Wspominam, jak dawno temu wróciłam do codziennego życia po latach niepokoju. Katarzyna nie odwiedzała mieszkania swojego syna przez długi czas. Nie chciała, nie mogła, a łzy już dawno przestały płynąć. Żal przerodził się w tęskną, nieustanną boleść i poczucie beznadziejności.
Sławek miał dwadzieścia osiem lat, nigdy nie narzekał na zdrowie, ukończył Politechnikę, pracował w firmie inżynieryjnej, chodził na siłownię i spotykał się z dziewczyną. Dwa miesiące temu zasnął i nie obudził się już ponownie.
Katarzyna rozwiodła się z mężem, gdy syn miał sześć lat, a ona trzydzieści. Powód był banalny zdrada, i to niejednokrotnie. Były on nie płacił alimentów, ukrywał się. Syn dorósł bez ojca, a rodzice pomagali, jak mogli.
W jej życiu pojawiali się kochankowie, lecz nigdy nie odważyła się na kolejny ślub. Pracowała i zarabiała. Najpierw wynajmowała mały gabinet w supermarkecie na swój mały sklep z oprawkami i okularami. Była okulistą, lekarzem okulistą. Potem wzięła kredyt, kupiła własne lokum i stała się właścicielką solidnej Optiki, w której mieścił się także jej gabinet. Prowadziła konsultacje, dobierała szkiełka.
W zeszłym roku kupili Sławekowi kawalerkę w Warszawie, na jednej kondygnacji. Zrobili mały remont. Mieszkało się, ale
Płynący kurz wszędzie, Katarzyna chwyciła ściereczkę. Przetrzeć podłogę, odsunęła kanapę, a z jej wnętrza wypadł telefon syna. Nie mogła go od razu znaleźć, więc podłączyła do ładowarki.
W domu, ze łzami w oczach, przeglądała zdjęcia na jego telefonie: Sławek w pracy, z przyjaciółmi na wyjeździe, z ukochaną dziewczyną. Otworzyła Viber, na samej górze widziała wiadomość od przyjaciela Dawida. Fotografia nieznanej, młodej kobiety z chłopcem. Chłopiec, jak dwie krople wody, przypominał jej małego Sławka!
Pamiętasz, jak wigilijnie zawitaliśmy do Leny, gdy jeszcze studiowaliśmy? Ona miała przyjaciółkę. Spotkałem tę przyjaciółkę z chłopcem; wynajmuje mieszkanie naprzeciwko. Ten chłopiec to twój syn! Wrzuciłem im zdjęcie na pamiątkę. brzmiał tekst, wysłany tydzień przed tragedią. To znaczyło, że syn znał tę sprawę i nie powiedział matce!
Gdzie mieszkał Dawid, Katarzyna już wiedziała. Następnego dnia po pracy podjechała pod dom. Chłopca od razu rozpoznała jak mogłaby nie poznać krwi własnej? Biegał za małym chłopcem na rowerze i prosił, by dał mu przejechać.
Katarzyna pochyliła się i zapytała: Nie masz roweru?
Chłopiec odpowiedział, że nie.
Podszedł jego matka, wyglądała na nieco ponad dwadzieścia lat. Mało subtelny, krzykliwy makijaż nieco psuł jej sympatyczną twarz.
Kim jesteś? zapytała.
Wydaje mi się, że jestem babcią tego chłopca odpowiedziała Katarzyna.
Ja nazywam się Jadwiga, matka tego chłopca, miło mi poznać odezwała się kobieta.
Katarzyna zawiozła ich do kawiarni. Dymek, tak mieli na imię chłopczyk, zamówił lody, a Jadwiga kawę.
Jadwiga opowiedziała, że sześć lat temu przyjechała z małej wsi pod Krakowem, miała wtedy siedemnaście lat. Zapisała się do technikum krawieckiego. Na ferie noworoczne przyjaciółka Lena zaprosiła ją do siebie. Obie uczyły się w jednej grupie. Rodzice Leny wyjechali na święta do krewnych.
Lena była znajomą Dawida. Ten przyjechał świętować z nimi razem ze Sławkiem. Wtedy Jadwiga i Sławek popełnili błąd. Sławek zostawił swój telefon, obiecał dzwonić, lecz nie zadzwonił ani razu. Jadwiga zadzwoniła do niego sama, kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży. Spotkali się. Sławek był wściekły, podniósł głos, powiedział, że poważne dziewczyny same muszą dbać o antykoncepcję, zostawił pieniądze na przerwanie ciąży. Na pożegnanie poprosił ją, by zniknęła z jego życia na zawsze. Od tego nie widziała już Sławka.
Nie ukończyła technikum, z akademika wyrzucono ją z dzieckiem. Nie mogła wrócić do wsi matka już nie żyła, ojciec i brat piją. Jadwiga wynajmuje pokój u samotnej staruszki. Teraz opiekuje się dzieckiem, gdy sama pracuje. Musi oddawać prawie wszystkie zarobione pieniądze. Nie może dostać miejsca w przedszkolu. Pracuje w prywatnym zakładzie produkującym pierogi, płacą niewiele, ale żyją.
Kolejnego dnia Katarzyna przeniosła ich do kawalerki, którą Sławek miał w Warszawie. I wtedy zaczęło się jej nowe życie.
Wnuk trafił do przyzwoitego przedszkola. Katarzyna zaczęła zaopatrywać Jadwigę i wnuka w ubrania, z zapałem zajmowała się ich potrzebami. Dymek był podobny do Sławka pod każdym względem: spojrzenie, gesty, uparty charakter.
Katarzyna wzięła się za opiekę nad Jadwigą. Uczyła ją, jak używać kosmetyków, jak się ubrać i dbać o siebie, gotować i utrzymywać porządek. Krótko mówiąc, uczyła wszystkiego.
Pewnego wieczoru siedzieli przy telewizorze, Dymek objął babcię, przytulił się i rzekł: Jesteś moją najukochańszą! W tej chwili Katarzyna poczuła, że nie odczuwa już pustki w sercu, a żal nie przytłacza jej jak dawny ciężki kamień. Zrozumiała, że wróciła do normalnego życia, w którym jest miejsce na radość. Wszystko to stało się dzięki temu małemu człowiekowi, jej wnukowi.
Minęły dwa lata. Katarzyna i Jadwiga odprowadziły Dymka do pierwszej klasy. Jadwiga pracuje u Katarzyny, stała się jej najważniejszą i niezastąpioną pomocnicą.
Jadwiga znalazła chłopaka, który myśli o poważnym związku. Katarzyna nie ma nic przeciwko, życie toczy się dalej i musi trwać.
Wygląda na to, że i ona wkrótce zostanie mężatką. Stary przyjaciel namawia ją do małżeństwa. Dlaczego nie? Ma piękny wygląd, jest niezależna, ma świetną sylwetkę, łagodny charakter i ma dopiero pięćdziesiąt cztery lata!
