Straszna niespodzianka wyszła na jaw zupełnie przypadkiem. Moja czteroletnia siostrzyczka, Zosia, miała przepuklinę pępkową. Lekarze byli stanowczy nie można zwlekać. Im szybciej operacja, tym lepiej. Zosia kategorycznie odmawiała pójścia do szpitala bez taty. Czekaliśmy na niego z powrotem z trasy, aż w końcu odprowadził ją aż do sali operacyjnej.
Tatusiu, będziesz na mnie czekał? szlochała Zosia.
Gdzie ja się podzieję, kochanie? Oczywiście, że będę. Dlaczego płaczesz, przecież jesteś taka dzielna?
Ja nie płaczę! Ja tylko trochę sapnęłam!
I zabrali ją. Rutynowy, prosty zabieg. Ale rodzice musieli oddać krew do banku krwi to był obowiązkowy warunek.
Przecież grupa będzie pasować tylko do jednego z nas zauważył tata. Może najpierw zrobicie testy? Żebyśmy nie oddawali niepotrzebnie.
Krew nigdy nie jest niepotrzebna! odparł stanowczo lekarz.
Mama i tata oddali krew. Mama była blada jak ściana, wyglądała, jakby zaraz zemdleje. Potem nie mogła usiedzieć w miejscu. Biegała do pielęgniarek, rozmawiała, dopytywała. W końcu Zosię wywieźli z sali, a tata poszedł po nią, jak obiecał. Spędził z nią cały weekend. Mama trochę się uspokoiła, odwiedziła córeczkę i zabrała mnie do domu, choć protestowałem.
Ja też mogę z nią zostać upierałem się.
Miałem wtedy jedenaście lat. Zosię, moją małą jasnowłosą siostrę, kochałem bardziej niż cokolwiek na świecie. Pewnie nawet bardziej niż mamę i tatę. Jak można jej nie kochać? Anioł. Prawdziwy anioł z blond loczkami.
Wyobraźcie sobie małe miasteczko powiatowe z miejscowym szpitalem. Nowym, dobrze wyposażonym nawet bank krwi mieli, co za luksus. Ale jednak to tylko prowincja. Minęły trzy dni Zosia była już w domu, a tata szykował się do drogi. Poszedł po papierosy, a wrócił wyglądając jak burzowa chmura.
Tatusiu! zawodziła Zosia z pokoju (wciąż miała leżeć w łóżku) Przyniosłeś mi moje ulubione pianki?
Tata zostawił torbę z zakupami w przedpokoju. Kazał mi natychmiast iść do Zosi. Mamę wziął za łokieć i zaprowadził do kuchni.
Krzysiu Krzysiu o co chodzi?
W kuchni odbyła się rozmowa, o której dowiedziałem się dopiero lata później wtedy ani ja, ani Zosia nic nie rozumieliśmy. Ona była za mała, a ja słuchałem tatę. Do pokoju, to do pokoju. Zosia zaczęła marudzić, żądając taty i pianek, więc zaproponowałem, że poczytam. Na szczęście się zgodziła.
W kuchni Krzysiek, z oczami pełnymi wściekłości, podszedł do Bożeny tak blisko, że przywarła do ściany. Nie miała gdzie uciec.
To prawda? Że Zosia nie jest moja?
Co jak Krzysiu, oszalałeś? Co ty wygadujesz?
Powiem ci, co wygaduję. Ja mam grupę A Rh+, ty masz 0 Rh+, a ona wskazał głową w stronę drzwi B Rh-. Jeśli się pomylili, to można powtórzyć badania.
Bożena odepchnęła męża, podeszła do stołu, usiadła. Opadła na ręce i jęknęła:
Sukinsyny. Prosiłam ich! Czego oni chcą? Zazdroszczą nam, Krzysiu. Mamy wszystko. I dzieci takie śliczne.
Prosiłaś no, jasne.
Wyszedł z kuchni, zostawiając Bożenę w łzach. Tylko raz się potknęła z nudów z inżynierem na delegacji. Mąż ciągle w trasach. W filmach życie z kierowcą ciężarówki wygląda romantycznie. W rzeczywistości samotnie i smutno. Bożena myślała, że on pewnie też nie jest święty, skoro tyle czasu spędza poza domem. Zerwała się, by biec za Krzysiem, ale już go nie było. Na stole została samotna paczka pianek.
Po trasie tata poważnie ze mną porozmawiał. Chciał, żebym z nim wyszedł.
Tato, a co z Zosią? Mamą? Nie możesz zostać?
Czułem, jakby położyli mi na plecach betonową płytę. Płyty składają się z różnych warstw widziałem o tym film. Ta na moich barkach też była niejednorodna. Był tam strach przed utratą ojca. Lęk przed wyborem. Wychodziło na to, że i tak kogoś tracę. Po cichutkim liczeniu w głowie zdecydowałem zostać. Zosia + mama były liczebnie więcej niż sam tata. Choć sama siostra mogła przeważyć szalę.
Tata często się ze mną spotykał. O Zosi jakby zapomniał. Nie rozumiałem, ale wiedziałem: gdyby mógł mi wyjaśnić, to by to zrobił. Siostra z początku tęskniła i płakała, aż serce pękało. Ale z czasem pytała o tatę coraz rzadziej. Zamykała się w sobie, bawiąc się zabawkami. Nie znałem szczegółów, dlaczego Zosia dostała tę karę, ale domyślałem się. A co do mamy
Mama oszalała. Zaczęła znosić do domu śmieci. Najpierw coś niby przydatnego. Potem już wszystko. Zupełnie przestała się nami interesować. Siedziała nad swoimi skar
