**Prawdziwy Mężczyzna**
Kasia i Heniek byli razem od dwóch lat. Jej matka zaczęła się już martwić, że córka marnuje z nim czas, a do ślubu jak nie było, tak nie ma. Sam Heniek zapewniał, że nie ma się co spieszyć, zdążą, i tak jest im dobrze razem…
Minęło lato, z drzew opadły liście, zasypując chodniki złotym kobiercem. Nadeszły deszcze. I w jeden z tych wilgotnych, jesiennych październikowych dni Heniek nagle, niezręcznie, oświadczył się Kasi, wręczając jej skromny pierścionek.
Oplotła jego szyję ramionami i szepnęła mu do ucha: *„Tak”*, a potem założyła pierścionek na palec i krzyknęła radośnie: *„Tak!”*, wyciągając ręce do góry i podskakując z zachwytu.
Następnego dnia poszli do urzędu stanu cywilnego i, zawstydzeni, złożyli wniosek. Ślub wyznaczyli na połowę grudnia.
Kasia wolałaby wesele latem, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jest piękna w białej sukni. Ale nie sprzeciwiła się Heńkowi. Co jeśli odłoży ślub na kolejne lato, a potem w ogóle zmieni zdanie? Kochała go i nie wyobrażała sobie rozstania.
W dzień ślubu szalała prawdziwa zamieć. Wiatr rozwiał starannie ułożoną fryzurę, a powiewający dół sukni unosił się jak dzwon, jakby kolejny podmuch mógł porwać piękną pannę młodą i unieść ją daleko, hen. Na schodach Heniek złapał ukochaną żonę na ręce i zaniósł do samochodu. Ani zamieć, ani potargane włosy nie były w stanie zepsuć radości dwojga zakochanych.
Pierwsze miesiące Kasia tonęła w miłości i szczęściu. Wydawało się, że tak już będzie zawsze. Owszem, zdarzały się drobne sprzeczki, ale nocą szybko się godzili i kochali jeszcze mocniej.
Po roku w szczęśliwym małżeństwie urodził się Jasiek.
Chłopiec rósł spokojny i bystry, ku radości rodziców. Heniek, jak większość mężczyzn, nie pomagał za bardzo Kasi w opiece nad synem. Bał się brać malucha na ręce, a jeśli już to zrobił, Jasiek zaraz zaczynał płakać, i Kasia szybko go odbierała.
*„Ty się nim zajmij, lepiej ci to wychodzi. Jak podrośnie, wtedy będziemy grać w piłkę. Ja lepiej postaram się o wasze utrzymanie”* — mówił Heniek, choć jego pensja ledwo starczała dla trójki.
Jasiek poszedł do przedszkola, a Kasia wróciła do pracy. Ale pieniędzy wciąż brakowało, na wkład własny pod kredyt mieszkaniowy nie było szans. Zaczęły się pretensje, kłótnie, wzajemne oskarżenia o zbędne wydatki. Dawna łatwość w godzeniu się odeszła w niepamięć.
*„Mam już dość. Tyracisz od rana do nocy, a tobie wciąż mało. Może ty te pieniądze jesz?”* — rzucił pewnego dnia zirytowany Heniek.
*„Ty je sobie zjadłeś”* — odgryzła się Kasia. *„Spójrz, jaki sobie brzuch wyhodowałeś.”*
*„Mój brzuch ci się nie podoba? Ty też się, wiesz, zmieniłaś. Ożeniłem się z pięknym motylem, a teraz masz więcej wspólnego z gąsienicą.”*
Słowo za słowem rozpętali burzę. Kasia, ocierając łzy, poszła po Jasia do przedszkola. W drodze powrotnej, słuchając dziecięcego szczebiotu, zrozumiała nagle, że nie może stracić Heńka. Wróci, przytuli go, pocałuje i przeprosi. A on, jak dawniej, odwzajemni pocałunek i wszystko wróci do normy. *„Kochajmy się jak krety, a bijmy się jak koguty”* — pomyślała, poprawiając sobie humor i poganiając ledwo nadążającego za nią synka.
Ale mieszkanie przywitało ich ciszą i ciemnością. Z wieszaka zniknęła męska kurtka, brakowało butów. *„Ochłonie, wróci”* — zdecydowała Kasia i zaczęła smażyć ziemniaki ze skwarkami, które Heniek tak uwielbiał.
Ale Heniek nie wrócił, nie odbierał telefonów. Rano Kasia, wykończona bezsennością i czarnymi myślami, odprowadziła Jasia do przedszkola i pojechała do pracy. Ledwo doczekała przerwy obiadowej, zwolniła się pod pretekstem złego samopoczucia, ale zamiast do domu, pojechała do pracy Heńka.
Podeszła do jego gabinetu, powtarzając w myślach przygotowane słowa, i otworzyła drzwi. Heniek stał do niej plecami i całował się z kobietą. Na jego ciemnej marynarce bielały jej dłonie o jaskrawym manicure, przypominając rozpostarte liście klonu.
Kobieta nagle otworzyła oczy i zobaczyła Kasię, ale nie odsunęła się od Heńka, nie zdjęła rąk z jego pleców — wręcz przeciwnie, przytuliła go mocniej.
Kasia wybiegła z biura jak oparzona. Szła przed siebie, potykając się o przechodniów, nic nie widząc przez łzy. Nogi same zaniosły ją pod drzwi matki.
*„Mamo, za co on mnie tak potraktował? Czy wszyscy mężczyźni są tacy?”* — zapytała ze łzami w głosie.
*„Jacy tacy?”*
*„Zdradzają. Pewnie to trwa od dawna, a ja nie zauważyłam. Nie może przecież być tak, że nagle…”*
*„Nie wiem, córeczko. Gdy kochasz, cały świat zawiera się w jednym mężczyźnie. Dlatego gdy on cię zdradza, wydaje ci się, że cały świat to zdrajcy”* — westchnęła matka. *„Nic się nie martw, wróci.”*
*„A jeśli nie?”* — spytała Kasia stłumionym głosem.
*„Z czasem ból minie. Masz syna. Myśl o nim. A jeśli nie wróci… może to i dobrze. Jesteś młoda, jeszcze spotkasz swoje szczęście.”*
*„Ty nie spotkałaś.”*
*„Skąd wiesz? Po prostu bałam się, że z innym znów będzie tak samo. I ty byłaś już duża, bałam się o ciebie. A ty masz syna, on potrzebuje ojca…”*
Trochę uspokojona u matki, Kasia pojechała po Jasia do przedszkola.
*„Mamo, pobaw się ze mną”* — poprosił syn w domu.
*„Daj mi spokój”* — odburknęła Kasia.
*„Nie lubię, gdy tak mówisz”* — odezwał się drżącym głosem chłopiec i już więcej nie nalegał.
Heniek wrócił, gdy Kasia układała Jasia do snu. Wyciągnął walizkę i zaczął pakować swoje rzeczy.
*„Gdzie się wybierasz?”* — spytała Kasia, choć już wiedziała.
*„Wynoszę się. Mam dość. DośćHeniek nigdy nie wrócił, a Kasia z Jasiem stworzyli nowe życie, w którym nauczyli się być szczęśliwi sami ze sobą.
