**Dziennik osobisty**
Otworzyłem jedno oko i natychmiast je zamknąłem. Niskie marcowe słońce celowało w moją twarz bezlitosnym promieniem, wpadającym przez okno. Wierciłem się na pogniecionej pościeli, próbując uciec przed jego blaskiem.
„Obudziłeś się, Heródzie?” — rozległ się głos żony. — „Otwórz te swoje bezwstydne oczy, chcę w nie spojrzeć. Wszyscy faceci jak faceci, kwiaty żonom przynoszą, prezenty dają. A ty wczoraj upiłeś się jak świnia. Pamiętasz w ogóle, że dziś święto?”
Przeczołgałem się pod samą ścianę i w końcu otworzyłem oczy. Przez wąskie szpary powiek, przypominające strzelnice, ujrzałem Kasię. Stała, groźnie opierając ręce na biodrach.
„J-jakie święto?” — искренне się zdziwiłem.
„8 marca, proszę cię. Dzień Kobiet. To ja powinnam świętować, a ty zalewasz się. Oczy by na ciebie nie patrzyły. I nie wstyd? Myślałam, posiedzimy we dwoje, wypijemy. Córa mi wino dobre przyniosła. Schowałam na specjalną okazję. A ty, darmozjadzie, znalazłeś i sam wysączyłeś. Wódki ci mało?”
Nie zdążyłem się zasłonić, gdy kapciuszek, rzucony pewną ręką żony, uderzył mnie boleśnie w czoło.
„Tobie tylko…”
Od drugiego kapciucha schowałem się pod kołdrą. Dobrze, że mieliśmy tylko jedną parę. Wysunąłem nos z kryjówki.
„Kasiu, przepraszam. Przysięgam, wszystko naprawię.” — Czknąłem i próbowałem wstać, ale zaplątałem się w poszewce.
Żona machnęła na mnie ręką i zniknęła w kuchni. Rozległ się brzęk garnków. Kiedy zaczynała tak hałasować, oznaczało to, że jest wściekła, a kłótnia potrwa długo.
Postanowiłem nie drażnić lwa i wynieść się z domu, póki jeszcze mogę. Przemykając bokiem koło kuchni, wślizgnąłem się do łazienki. Opłukałem twarz zimną wodą, uwolniłem kubek od szczoteczek, napełniłem go wodą i chciwie wypiłem. Mokrą dłonią przygładziłem przerzedzone włosy. Kasia wciąż brzęczała.
Cicho wróciłem do pokoju, ubrałem się i wsunąłem do przedpokoju. Gdy próbowałem włożyć buty, zachwiałem się na jednej nodze. Z kuchni wyjrzała Kasia.
„Gdzie się wybierasz, alkoholi”Idę po kwiaty dla ciebie, Kochanie,” wybełkotałem, wyrywając kurtkę z wieszaka i wymykając się drzwiami, zanim zdażyła coś odpowiedzieć.
