Proszę cię, córeczko, miej litość nade mną, już trzy dni nie miałam w ustach kawałka chleba, a nie mam ani grosza błagała starsza pani sprzedawczyni.
Chłodny, zimowy wiatr wciskał się w każdy zakamarek, owijając się wokół starych ulic miasta, jakby chciał przypomnieć czasy, gdy mieszkały tu jeszcze osoby z ciepłymi sercami i szczerymi spojrzeniami.
Wśród szarych ścian i odrapanych szyldów stała starsza kobieta, której twarz pokrywała sieć drobnych zmarszczek, jakby każda z nich opowiadała inną historię o bólu, walce i zapomnianych nadziejach. W dłoniach ściskała wytarty worek, wypełniony pustymi butelkami ostatnimi okruchami dawnego życia. Jej oczy były wilgotne, a łzy spływały powoli po policzkach, nie chcąc schnąć w mroźnym powietrzu.
Proszę cię, córeczko wyszeptała drżącym głosem, jak liść na wietrze. Trzy dni nie jadłam chleba. Nie mam już ani złotówki ani grosika na choćby kromkę.
Jej słowa zawisły w powietrzu, ale za szybą piekarni sprzedawczyni jedynie wzruszyła ramionami z obojętnością. Jej spojrzenie było zimne, jakby wykute w lodzie.
I co z tego? odparła z irytacją. To jest piekarnia, nie skup butelek. Nie umiesz czytać? Na tablicy wyraźnie piszą: butelki oddaje się w specjalnym punkcie, tam dostaniesz pieniądze na chleb, na jedzenie, na życie. Czego ode mnie chcesz?
Starsza kobieta zmięszała się. Nie wiedziała, że punkt skupu zamyka się w południe. Spóźniła się. Spóźniła na tę drobną szansę, która mogła uratować ją od głodu. Kiedyś nawet nie przyszłoby jej do głowy zbierać butelki. Była nauczycielką, kobietą wykształconą, o godnej postawie i honorze, którego nie straciła nawet w najcięższych czasach. Ale teraz teraz stała przed budką jak żebraczka, czując, jak gorzki smak wstydu wypełnia jej duszę.
No cóż powiedziała sprzedawczyni, nieco łagodniejszym tonem. Powinnaś mniej spać. Jutro, jeśli przyniesiesz butelki wcześnie, przyjdź, a dam ci coś do jedzenia.
Córeczko błagała kobieta daj choć ćwiartkę bochenka Oddam ci jutro. Czuję, że zaraz zemdleję Nie wytrzymam już tego głodu.
Ale w oczach sprzedawczyni nie było iskry współczucia.
Nie odcięła stanowczo. Nie prowadzę jadłodajni. Sama ledwo wiążę koniec z końcem. Codziennie przychodzą tłumy i proszą, nie mogę wykarmić wszystkich. Nie zawracaj mi głowy, kolejka stoi.
Niedaleko stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, pogrążony w myślach. Wydawał się nieobecny, jakby żył w innym świecie świecie zmartwień, decyzji i przyszłości. Sprzedawczyni w jednej chwili się przeobraziła, jakby przed nią stanął nie byle kto, ale ważny gość.
Dobrego dnia, panie Krzysztofie! zawołała uprzejmie. Dzisiaj mamy pański ulubiony chleb, z orzechami i suszonymi owocami. A ciastka świeże, z morelą. Te z wiśnią są z wczoraj, ale też smaczne.
Dzień dobry odpowiedział roztargniony mężczyzna. Proszę chleb z orzechami i sześć ciastek z wiśnią.
Z morelą? zapytała z uśmiechem.
Nieważne mruknął. Z morelą, jeśli pani woli.
Wyjął gruby portfel, wyciągnął duży banknot i podał go w milczeniu. W tej chwili jego wzrok przypadkiem powędrował na bok i zatrzymał się. Zobaczył starszą kobietę stojącą w cieniu budki. Jej wzrok wydał mu się znajomy. Bardzo znajomy. Ale pamięć uparcie odmawiała współpracy. Tylko jeden szczegół zaświtał w jego głowie duża broszka w kształcie staroświeckiego kwiatu, przypięta do jej wytartego płaszcza. Coś w niej było coś bliskiego.
Mężczyzna wsiadł do czarnego samochodu, postawił torbę z zakupami na siedzeniu i odjechał. Jego biuro znajdowało się niedaleko, na obrzeżach miasta, w nowoczesnym, ale skromnym budynku. Nie lubił przepychu. Krzysztof Nowak, właściciel dużej firmy sprzedającej sprzęt AGD, zaczynał od zera, w pierwszych latach 90., gdy Polska stała na krawędzi chaosu, a każda złotówka była osiągana ciężką pracą. Dzięki żelaznej woli, inteligencji i niesamowitej pracowitości zbudował imperium, nie licząc na znajomości czy protekcje.
Jego dom ładny dom na przedmieściach tętnił życiem. Mieszkała tam jego żona Kinga, dwójka dzieci, Tomek i Kuba, oraz wkrótce miała przyjść na świat długo wyczekiwana córeczka. To właśnie telefon od żony wyrwał go z zamyślenia.
Krzysiu powiedziała Kinga zmartwionym głosem. Dzwonili ze szkoły. Tomek znowu się pobił.
Kochanie, nie wiem, czy dam radę westchnął. Mam ważne negocjacje z dostawcą. Bez tej umowy możemy stracić miliony.
Ale ciężko mi jeździć samej szepnęła. Jestem w ciąży, jestem zmęczona. Nie chcę tam iść sama.
Nie idź odparł szybko. Obiecuję, że znajdę czas. I Tomek dostanie porządną reprymendę, jeśli się nie ogarnie.
Nigdy nie ma cię w domu powiedziała smutno. Wracasz, gdy dzieci już snem, wychodzisz, gdy jeszcze śpią. Martwię się o ciebie. Nie odpoczywasz.
To praca odparł, czując ukłucie wyrzutów sumienia. Ale wszystko dla rodziny. Dla ciebie, dla dzieci, dla naszej córeczki, która wkrótce przyjdzie na świat.
Wybacz mi szepnęła. Po prostu cię potrzebuję.
Krzysztof spędził cały dzień w biurze, a potem jeszcze wieczór. Gdy wrócił do domu, dzieci już spały, a żona siedziała w salonie, czekając na niego. Przeprosiła za swoje słowa, ale on tylko pokręcił głow
