Ostre promienie słońca przebiły się przez zasłony, oświetlając napięte twarze przy stole, ale nawet one nie zdołały rozproszyć chłodu, który zawisł w przestronnym salonie.
— My z Kasią chcemy tu zamieszkać na kilka lat — mówił stanowczo Krzysztof, starając się ukryć drżenie w głosie. — To pomoże nam zaoszczędzić na własne mieszkanie.
Kasia, siedząca obok, nerwowo kręciła rąbek obrusa. Naprzeciw nich stała Elżbieta Nowak, matka Krzysztofa, z nożem w dłoni, jakby zamierzała przeciąć nie chleb, ale sam pomysł. Jej mąż, Władysław, sączył herbatę, unikając wzroku syna.
— Zamieszkać tutaj? — Elżbieta powoli odłożyła nóż. — Z tą… twoją żoną?
— Tak, mamo, z moją żoną — podkreślił Krzysztof. — Mamy dość wynajmowania. To na krótko, aż zbierzemy na kredyt.
— Miejsce się znajdzie — nagle odezwał się Władysław, odstawiając filiżankę. — Dwa pokoje stoją puste. Dlaczego nie pomóc dzieciom?
Elżbieta spojrzała na męża z wyrzutem:
— A mnie ktoś spytał? Mam znosić obcą kobietę w moim domu?
— Kasia nie jest obca — Krzysztof poczuł, jak wściekłość w nim rośnie. — To moja rodzina.
— Rodzina! — prychnęła matka. — To tylko chwilowa fascynacja. Widzę ją na wylot. Myślisz, że cię kocha? Chce naszego mieszkania, twoich pieniędzy, twojej części!
Krzysztof zacisnął pięści. Ta rozmowa powtarzała się od lat. Od dnia, gdy poznał Kasię, matka nienawidziła jej bez powodu. Może dlatego, że to Kasia zabrała syna spod jej kontroli.
— Mamo — Krzysztof starał się mówić spokojnie — jedna trzecia tego mieszkania jest moja. Zgodnie z testamentem babci. Mam prawo tu mieszkać.
Elżbieta zbladła:
— Grozisz mi? Własnej matce? To ona ci podpowiedziała, co? Nauczyła szantażować!
— Dość, Elżbieto — Władysław podniósł głos. — Krzysztof ma rację. To też jego dom.
— No to niech mieszka w swojej trzeciej części! — krzyknęła Elżbieta. — W schowku! Albo na balkonie!
Krzysztof powoli wstał. Jego cierpliwość się skończyła:
— Dobrze. Skoro nie chcesz po ludzku, sprzedam mój udział. I znajdę takich sąsiadów, że będziesz żałować. Podoba ci się wizja życia obok miłośników heavy metalu albo hodowców węży?
— Nie odważysz się — syknęła Elżbieta.
— Masz tydzień, żeby się zastanowić — Krzysztof ruszył do wyjścia. — Potem dzwonię do agenta.
W przedpokoju zatrzymał się, próbując opanować drżenie. Nigdy wcześniej nie rzucił matce takiego wyzwania. Ale dla Kasi, dla ich przyszłości, był gotów na wszystko.
Wracając do wynajmowanego mieszkania, zobaczył niepokój w oczach Kasi.
— Jak poszło? — spytała, choć znała odpowiedź po jego minie.
— Jak zawsze — westchnął, opadając na kanapę. — Ojciec po naszej stronie, matka przeciw. Ale dałem jej do zrozumienia: albo mieszkamy u nich, albo sprzedaję mój udział.
Kasia zmarszczyła brwi:
— Krzysztof, może nie warto? Damy radę sami…
— Nie — odparł stanowczo. — Nie ustąpię. Musi cię zaakceptować.
Minął tydzień bez odpowiedzi. Ósmego dnia Krzysztof zadzwonił do agenta:
— Chcę sprzedać mój udział. Szybko i tanio.
Po trzech dniach do domu rodziców przyszli pierwsi „kupcy” — dwóch mężczyzn w tatuażach, śmierdzących alkoholem. Władysław powitał ich z uśmiechem:
— Proszę, niech panowie obejrzą! Udział w dobrym mieszkaniu, ścisłe centrum!
— A gdzie ta nasza trzecia część? — burknął jeden, rozglądając się. — Spać gdzie? W łazience?
— To kwestia prawna — mrugnął Władysław. — Formalnie całe mieszkanie jest wspólne.
Elżbieta, usłyszawszy hałas, wyszła z sypialni:
— Co to za ludzie? — Jej głos drżał ze złości.
— Kupcy, kochanie — spokojnie odparł mąż. — Interesują się udziałem Krzysztofa.
— Wynocha! — wrzasnęła. — Nikt tu nie będzie mieszkał!
Następnego dnia przyszła para o ekscentrycznym wyglądzie, opowiadając o kolekcji tropikalnych chrząszczy. Elżbieta zbladła, słysząc o „nieszkodliwych pająkach wielkości dłoni”. Trzecia wizyta była jeszcze gorsza — mężczyzna, który nazywał się miłośnikiem nocnych medytacji z bębnami.
Czwartego dnia Elżbieta nie wytrzymała i zadzwoniła do syna:
— Naprawdę chcesz sprzedać mieszkanie jakimś wariatom?
— Ostrzegałem — zimno odpowiedział Krzysztof. — Miałaś szansę.
— Dobrze — wycedziła. — Niech twoja Kasia przyjeżdża. Ale będą moje zasady!
Wieczorem Krzysztof przyszedł sam, by je omówić. Kasia została w domu — nie chciał, by znów cierpiała upokorzenia.
— Mów swoje warunki — spojrzał matce w oczy.
— Żadnych jej rzeczy w salonie ani kuchni — zaczęła Elżbieta. — Jak gotuje, musi po sobie sprzątać. I zero gości!
— A teraz moje — Krzysztof skrzyżował ręce. — Zajmujemy sypialnię i gabinet. Korzystamy z całego mieszkania na równi z wami. I najważniejsze — przestajesz ją obrażać. Jeden zły komentarz, a sprzedaję udział. Bez ostrzeżenia.
Elżbieta zgrzytnęła zębami, ale skinęła głową:
— Dobrze. Ale to tymczasowe.
Przeprowadzka odbyła się tydzień później. Przywieźli tylko niezbędne rzeczy, zostawiając meble w wynajmowanym mieszkaniu. Władysław pomógł wnosić kartony:
— Oto wasz pokój. Urządzajcie się.
— Dzięki, tato — Krzysztof przytulił ojca.
Elżbieta stała z boku, założone na piersi ręce. Kasia spróbowała złapać kontakt:
— Dzień dobry, pani Elżbieto. Dziękuję, że nas przyjęliście.
— Nie ma za co — odcięła i wyszła do kuchni.
Od pierwszych dni zaczęła się cicha wojna. Elżbieta unikała rozmów z Kasią, przekazując wszystko przez syna lub męża. Chowała naczynia, odkurzała o siódmej rano, gdy młodzi spali, i demonstracyjnie sprawdzała, czy Kasia po gotowaniu posprzątała.
Kasia starała się nie reagować. Sprzątała, prała, gotowała obiady, licPo dwóch latach walki, gdy w końcu wprowadzili się do własnego mieszkania, Kasia spojrzała przez okno na pierwszy śnieg i uśmiechnęła się, wiedząc, że najgorsze już za nimi.
