu to całe ciepło i wsparcie, którego mi może brakowało. Miałam swój malutki świat we dwoje. Przyjaciółki miałam tylko dwie, ale za to prawdziwe – mieszkałyśmy w różnych miastach, czasem rozmawiałyśmy, pisałyśmy. To było coś rzadkiego, ale szczerego. I mi to wystarczało.
Aż tu nagle – Ludmiła.
Jak się w moim życiu pojawiła? Samo z siebie. Spotkałyśmy się przypadkiem, pogadałyśmy, wymieniłyśmy numery. Na początku było fajnie – życzenia na święta, drobne przysługi, taka troska. Ludmiła jakoś wplotła się w moje życie, ale niby nic złego, bo przecież to wszystko wyglądało na dobre intencje. Aż w końcu zrozumiałam – to nie dla mnie. Była z zupełnie innego świata, a jej spoufalanie się wśród moich znajomych i w pracy czasem wprawiało mnie w zakłopotanie. Po jej „żartach” zapadała taka cisza, że aż musiałam coś szybko mówić albo się śmiać, żeby to przykryć. I zawsze to samo tłumaczenie: „Ależ Ludmiła ma dobre serce, nie oceniajcie po zachowaniu”.
Czuła, kiedy miałam gości, i zawsze wtedy się pojawiała. Bez zaproszenia. Z butelką prosecco. Nawet jeśli byli u mnie ludzie, którzy tego nie pili. I zawsze to samo – toast. Długi, patetyczny, gdzie wychwalała mnie pod niebiosa: „Ja i Weronika, niby nie od jednej matki, ale jak dwie kromki z tego samego bochenka…” Wstyd i zażenowanie.
Mąż jej nie znosił. Uważał, że daję się manipulować, bo jestem zbyt miękka. Odpowiadał jej równie przesadnymi komplementami, a potem wychodził, zostawiając mnie samą w tym cyrku. Kłóciliśmy się przez nią non-stop. Ja go oskarżałam o snobizm, on mnie o ślepotę.
No i tak to szło – 12 lat. Nic wielkiego się nie działo, a jednak coś było nie tak.
Na urodziny podarowała mi ładną bieliznę z poliestru. Po jednym dniu noszenia dostałam alergii. Diagnoza – uczulenie na syntetyki. Od tej pory tylko bawełna. Wtedy jeszcze nie powiązałam tego z Ludmiłą.
Po paru miesiącach moje lekko falowane włosy stały się kręcone jak u afroamerykanki. Plątały się, wypadały garściami. Męczyłam się, aż w końcu wyrzuciłam szczotkę – też od niej. I włosy wróciły do normy.
Potem zniknęła większa suma z portfela. Tego samego, który dostałam od niej na Dzień Kobiet. Mąż wtedy pierwszy raz rzucił: „Kto inny mógłby wybrać taki paskudny portfel?!”.
Moja córka Hania źle się czuła po każdej wizycie Ludmiły. Nudności, gorączka, wymioty. Mąż żartował: „Hanię od Ludmiły rzyga”. Śmiałam się. Głupio.
A nasz kot, Puszek, żył z nami 7 lat – spokojny, wykastrowany, flegmatyczny. Raz nie było nas dwa dni. Ludmiła zaopiekowała się nim, zabrała do siebie. Po powrocie kot nagle rzucił się na mnie – podrapał ramię do krwi. Od tamtej pory był agresywny. I za każdym razem, gdy zachowywał się dziwnie, ktoś mówił: „…a no tak, był u Ludmiły…”.
Wciąż nic nie łączyłam. Aż do tego dnia.
Odprowadzając Ludmiłę, machinalnie wzięłam pilot i włączyłam monitoring w klatce schodowej. Kamera była ukryta – tylko my wiedzieliśmy o jej istnieniu.
Na ekranie zobaczyłam: Ludmiła kuca przed naszymi drzwiami… i czyści wycieraczkę. Potem wyciąga coś z torby, staje na palcach i wkłada to nad framugę. Wychodzi.
Kiedy podszedłszy przetarłam ręką górną część futryny – ukłółam się. Wystawały z niej trzy zardzewiałe igły. A pod wycieraczką – ziarna ułożone w dziwny wzór. Nigdy bym ich nie zauważyła – sprzątaczka regularnie myje podłogę, nawet pod wycieraczką.
Zawinęłam igły i ziarna w papier, zostawiłam na wieczór.
Mąż wysłuchał mnie i pierwszy raz w 15 latach małżeństwa nazwał mnie idiotką. Nie obraziłam się – miał rację. Zebrał wszystkie prezenty od Ludmiły, od kartek po broszki, i wywiózł za miasto. Wrzucił do bagna. „Żeby nikomu już nie zrobiły krzywdy”.
Zadzwoniłam do Ludmiły i powiedziałam tylko jedno:
– Wiesz o co chodzi. Zrób tak, żebyśmy nigdy więcej się nie spotkały. To w twoim interesie.
Potem poszłam do kościoła. Poświęciłam mieszkanie. I tyle. Zniknęła.
Z nią odeszły też dziwne rzeczy – Hania przestała mieć mdłości, Puszek wrócił do swojego spokojnego charakteru. Tylko bielizny z poliestru nadal nie noszę. Jakby znak: „Strzeż się Danajów, nawet gdy dary niosą”.
Nie wierzyłam w uroki. Ale teraz… już nie jestem pewna.
