Mieszkam zupełnie sama w dwupokojowym mieszkaniu na obrzeżach Warszawy. Mój mąż już dawno temu, oddał duszę Bogu, a moje dzieci są dorosłe. Mają własne rodziny i własne problemy. Jedynym, który nie pozwala mi umrzeć z nudów jest mój kot Burek.
Mój najstarszy syn, mieszka we Wrocławiu. Ma żonę, dwoje dzieci, własny dom i dobrą pracę. Młodszy buduje swój własny biznes w Gdyni. Wyjechał tam kilka lat temu, ale często go odwiedzam. Jest teraz właścicielem małego hotelu, więc latem mogę tam wypoczywać.
Tym razem, postanowiłam więc pojechać do niego na miesiąc czasu. Wszystko byłoby dobrze, ale nie mam z kim zostawić kota w domu. Nie trzeba się z nim bawić, wystarczy go karmić i od czasu do czasu zmieniać piasek. Ponieważ wszyscy moi bliscy są daleko, postanowiłam powierzyć to zadanie mojej sąsiadce. Jesteśmy w dobrych stosunkach od 20 lat, więc nie miałam wątpliwości co do przekazania jej kluczy.
Następnego dnia, pojechałam więc do Gdyni. Trzy tygodnie później, nagle zadzwonił do mnie mój najstarszy syn i powiedział, że on i jego żona są chorzy i chce wysłać dzieci do mnie, żeby się nie zaraziły. Oczywiście szybko kupiłam bilety i pojechałam do domu. Myślałam, że szybko odłożę swoje rzeczy i od razu pojadę po wnuki. Wszystko jednak okazało się inaczej. Kiedy zbliżyłam się do swojego domu, zobaczyłam kilku młodych ludzi, stojących na moim balkonie. Nie rozumiałam kim są, ale nie było czasu na domysły.
Otworzyłam drzwi swoim zapasowym kluczem i weszłam do mieszkania. Gdy mnie zobaczyli, byli bardzo zaskoczeni.
– Kim jesteście i co robicie w moim mieszkaniu? – Zapytałam.
– Właściwie wynajęliśmy je… na kilka dni. – Odpowiedział zdezorientowany mężczyzna.
Zaczęłam robić zamieszanie. Dlaczego w moim mieszkaniu, byli obcy ludzie?
Młody człowiek zaczął mnie uspokajać, a potem wyciągnął telefon i zaczął do kogoś dzwonić.
Kilka minut później, na moim progu pojawiła się sąsiadka. Okazało się, że chciała być sprytniejsza i zarabiać pod moją nieobecność. Wynajmowała moje własne mieszkanie! Tego z pewnością się po niej nie spodziewałam.
Kiedy mnie zobaczyła, wzruszyła ramionami, chwilę milczała i zaczęła się usprawiedliwiać. Jednak ja nawet nie chciałam jej słuchać.
Co byście zrobili na moim miejscu?
Czy słuchalibyście wymówek sąsiadki?
