Oślepiające światło słońca przedarło się przez zasłony, oświetlając napięte twarze przy stole, lecz nawet ono nie zdołało rozproszyć chłodu, który zawisł w przestronnym salonie.
— Chcemy z Leną zamieszkać tu na kilka lat — mówił Krzysztof stanowczo, powstrzymując drżenie głosu. — To pomoże nam uzbierać na własne mieszkanie.
Obok niego Zosia nerwowo gniotła brzeg obrusa. Naprzeciwko, Elżbieta, matka Krzysztofa, zastygła z nożem w dłoni, jakby zamierzała przeciąć nie chleb, lecz samą propozycję. Wiktor, ojciec, sączył herbatę w zamyśleniu, unikając spojrzeń.
— Zamieszkać? Tu? — Elżbieta opuściła nóż powoli. — Z tą… twoją żoną?
— Tak, mamo. Z moją żoną — podkreślił Krzysztof. — Mamy dość wynajmowania. To tylko na czas, aż zbierzemy na kredyt.
— Miejsce się znajdzie — niespodziewanie wtrącił Wiktor, odstawiając filiżankę. — Dwa pokoje stoją puste. Czemu nie pomóc dzieciom?
Elżbieta spojrzała na męża wzrokiem pełnym wyrzutu:
— A kto mnie spytał? Mam znosić obcą kobietę w moim domu?
— Zosia nie jest obca — w głosie Krzysztofa zawrzała złość. — To moja rodzina.
— Rodzina! — prychnęła matka. — To zachcianka, Krzysztof. Widzę ją na wylot. Myślisz, że cię kocha? Chce nasze mieszkanie, twoje pieniądze, twój udział!
Krzysztof zacisnął pięści. Ta rozmowa powtarzała się już wiele razy. Od dnia, gdy poznał Zosię, matka nienawidziła jej bez powodu. Może dlatego, że Zosia zaburzyła porządek, w którym Krzysztof pozostawał pod jej kontrolą.
— Mamo — mówił spokojnie — jedna trzecia tego mieszkania jest moja. Zgodnie z testamentem babci. Mam prawo tu żyć.
Elżbieta zbladła:
— Grozisz mi? Własnej matce? To ona cię podpuściła, co? Nauczyła szantażu!
— Dość, Elżbieto — Wiktor podniósł głos. — Krzysztof ma rację. To też jego dom.
— Więc niech mieszka w swojej trzeciej części! — wstała nagle. — W schowku! Albo na balkonie!
Krzysztof podniósł się powoli, cierpliwość mu pękła:
— Dobrze. Jeśli nie chcesz po dobroci, sprzedam swój udział. I znajdę takich sąsiadów, że pożałujesz. Wyobraź sobie życie przy miłośnikach hałasu albo kolekcjonerach węży.
— Nie odważysz się — syknęła Elżbieta.
— Masz tydzień, żeby się zdecydować — Krzysztof ruszył do drzwi. — Potem dzwonię do agenta.
W przedpokoju próbował opanować drżenie rąk. Nigdy wcześniej nie rzucił matce takiego wyzwania. Ale dla Zosi, dla ich przyszłości, był gotów na wszystko.
Wrócili do wynajmowanego mieszkania. W jej oczach widział niepokój.
— Jak poszło? — spytała, choć znała odpowiedź po jego twarzy.
— Jak zwykle — osunął się na kanapę. — Tata po naszej stronie, mama przeciw. Ale dałem jej do zrozumienia: albo mieszkamy u nich, albo sprzedaję mój udział.
Zosia zmarszczyła brwi:
— Może nie warto? Jakoś damy radę…
— Nie — przerwał. — Nie ustąpię. Musi cię zaakceptować.
Tydzień minął bez odpowiedzi. Ósmego dnia zadzwonił do agenta:
— Chcę sprzedać swoją część. Szybko i tanio.
Po trzech dniach do rodziców przyszli pierwsi „kupcy” — dwaj mężczyźni z tatuażami i odorem alkoholu. Wiktor powitał ich z uśmiechem:
— Proszę, niech obejrzą! Udział w dobrym mieszkaniu, samo centrum!
— A gdzie nasza część? — mruknął jeden, rozglądając się. — Gdzie spać? W wannie?
— To kwestia prawna — mrugnął Wiktor. — Formalnie całe mieszkanie jest wspólne.
Elżbieta, usłyszawszy hałas, wyszła z sypialni:
— Co to za ludzie? — głos jej drżał.
— Kupcy, kochanie — odparł spokojnie mąż. — Interesują się udziałem Krzysztofa.
— Wynocha! — krzyknęła. — Nikt nie będzie tu mieszkał!
Następnego dnia przyszli inni — para z ekstrawaganckim wyglądem, opowiadająca o kolekcji tropikalnych owadów. Elżbieta zbladła, słysząc o „niegroźnych pająkach wielkości dłoni”. Trzecia wizyta była jeszcze gorsza — mężczyzna, który przedstawił się jako miłośnik nocnych medytacji z bębnami.
Czwartego dnia Elżbieta nie wytrzymała i zadzwoniła do syna:
— Naprawdę chcesz sprzedać mieszkanie jakimś wariatom?
— Ostrzegałem — odparł zimno. — Miałaś szansę.
— Dobrze — wymamrotała. — Niech twoja Zosia przyjeżdża. Ale będą moje warunki!
Wieczorem Krzysztof przyszedł sam, by je omówić. Zosia została w domu — nie chciał, by znosiła upokorzenia.
— Mów swoje warunki — patrzył matce w oczy.
— Żadnych jej rzeczy w salonie ani kuchni — zaczęła Elżbieta. — Gotuje — sprząta. I zero gości!
— Teraz moje warunki — skrzyżował ramiona. — Zajmujemy sypialnię i gabinet. Korzystamy z całego mieszkania jak wy. I najważniejsze — przestajesz ją obrażać. Jeden zły słowo, a sprzedaję udział. Bez ostrzeżeń.
Elżbieta zaci”Minęły lata, a gdy pewnego dnia Elżbieta stanęła w drzwiach ich domu z chlebem i solą, Zosia uśmiechnęła się, wiedząc, że czas w końcu uleczył nawet najgłębsze rany.”
