Może w weekend wybierzemy się gdzieś? Chociaż do kina? pyta Grażyna, siadając obok Maksymu na kanapie. Ostatnio rzadko spędzają razem czas i ona chce to naprawić, przywrócić dawną bliskość.
Przepraszam, mam robotę. Obiecałem mamie pomóc przy dachu. Zima już po drodze, a u niej znowu cieknie. Cały weekend tam będę, mówi Maksym, nie odrywając wzroku od telefonu i wciąż przeglądając media społecznościowe.
Grażyna kiwa głową, starając się nie pokazać rozczarowania. Wewnątrz kipi nieprzyjemne przeczucie, które natychmiast odrzuca.
W piątkowy wieczór odprowadza męża do samochodu matki. Zauważa jednak, że Maksym ma na sobie nowe spodnie i tę samą koszulę, którą podarowała mu na urodziny elegancką koszulę z dobrej, renomowanej marki.
Masz zamiar iść na dach w tej koszuli? zauważa Grażyna, przyglądając się jej z niedowierzaniem. Nie obawiasz się, że ją zepsujesz? Tam jest bitum, brud
No, zamierzam się przebrać, szybko odpowiada Maksym, unikając jej spojrzenia i chwytając kluczyki. U mamy w szopie są robocze ubrania. Nie martw się o moje ciuchy.
Grażyna odprowadza go do drzwi, całując na pożegnanie rytuał, który trwają od pięciu lat małżeństwa. Maksym obejmuje ją, ale robi to pośpiesznie, jakby chciał jak najszybciej wyjść, a jej dotyk mu przeszkadza. Gdy drzwi się zamykają, Grażyna opiera się o nie plecami i zamyka oczy. Coś jest nie tak, coś się zmieniło.
W sypialni opada na łóżko twarzą w poduszkę, wdychając zapach wody kolońskiej męża, który wciąż utrzymuje się na poszewce. Ostatnie dwa miesiące Maksym zachowuje się dziwnie oddala się, staje się chłodniejszy, rzadziej ją przytula, częściej zostaje w pracy. Wszystkie znaki wskazują na jedną rzecz zdradę. Pojawiła się inna kobieta. Grażyna nie chce przyznać się do tego, nie chce wierzyć w oczywiste. Nie może Maksym tak postąpić, nie może zdradzić ich miłości
To głupoty, szepcze do poduszki, próbując się przekonać. Po prostu jest zmęczony w pracy, ma jesienny kryzys.
Jeszcze wczoraj rano zapewniał ją, że ją kocha, że jest najlepszą rzeczą, jaka go spotkała. Powtarzał te słowa często, prawie automatycznie, jak zaklęcie. Ludzie się zmieniają, Grażyna rozumie to doskonale. Ale nie Maksym, nie jej Maksym, z którym przeżyła pięć lat, planowała dzieci i starość razem. Odrzuca myśli o zdradzie, przekonana, że tylko się nabija.
W sobotę rano Grażyna wyrusza do sklepu, kiedy jeszcze jest trochę cicho. Napełnia wózek jedzeniem bierze ulubione mięso Maksymka do pieczenia, świeże warzywa do sałatki, nawet drogą rybę, którą jedzą tylko przy świętach. W domu spędza pół dnia w kuchni, gotując z wyjątkową troską. Barszcz jest gęsty i dymny, jak lubi jej teściowa Halina Kowalska. Kotlety wypadają puszyste i soczyste dodała odrobinę śmietany do mięsa, tak jak uczyła ją babcia. Grażyna pakuję wszystko do pojemników i słoików.
Zanieśmy je do niej, mówi do siebie. Maksym mówił, że mama będzie u koleżanki cały dzień, a on zajmie się dachem aż do wieczora. Nie będzie miał czasu ani chęci gotować.
Ładuje wszystko do samochodu, sprawdza, czy nic nie wycieka, i jedzie pod miasto. Droga do domu teściowej trwa czterdzieści minut autostradą, potem trochę po wyboistych drogach. Halina Kowalska mieszka w małej miejscowości, w starym, ale przytulnym domu z dużym ogrodem. Kiedy Grażyna podjeżdża do zielonych wrot, pierwsze, co widzi, to brak samochodu Maksymka na podwórku.
