Łza po łzie spływała po policzkach Katarzyny i Andrzeja, gdy stali przy łóżku swojego syna w szpitalu w Krakowie. Ich dwunastoletni Kacper leżał nieruchomo, podłączony do maszyn. Wypadek samochodowy odebrał mu przytomność, a lekarze nie dawali wiele nadziei.
„Panie doktorze, czy nasz Kacper przeżyje?” szeptała Katarzyna, wpatrując się w oblicze lekarza, który unikał jej wzroku.
„Robimy, co możemy” odpowiedział cicho, odwracając się.
W sąsiedniej sali leżał Tomek, chłopiec z domu dziecka. Miał trzynaście lat i słabe serce, którego nikt nie chciał mu przeszczepić. Często łapał powietrze, a jego twarz bladła z każdym dniem.
„Będzie dobrze, Tomek” mówił lekarz, ale chłopiec wiedział, że to tylko puste słowa.
„Nie ma dla mnie serca” myślał, patrząc przez okno na jasne niebo. „Wkrótce już go nie zobaczę.”
Kiedy pielęgniarka przyszła przez drzwi z wieścią, że będzie operowany, Tomek nawet się nie ucieszył. Wiedział, że to koniec.
Gdzie indziej, w gabinecie dzielił się płaczem Andrzej z Katarzyną, gdy lekarz przekonywał ich, że jeśli nie mogą uratować syna, to może jego serce da życie komuś innemu.
„Nigdy!” krzyczała Katarzyna.
Ale Andrzej w końcu się zgodził.
Gdy Tomek otworzył oczy po operacji, ujrzał nad sobą uśmiechniętego lekarza. „Wszystko w porządku” usłyszał.
Rodzice Kacpra przyszli później. Patrzyli na niego z dziwnym uczuciem smutku i nadziei.
„Może kiedyś mnie pokochacie” pomyślał Tomek, gdy Katarzyna pierwszy raz go przytuliła.
Czas mijał. Było trudno. Katarzyna wciąż porównywała go do Kacpra, aż pewnego dnia wybuchła do męża: „Nie mogę tego znieść!”
I odeszła.
Ale Tomek i Andrzej nie poddali się. Pewnego wieczoru chłopiec uścisnął go mocno i powiedział:
„Tato, wróćmy po mamę.”
Gdy stanęli przed drzwiami jej rodziców, a Katarzyna otworzyła, Tomek wyciągnął kwiaty i rzekł:
„Mamo, chodź do domu.”
Łzy popłynęły na nowo.
Teraz żyją razem. Serce Kacpra bije w piersi Tomka, a ich rodzina choć inna wciąż trwa.
