„Pozbądź się go natychmiast!” — powiedziała o moim kocie, z którym spędziłem dziesięć lat.
Niedawno razem z moją dziewczyną, Jagodą, postanowiliśmy zamieszkać razem. Wcześniej chodziliśmy ze sobą prawie osiem miesięcy — wszystko układało się świetnie, więc zaproponowałem jej wspólne życie. Mieliśmy mieć przytulne gniazdko dla trójki — dla mnie, Jagody i mojego wiernego przyjaciela, kota Puszkina.
Puszek był ze mną od dziesięciu lat. Zabrałem go od rodziców, gdy wyprowadziłem się do innego miasta. Stał się częścią mojego życia. Przeszliśmy razem przez samotność, sukcesy i nawet nieudane miłości. Puszek zawsze witał mnie w progu, spał u boku, mruczał w trudnych chwilach. Nie po prostu go kochałem — był moją rodziną.
Na początku Jagoda nie narzekała. Przeciwnie, czasem głaskała Puszka, mówiła, że jest „uroczy”. Myślałem wtedy, że mamy niesamowite szczęście — że we trójkę stworzymy spokojne i szczęśliwe życie. Ale radość nie trwała długo.
Po kilku tygodniach Jagoda zaczęła dziwnie się czuć. Ciągle kichała, oczy jej czerwieniały, męczył ją kaszel i ból głowy. Zaproponowałem wizytę u lekarza. Diagnoza brzmiała jak grom z jasnego nieba: alergia na sierść kota.
— Ale jak? — spytałem zmieszany. — Przecież wcześniej miała kontakt z kotami, nawet bawiła się z Puszkiem…
— Proszę pana, alergia jest podstępna. Jej działanie może się kumulować. Dopóki tylko się spotykaliście, dziewczyna nie miała stałego kontaktu z alergenem. Teraz żyje z nim na co dzień. Reakcja się nasila i może stać się niebezpieczna — surowo odpowiedział lekarz.
Byłem złamany. Rozdarłem się między rozsądkiem a bólem w piersi. Kochałem Jagodę, ale co miałem zrobić z Puszkiem, istotą, która była przy mnie, gdy nikogo innego nie było?
W drodze do domu rozważałem, czy nie odwieźć tymczasowo kota do rodziców. Byłem gotów poświęcić część siebie dla zdrowia Jagody. Ale ledwo przekroczyliśmy próg, a ona, nawet nie zdjąwszy płaszcza, zapytała:
— No i co, kiedy się go pozbędziesz?
— Jak to „pozbędziesz”? — powtórzyłem zaskoczony. — Dopiero co wróciliśmy, może najpierw porozmawiamy…
— Nie ma o czym rozmawiać — odparła zimno. — Z każdym dniem jest gorzej. Chcesz, żebym się udusiła?
Zamarłem. Od jej tonu, od ostrych słów. Do tej chwili byłem gotów na kompromis. Ale słowo „pozbyć się” — jak nóż w serce. Nie widziała w moim przyjacielu żywej istoty, do której byłem przywiązany całym sercem. Dla niej był tylko kłopotem, przeszkodą.
— Jeśli ktoś powinien wyjść, to ty — powiedziałem cicho. — Puszek zostaje. I koniec.
Jagoda stała w milczeniu przez chwilę, po czym, nie mówiąc ani słowa, odwróciła się i zaczęła zbierać rzeczy. W ciągu kilku godzin po niej nie zostało ani śladu.
Najpierw czułem pustkę, ale potem przyszło dziwne uczucie ulgi. Zrozumiałem, że ktoś, kto żąda, bym wyrzekł się części swojego życia, nie może naprawdę kochać. Tak, mogłem to załatwić inaczej — znaleźć rozwiązanie, przekonać ją, by została. Ale po co? Żeby potem chodzić na palcach i bać się kolejnego ataku jej „alergii”?
Nie żałuję. Czasem zwierzęta okazują się wierniejsze od ludzi. Puszek leżał przy mnie tej nocy, gdy nalałem sobie mocnej herbaty i patrzyłem w okno. Mruczał, jakby mówił: „Jestem z tobą. Wszystko będzie dobrze”.
I miał rację — będzie. Życie nie kończy się na jednej miłości. Ale jeśli ktoś żąda, byś wymazał kogoś, kto był z tobą w najcięższych chwilach — to nie jest miłość. To egoizm.
Teraz znów żyjemy we dwóch, ja i Puszek. Może kiedyś pojawi się ktoś, kto zrozumie: moja rodzina to nie tylko ja. To także mój stary, mądry, puszysty przyjaciel.