Wychodzi z auta, ostrożnie zagląda przez bramę na podwórze. Dach domu lśni nową blachodachówką, rynny są wyraźnie dopiero co zamontowane. Halina w starym szlafroku grzebie w ogródku, nucąc pod nosem.
Grażyna cicho wraca do samochodu i odjeżdża, nie odzywając się do teściowej, nie przekazując przygotowanego z miłości jedzenia. W środku dławi się od bólu i gniewu. Maksym okłamał ją bezwstydnie i cynicznie. Po co? Odpowiedź jest oczywista, ale nie chce w to wierzyć, trzyma się ostatniej nadziei.
Całą drogą do domu szuka logicznego wytłumaczenia. Może już skończył z dachem? Może odjechał po materiały? Ale nowy dach mówi sam nie zamieniano go wczoraj ani przedwczoraj.
W niedzielny wieczór Maksym wraca zmęczony, ale zadowolony, z delikatnym zapachem obcych perfum. Koszula wciąż czysta, choć lekko pomarszczona.
Ależ miałem trudny dzień mówi od progu, zrzucając buty i nie patrząc na żonę. Wyobraź sobie, skończyłem dopiero pod wieczorem w niedzielę. Cały dach przebudowałem od nowa, teraz przetrwa dwadzieścia lat, mama jest zadowolona.
Dobrze, świetnie kiwa głową Grażyna, obserwując go z kuchni i notując każdy szczegół. Słuchaj, może przy następnym wolnym wyruszymy razem do twojej mamy? Chcę się z nią spotkać, dawno się nie widzieliśmy. Chcę zobaczyć, jak radzi sobie z pracą.
Maksym zatrzymuje się na chwilę, potem niechętnie zgadza się, drapiąc się po karku swój typowy gest, kiedy jest nerwowy:
No dobra. Choć pewnie będzie zajęta, ma w domu dżemy, kiszonki.
Nic, będziemy krótko uśmiecha się Grażyna, w środku czując narastające przeczucie nieszczęścia.
Cały tydzień przygotowuje się do rozmowy, przemyślając każde słowo. Maksym zachowuje się jak zwykle chodzi do pracy, wraca wieczorem, opowiada o sprawach. Unika patrzenia w oczy i w łóżku odwraca się do ściany
Następna sobota jest słoneczna i ciepła. Jadą do Haliny milczą, Maksym nerwowo stuka palcami w kierownicę, co jakiś czas poprawia lusterko. Grażyna patrzy przez okno na żółknące pola, rozważając, jak rozpocząć rozmowę, jak doprowadzić go do prawdy.
Przy stole obiadowym Halina krząta się jak zawsze podaje sałatki, kroi chleb, wyciąga kiszonki z piwnicy. Maksym siedzi spięty, prawie nie je, tylko dłubie widelcem w talerzu.
Halino, zaczyna Grażyna. Jak tam nowy dach? Maksym mówił, że wymieniliście go w zeszły weekend. Musiało to kosztować
Cisza zawisa nad stołem, ciężka i gęsta. Halina patrzy zdezorientowana najpierw na syna, potem na synową, nie rozumiejąc, co się dzieje.
Jaki dach? Wymieniliśmy go w czerwcu, kiedy wy byliście na urlopie. Pamiętasz, dzwoniłam, pytałam o kolor dachówek
Mamo, myślisz, że się mylisz przerywa Maksym, ale jego głos drży, zdradzając panikę.
Ojej, pomyliłam się, Grażynko wpada w pośpiech Halina, widząc, że syn blaknie. Myślałam o starej, a Maksym mówił mi o nowej czyli trochę naprawiliśmy w weekend
Nie trzeba wymyślać, przerywa Grażyna. Już wszystko rozgryzłam. Obraca się w stronę męża, patrząc mu w oczy. Czy mnie zdradzasz?
Maksym mruczy coś niejasnego, spuszczając oczy na talerz, zaciskając i rozluźniając pięści pod stołem. Grażyna wstaje, nogi ledwo ją podtrzymują, ale zmusza się, by stać prosto.
Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się takiego zachowania. Zawsze byliśmy otwarci i szczerzy, przynajmniej tak mi się wydawało. Gdybyś spotkał inną, powinieneś to powiedzieć. Rozwiodłabym się bez scen i histerii.
Grażyno, dlaczego tak nagle! wybucha Halina, wstając od stołu. No i co? Zdarza się! Mężczyźni tacy są. Musisz go wybaczyć, rodzinę utrzymać. Wszyscy faceci odchodzą, to minie, wierz mi po doświadczeniu
Nie odcina Grażyna, kierując się do wyjścia na nieugiętych nogach. Takiej zdrady nie wybaczam. Maksym, zostań tu z mamą, a ja przywiozę twoje rzeczy w najbliższych dniach. Nie wracaj.
Grażyno, poczekaj! rzuca się za nią Maksym, chwyta ją za rękę przy bramie, odwraca się. Przepraszam! To było jakieś omamienie, nie wiedziałem, co robię! Ona nic dla mnie nie znaczy, serio! To po prostu głupota, nie chciałem!
Grażyna wyrywa mu rękę, oczy błyszczą z powodu powstrzymywanych łez, ale nie pozwala sobie płakać.
Okłamałeś i zdradziłeś mnie. Nie obchodzi mnie, czy to był omam, zaćmienie czy retrogradny Merkury. Zadałeś mi ból, zniszczyłeś naszą rodzinę i nie zamierzam ci wybaczyć. Żyj z tym sam.
Odwraca się w stronę przystanku autobusowego, nie odwracając się już do jego żałosnej postaci. Maksym zostaje przy bramie, głową spuszczoną, a Halina wzdycha o młodości i namiętności, mówiąc, że wszystko się ułoży.
W domu Grażyna systematycznie pakuje rzeczy męża ubrania, przybory do golenia, ulubioną kubek z Pajacem, który przywiózł w pierwszy rok ich wspólnego życia. Składa wszystko w kartony i torby. Następnego dnia przywozi wszystko do domu Haliny. Ta znów próbuje ją namówić, nawet łza kilka razy spływa.
Grażynko, przemyśl to jeszcze raz! Niech Maksym wróci, porozmawiajcie spokojnie. Nie rzucaj się od razu! Przeżyliście pięć lat razem!
Decyzję podjęłam odcina Grażyna, wyładowując ostatni karton. W poniedziałek składam pozew o rozwód. Nie będziemy już niczego razem dzielić. I proszę, nie dzwońcie mi.
Maksym stoi w drzwiach domu matki, zagubiony i żałosny w pomarszczonym t-shircie. Grażyna nie patrzy już w jego stronę, odwraca się i odchodzi na zawsze z jego życia.
Rozwód przechodzi szybko nie mieli wspólnego majątku, nie mieli dzieci, na szczęście. Mieszkanie Grażyna kupiła przed ślubem, więc nie było co dzielić. Maksym nie sprzeciwia się, jedynie prosi o spotkanie przez adwokata, ale Grażyna odmawia.
Po trzech miesiącach przypadkowo spotyka Olgę, wspólną znajomą, w kawiarni przy pracy.
Słyszałaś o Maksymie? pyta, mieszając kawę i wyraźnie łaknąc plotek.
Nie, nie słyszałam i nie chcę, odpowiada Grażyna, ale Olga kontynuuje, obniżając głos:
Wyobraź sobie, ta babka odrzuciła go od razu po rozwodzie! Okazuje się, że potrzebował właśnie zamężnego faceta. To ją podniecało adrenalina, tajemnica Wolny facet byłby nudny, pewnie się znudziła. Teraz mieszka z mamą, stracił pracę. Żałosny widok, szczerze mówiąc
Grażyna wzrusza ramionami, kończąc zieloną herbatę.
To już nie moje sprawy i nie mój problem.
Płaci i wychodzi na jesienny deptak. Na ulicy świeci zimne słońce, a Grażyna myśli, że życie i tak toczy się dalej. Bez kłamstw, bez zdrady i bez Maksima.
