Danuta wyczuła w kieszeni szlafroka niewielkie aksamitne pudełeczko i nerwowo ścisnęła je w dłoni. Serce biło jej tak głośno, że wydawało się, iż echo niosło się po całym mieszkaniu. Za ścianą rozlegał się monotonny pomruk telewizora – Andrzej oglądał wieczorne wiadomości, jak każdego dnia od dwudziestu siedmiu lat ich małżeństwa.
„Danuś, herbatę zrobisz?” – zawołał mąż z salonu.
„Za chwilę” – odparła, wciąż zaciskając dłoń na pudełku. „Tylko skończę.”
Stała przy kuchennym oknie, patrząc na podwórko, gdzie sąsiedzkie dzieci ganiały piłkę między zaparkowanymi samochodami. Zwykły codzienny widok, a jednak dziś wszystko wydawało się wyjątkowe, jakby oglądała to po raz ostatni.
W pudełeczku leżały złote spinki do mankietów z małymi diamentami – prezent, na który odkładała pieniądze przez ostatnie trzy miesiące. Oszczędzała na wszystkim, nawet na swoich kremach i lekach. Chciała zrobić mężowi niespodziankę, pokazać, jak go ceni.
Ale wczoraj wszystko się zmieniło.
„Idziesz czy nie?” – Andrzej znów zawołał niecierpliwie. „Program już się zaczyna.”
Danuta wzięła głęboki oddech i weszła do salonu. Mąż siedział w ulubionym fotelu, w wyciągniętej koszulce i domowych spodniach. Na stoliku stały dwie filiżanki z herbatą.
„Słuchaj, pamiętasz Wandę Kowalską z naszej klasy?” – zapytał Andrzej, nie odrywając wzroku od telewizora.
Danuta zastygła z filiżanką w ręce. To właśnie o niej myślała całą noc.
„Pamiętam” – odpowiedziała ostrożnie. „Dlaczego pytasz?”
„Spotkałem ją dziś pod sklepem. Mówi, że się rozwiodła. Mąż zostawił ją dla młodszej. Wyobraź sobie, po trzydziestu latach małżeństwa!”
Danuta odstawiła filiżankę na stół. Dłonie trzęsły jej się lekko.
„I co teraz robi?”
„Mieszka sama w kawalerce, pracuje jako sprzątaczka. Szkoda jej, była fajną dziewczyną w szkole.”
Andrzej pokiwał głową i zmienił kanał. Na ekranie przemknęła reklama.
Danuta milczała. Nie mogła powiedzieć mężowi, że widziała tę rozmowę na własne oczy. Że stała między półkami w sklepie i słyszała każde słowo. Widziała, jak Andrzej obejmował Wandę, jak się do niego przytulała, jak umawiali się na jutro.
„Danuś, co ty taka cicha?” – Andrzej w końcu na nią spojrzał. „Chora jesteś?”
„Nie, wszystko w porządku” – próbowała się uśmiechnąć. „Po prostu zmęczona. W pracy dziś był stres.”
„Rozumiem. To połóż się wcześniej.”
Znów wrócił do telewizora. Danuta wstała i weszła do kuchni, niby po to, by posprzątać. Pudełko ze spinkami w kieszeni nagle wydało się tak ciężkie jak kamień.
Przypomniała sobie, jak trzy miesiące temu zobaczyła te spinki w witrynie jubilera. Jak długo patrzyła, wyobrażając sobie radość Andrzeja. Zawsze lubił eleganckie rzeczy, choć sam rzadko coś sobie kupował. Mówił, że rodzina jest ważniejsza.
Rodzina. Jaka ironia.
Danuta wyjęła pudełko i otworzyła je. Spinki błyszczały w świetle kuchennej lampy. Piękne, drogie. Takie, których mąż nigdy by sobie nie kupił.
„Kochanie, wyjdę do sklepu” – dobiegł głos Andrzeja z przedpokoju. „Chleba nie ma.”
„Dobrze” – odkrzyknęła.
Drzwi się zamknęły. Danuta podeszła do okna i zobaczyła, jak mąż idzie w stronę przystanku, nie do sklepu. Tam, gdzie umówił się z Wandą.
Zamknęła pudełko i weszła do sypialni. Na toaletce leżały zdjęcia – ich ślub, narodziny syna Tomka, pierwsze wakacje nad morzem. Szczęśliwe twarze, uśmiechy, przytulenia. Czy to wszystko było kłamstwem?
Wzięła do ręki ślubne zdjęcie. Andrzej w białym garniturze, ona w długiej sukni z welonem. Młodzi, pełni nadziei.
„Mamo, otwórz!” – rozległ się dzwonek do drzwi, a potem głos syna.
Danuta szybko schowała pudełko do szuflady i otworzyła. Na progu stał Tomek z torbami zakupów.
„Synku, jak dobrze, że jesteś” – przytuliła go.
„Zajrzałem, bo dawno was nie widziałem” – wszedł do kuchni i zaczął wyjmować zakupy. „Gdzie tata?”
„Wyszedł do sklepu” – skłamała. „Wróci za chwilę.”
Tomek nalał wodę do czajnika i postawił na kuchence.
„Mamo, wszystko w porządku? Jesteś jakaś blada.”
„Wszystko dobrze, synku. Tylko praca mnie zmęczyła.”
„Rozumiem. A tak w ogóle, znasz już Darka? Mój nowy kolega. Świetny gość, kawaler. Może przyjedziecie w weekend? Pokazałbym wam nowe mieszkanie.”
Danuta kiwnęła głową, choć ledwie słuchała. W głowie kręciły się te same myśli. Jak długo to trwa? Czy Andrzej kocha tę Wandę? Czy zamierza odejść?
„Mamo, słuchasz mnie?” – Tomek pomachał ręką przed jej twarzą.
„Tak, tak. Mówiłeś o mieszkaniu.”
„Nie, pytałem, czy nie pomyślałaś o psie. Pamiętasz, jak marzyłem w dzieciństwie? Teraz macie czas i możliwości.”
„O psie?” – zmarszczyła brwi. „Po co?”
„No jak to? Żebyś nie była sama. Wy z tatą już nie młodzi, samemu musi być nudno.”
Sama. Trafił w sedno.
„Tomku, powiedz mi szczerze” – usiadła naprzeciw niego – „jesteś szczęśliwy w swoim małżeństwie?”
Syn uniósł brwi.
„O co chodzi? Oczywiście. Asia jest wspaniałą żoną.”
„A gdybyś się dowiedział, że cię zdradza?”
„Mamo!” – Tomek niemal zakrztusił się herbatą. „Co ty wygadujesz? Asia nigdy by… Skąd w ogóle takie myśli?”
Danuta zrozumiała, że posunęła się za daleko.
„Tak tylko… Głupot się nasłuchałam. W telewizji był program o zdradach.”
Tomek wzruszył ramionami.
„No nie wiem. Pewnie bym się rozwiódł. Nie umiałbym żyć z kimś, kto mnie zdradza.”
Zdradza. Trafne słowo.
Gadali jeszcze godzinę, aż wrócił AndrOtworzyła pudełko po raz ostatni, wzięła głęboki oddech i zamknęła je z cichym trzaskiem – czas zacząć wszystko od nowa.
