Pewnego dnia, zobaczyłam na grupie w mediach społecznościowych, ogłoszenie zamieszczone przez ubogą rodzinę. Prosili o rzeczy najpotrzebniejsze, ubranka dla dzieci, ręczniki i żywność. Nie miałam żadnych dziecięcych ubranek, ponieważ moje dzieci były prawie dorosłe, ale miałam nowe firanki, których nie potrzebowałam i mogłam im je oddać. Miałam również pościel w świetnym stanie i sporo puszek z jedzeniem z bardzo długą datą ważności. Postanowiłam niezwłocznie skontaktować się, z potrzebującą rodziną. Pani z ogłoszenia, szybko odpisała na moją wiadomość. Napisałam, ze zjawię się u nich kolejnego dnia o poranku.
O 9 rano, następnęgo dnia zadzwoniłam pod numer, który podała mi kobieta. Na początku odpowiedziała bardzo niegrzecznie, ale potem, gdy przedstawiłam się i powiedziałam, że wczoraj zaoferowałam podarowanie jej rodzinie prezentów, natychmiast zmieniła ton na miły i łagodny. Zaczęła narzekać na życie w naszym kraju. Żaliła się, że jej dzieci od miesięcy nie jadły żadnych słodyczy. Nie spodobało mi się jej zachowanie, ale postanowiłam dodatkowo kupić trochę słodyczy i owoców dla dzieci.
Kiedy byłam gotowa, wyruszyłam w drogę. Gdy tylko dojechałam i podeszłam do domu, wszystko stało się dla mnie jasne. Tak jak mówiła mi intuicja, ta rodzina wyglądała na patologiczną. Wokół domu było brudno, a butelki po alkoholu były wszędzie. Szyby w oknach były praktycznie brązowe, a na karniszach wisiały potargane firany. Kiedy weszłam do środka, byłam jeszcze bardziej oburzona, ponieważ panował jeszcze większy bałagan. Dzieci biegały po domu bez skarpet, w potarganych koszulkach. Było jasne, że gospodyni w ogóle nie dba o dom i jego otoczenie. Zostawiłam to co przywiozłam ze sobą, szybko wyszłam na zewnątrz i od razu zadzwoniłam do miejskiego ośrodka pomocy społecznej, aby bliżej przyjrzeli się tej rodzinie i warunkom w jakich żyją dzieci. Każdy żyje tak jak chce, ale jestem przeciwna pomaganiu ludziom, którzy nie chcą pracować i obwiniają państwo, oczekując pomocy od innych ludzi.
