Dziś znów miałam ten sen… To było jedno z tych poranków, gdy budzisz się z dziwnym ciężarem na sercu, niepewna, czy to wspomnienie, czy tylko mara senna. Leżałam w łóżku w przemoczonej koszuli nocnej, mimo że w naszej krakowskiej kamienicy zimą nigdy nie jest duszno. Śniła mi się babcia. Moja ukochana babcia Helena Nowak, u której spędzałam najpiękniejsze wakacje w wiosce pod Bochnią. Siedziała na drewnianej ławce przy piecu, którego ciepło przenikało do kości, i patrzyła na mnie z cichym smutkiem:
— Czemu tak rzadko mnie odwiedzasz, wnusiu? Zupełnie zapomniałaś?
Obudziłam się z gardłem ściśniętym jak w imadle. Wyrzuty sumienia ciążyły mi jak kamień. Obróciłam się do śpiącego obok męża i powiedziałam stanowczo:
— Wojtku, jedziemy dziś do babci. Na cmentarz.
Oczywiście zdziwił się – za oknem sypało gęstym śniegiem, a droga była daleka. Ale nie protestował. Szybko spakowaliśmy termos, kanapki i koc, wsiadając do naszego malucha. Podróż trwała prawie cztery godziny – śliskie drogi, zaspy, ale coś we mnie pchało naprzód.
Na cmentarz szliśmy piechotą przez zaspy – nie było śladu ścieżki. Gdy dotarliśmy do grobu babci, serce mi się ścisnęło – przewrócona brzoza leżała w poprzek nagrobka. Z Wojtkiem przez godzinę odgarnialiśmy śnieg, układaliśmy gałęzie, porządkowaliśmy. Zapaliłam świeczkę, pomodliłam się cicho… I nagle przyszła mi do głowy myśl:
— Może zajedziemy do domu? Zobaczmy, jak tam jest. W końcu babcia zapisała go nam.
Mąż się zgodził. Nie byliśmy tam od ponad roku. Spodziewałam się zamarzniętych okien, zapadniętego dachu i pustki. Ale to, co zobaczyliśmy, zaskoczyło nas: w oknach migotało światło, z komina unosił się dym, a do drzwi prowadziła odśnieżona ścieżka. Ostro zahamowałam.
— Kto tam może…? — szepnął Wojtek.
Wymieniliśmy spojrzenia, wyszliśmy z auta i podeszliśmy. Zapukałam. Po chwili drzwi otworzyła młoda kobieta, za którą chowała się może sześcioletnia dziewczynka.
— Dzień dobry! — zawołała dziewczynka radośnie.
Odpowiedzieliśmy automatycznie. Kobieta, gdy usłyszała, kim jesteśmy, zaczerwieniła się i zaczęła przepraszać, zapraszając nas do środka.
W domu było ciepło, dokładnie jak w moim śnie. Nawiet zapach drewna w kominku był taki sam jak w dzieciństwie. Usiedliśmy przy stole, a Kinga – tak miała na imię gospodyni – przyniosła herbatę i opowiedziała swoją historię. Rok temu jej mąż zginął w wypadku. Mieszkanie w Katowicach, na które tyle lat oszczędzali, zostało na jej głowie, ale utrzymanie się samej z córką okazało się niemożliwe. Postanowiła przeprowadzić się do ciotki na wieś. Okazało się jednak, że ciotka żyje z nowym partnerem i nie mogła ich przygarnąć. Poradziła, by szukać pustego domu.
— Jest ich tu sporo — mówiła Kinga. — Więc ciotka wspomniała o waszym: solidnym, zadbanym, a wy podobno dobrymi ludźmi… Może uda się dogadać.
Wynajęła swoje mieszkanie i tu zamieszkała. Przez rok dbała o dom, uprawiała ogródek. Mówiła to z taką nieśmiałą serdecznością, że nie wiedziałam, czy się gniewać, czy współczuć.
Spojrzałam na Wojtka. Pił herbatę w milczeniu, ale z jego wzroku widziałam, że myśli tak samo.
— Kinga — powiedziałam — nie ma o czym mówić. Zostańcie. Tylko jeśli kiedyś przyjedziemy, przyjmiecie nas na noc?
Otworzyła szeroko oczy, potem rozpłakała się cicho:
— Oczywiście! Będziemy dbać o wszystko. Przyjeżdżajcie, kiedy chcecie!
Dziewczynka, usłyszawszy to, uśmiechnęła się i spytała:
— A kiedy przyjedziecie?
Przysiadłam przed nią, patrząc w jej jasne oczy, i odparłam:
— A kiedy nas zaprosisz?
Zamyśliła się, po czym wykrzyknęła radośnie:
— W lato!
— Zgoda — uśmiechnął się Wojtek.
Gdy odjeżdżaliśmy, serce miałam lekkie jak piórko. Czułam, że babcia na nas patrzy. Że rozumie. Że moja podróż nie była daremna. I tej nocy znów mi się przyśniła — szłyśmy leśną ścieżką, trzymała mnie pod rękę i coś ciepło opowiadała, ale po przebudzeniu nie pamiętałam słów. Tylko jej uśmiech — taki sam jak dawniej. Pewnie była zadowolona. Że ją odwiedziłam… I że pozwoliłam Kindze i małej Zosi zamieszkać w jej domu.
Od tamtej pory wierzę w sny.
