Kiedy miałem sześć lat, świat zmienił kolory. Umiera wczesnym świtem moja żona, Katarzyna jej cień oplata dom, ściany krzywią się z rozpaczy, a kubek po herbacie wciąż lśni odcieniem malinowej konfitury. Na pogrzebie przysięgam do granatowego nieba, zaklętego świerkami, że opiekować się będę naszą córką Anną i kochać ją wystarczająco dla dwojga. Anna wyrasta na dziewczynę mądrą jak lis w lesie, cichą, a jednak jej głos brzmi jak szeleszczący len na wietrze. Uczy się, gotuje, jakby w każdej kromce chleba mieszała światło i zapach domu. Pomaga, mówi do mnie tato z czułością, której nie da się ukołysać słowem.
Czas płynie niczym Wisła pod zamglonymi zachodami słońca. Anna wybiera studia w Krakowie. Wyniki, które były kiedyś jak promyki słońca, teraz bledną. Ale to nie ma znaczenia bo ona jeszcze pracuje, wraca z pracy zmęczona, a jednak znajduje dla mnie czas, gotuje bigos z jabłkiem, roztacza w kuchni zapach kminku. Spotyka w końcu Marcina uśmiecha się tajemniczo, gdy o nim opowiada, a ja wiem, że to początek nowego snu.
Przedstawia mi Marcina nad miską barszczu. Jego spojrzenie nieco szorstkie, ale podaje rękę mocno, jakby chciał uścisnąć los. Gdy ogłaszają, że po ślubie zamieszkają ze mną pod dachem starego, dwupokojowego domu, serce rośnie mi jak ciasto drożdżowe na Wielkanoc. Ale po ślubie rzeczywistość zaczyna przypominać krzywe zwierciadło w wiejskiej karczmie. Marcin staje się głośny, ostry jak lód na mazowieckiej rzece, a jego krzyk odbija się od ścian jak echo dzwonu.
Gdy Anna proponuje sprzedaż domu i kupno większego mieszkania w Warszawie, stawiam warunek: mieszkanie ma być na moje nazwisko, bo inaczej sny o bezdomności będą mnie straszyć po nocach. Marcin wybucha jak petarda, mówi, że nie wierzę, że przecieram oczy i nie poznaję własnych dzieci. Ale ja tylko szukam spokoju na stare lata, trochę cienia pod lipą. Powiadam: Gdy mnie nie będzie, mieszkanie stanie się wasze zróbcie z nim, co chcecie. W odpowiedzi pakują walizki, słowa ciężkie jak burze, trzask drzwi, schody tłumiące oddechy.
Zostaję sam. Anna nie wysyła kartek, nie dzwoni. Tylko nocami czuję obecność Katarzyny and jej miękki dotyk na ramieniu. Nadchodzi mój okrągły, sześćdziesiąty urodzinowy dzień. Przekonany, że Anna zapuka, pucuję okna na błysk, gotuję jej ulubione pierogi leniwe, barszcz czerwony, ubieram się odświętnie. Siadam przy stole, liczę dźwięki zegara, wyglądam przez okno na bramę, która latami przynosiła ukochane głosy. Czekam do zmierzchu, potem gasi się światło w oczach.
Nie ma Anny. Jest tylko pusty talerz i łzy w zupie. Rozmawiam z fotografią Katarzyny, aż sen przerywa rzeczywistość jak grzmot w głęboką noc. Może Anna jest wciąż obrażona, a może zgubiła się na ulicach Warszawy jak jesienny liść? Nie pamiętam już, czy spałem czy śniłem. Ale nie wierzę, by moje dziecko zdołało zapomnieć o starym ojcu w świecie, gdzie czas płynie jak nierówny nurt rzeki…
