Prababcia, która wszystko zmieniła
Zosia posadziła swojego pluszowego misia na kanapie i surowo pogroziła mu palcem:
— Siedz tu, bo jak przyjedzie pra-ba-bcia, zajmie twoje miejsce!
Katarzyna, usłyszawszy mamrotanie ośmioletniej córki, uśmiechnęła się, nie przestając czyścić okna w kuchni. Ścienny zegar z małą figurką bociana wesoło tykał, odliczając minuty do przyjazdu Katarzynynej babci, Marianny Bronisławy, która niedawno skończyła osiemdziesiąt trzy lata.
Po raz pierwszy od dziewięciu lat Marianna Bronisława zdecydowała się na taką podróż – przez pół Polski, aby przytulić wnuczkę i po raz pierwszy zobaczyć prawnuczkę.
Kiedyś Kasia mieszkała z nią w małym miasteczku w Wielkopolsce, razem z rodzicami i babcią. Ale w 2004 roku wyjechała, wyszła za mąż, zamieszkała w nowym miejscu. Mama Kasi przyjeżdżała prawie co roku, a babcia, już wtedy nie najmłodsza, ciągle czekała, aż wnuczka z rodziną ją odwiedzi.
Ale życie młodej pary pochłonęła hipoteka i praca. Wakacje były rzadkością, a podróż w rodzinne strony przekładano raz za razem.
W tym roku spodziewali się mamy Kasi, ale zamiast niej zdecydowała się przyjechać Marianna Bronisława – w wieku osiemdziesięciu trzech lat, z chorym sercem, zmęczonymi nogami, przez setki kilometrów.
— Mamo, po co nam prababcia, skoro mamy babcię Halinę i babcię Jadwigę? – oznajmiła Zosia z dziecięcą bezpośredniością, krzyżując ręce.
— Jak to po co? To moja babcia, a twoja prababcia. Przyjeżdża do nas w odwiedziny, żeby się zobaczyć. Przecież ci o niej opowiadałam!
Zosia zmarszczyła nos:
— Ale ona jest sta-ra!
Kasia rozmawiała z Marianną Bronisławą przez telefon, a gdy Zosia podrosła, podawała jej słuchawkę, aby mogły porozmawiać. Były też zdjęcia. Ale okazało się, że głos w telefonie i fotografie nie zastąpiły żywego kontaktu. Zosia, która nigdy nie widziała prababci, widziała w niej tylko „staruszkę”.
Kasia chciała nakrzyczeć, ale się powstrzymała. Wina paliła ją: przez dziewięć lat nie udało im się wybrać do Wielkopolski. Usiadła obok córki i zaczęła opowiadać:
— Tak, jest starsza. Ale to nasza rodzina, tak jak babcia Halina i babcia Jadwiga. Nie wolno tak mówić o starszych. Marianna Bronisława to wspaniała kobieta, pokochasz ją.
Wydawało się, że Zosia zrozumiała, ale w sercu Kasi pozostał niesmak. Wstyd za to, że córka nie zna prababci, za to, że sama nie znalazła czasu, by ją odwiedzić.
Tego samego dnia Kasia odebrała paczkę z poczty. Adres nadawcy – Marianna Bronisława. Dziwne, bo sama miała przyjechać za kilka dni. W domu, otwierając pudło, Kasia znalazła prezenty i starannie złożone ubrania. Zosia, która kręciła się obok, pierwsza zauważyła staroświecki wachlarz, trochę pożółkły, ale elegancki, jakby z minionego wieku. Obok leżały cienkie koronkowe rękawiczki, a w oddzielnej paczce – balowa suknia.
— Wow! Co to jest? – Zosia otworzyła szeroko oczy, dotykając materiału.
— Nie wiem, po co babcia to przysłała, skoro sama ma przyjechać – zmieszała się Kasia.
— To jej? – Zosia patrzyła z niedowierzaniem. – Ona tańczyła, tak jak ja?
Suknia, choć stara, była przepiękna, z delikatnym haftem. Cały wieczór Kasia z Zosią oglądały te rzeczy, zastanawiając się, co babcia miała na myśli. Zosia zakochała się w wachlarzu, przymierzała rękawiczki, choć były za duże, i marzyła o takiej samej sukni do swoich tańców.
— Jak dorośniesz, uszyjemy ci taką – obiecała Kasia, chowając uśmiech.
Trzy dni później Marek, mąż Kasi, pojechał na lotnisko po Mariannę Bronisławę. Kasia, pamiętając słowa Zosi o „starej”, denerwowała się, że córka powie coś nieodpowiedniego.
— Dziewczyny, witajcie gościa! – wesoło zawołał Marek z progu.
Kasia od razu wyczuła w jego głosie zachwyt.
— Super babcia – szepnął żonie, mrugając.
Za plecami męża stała Marianna Bronisława: w eleganckim płaszczu, małym kapeluszu, butach na niskim obcasie, z torebką w ręce. Brwi lekko podkreślone, oczy z delikatnym kreską, usta idealnie pomalowane. Kasia od dzieciństwa pamiętała jej słowa: „Usta muszą być idealne, nawet bez lustra”. I babci to wychodziło, jak mistrzyni.
— Babciu! – Kasia rzuciła się do niej, powstrzymując łzy.
Po długim locie Marianna Bronisława wyglądała na zmęczoną, ale jej oczy błyszczały tak ciepło, że mogły rozgrzać najzimniejszy dzień.
— Moja droga – babcia rozłożyła ramiona.
— No to ja do pracy, a wy tu beze mnie – uśmiechnął się Marek, wychodząc.
W przedpokoju Zosia obserwowała gościa, wciąż niepewna, jak się zachować. Marianna Bronisława, zauważywszy prawnuczkę, spojrzała na nią czule, ale nie rzucała się do przytulenia, wyczuwając jej nieufność. Śmiejąc się, przeszła do salonu, opierając się na Kasi.
— Droga, wiesz, nie dla mojego wieku, ale tak bardzo chciałam was zobaczyć, że nie miałam siły czekać. Wcześniej bym przyjechała, ale to złamanie… w moim wieku…
— Babciu, to nam powinno być wstyd – westchnęła Kasia. – Raz praca, raz Zosia się urodziła…
— Wszystko rozumiem, kochanie, nie martw się. Usiądę, odpocznę.
— Może się położysz? Potem zjemy…
— Och, Kasiu, już nawet nie wiem, czy to ranek, czy wieczór, zmiana czasu wszystko pomieszała…
Po herbacie Marianna Bronisława poprawiła włosy – kasztanowe, z pasemkami siwizny – i złożyła ręce na kolanach. Jej wzrok nie odrywał się od Zosi. Chciała przytulić prawnuczkę, ale czekała, rozumiejąc, że dziewczynka musi sama zrobić ten krok.
Zosia, wciąż ciekawa, w końcu nie wytrzymała:
— To twoje? – wskazała na paczkę z suknią.
— Moje – uśmiechnęła się babcia. – W tej sukni tańczyłam na balu inspirowanym epoką rom– W tej sukni tańczyłam na balu inspirowanym epoką romantyzmu, gdy miałam niewiele więcej lat niż ty teraz, moja droga.
