Dwudziestojednoletnia Zofia Nowak wchodzi dziś do urzędu stanu cywilnego z bukietem białych lilii i drżącym uśmiechem. Wszyscy się gapią. U jej boku spokojny i godny Artur Jabłoński srebrnowłosy sześćdziesięciolatek w granatowym garniturze połyskującym w porannym słońcu. Szeptaniom towarzyszą jak cienie. Ale Zofia tylko mocniej zaciska dłoń na ramieniu Artura i idzie przed siebie.
Światu ich małżeństwo wydaje się dziwne. Dla Zofii to początek wybawienia.
Zawsze jest najlepszą uczennicą. Bystra, pracowita i cicha, zdobywa pełne stypendium na uniwersytecie w Krakowie, przy okazji pracując na dwóch etatach. Rodzice, Marek i Grażyna, mają dobre serca, ale ledwo wiążą koniec z końcem. Ojciec stracił pracę w fabryce dwa lata temu. Matka sprząta domy, padając ze zmęczenia. Dziesięcioletni brat Kacper wymaga operacji serca, na którą nie ma pieniędzy.
Windykatorzy dzwonią codziennie. Lodówka świeci często pustkami. Nadchodząca z
Stojąc przy ławce Artura pod płaczącą wierzbą, Ewa uśmiecha się do szkiców przyszłego przedszkola trzymanych w dłoni, czując w letnim wietrze jakby ciepły, cichy szept podziękowanie i ciche błogosławieństwo jej następnym krokom.
