Mikołaj nie pamiętał swojego ojca, wychowywała go matka. Bardzo się starała, aby Mikołaj nie różnił się od rówieśników. Kochała syna, wspierała go we wszystkim. Mikołaj miał marzenie od dzieciństwa, aby zostać czy lekarzem. Matka była dumna z ambicji syna. Wspierała go we wszystkim. Nigdy nie wyszła ponownie za mąż, poświęciła się wychowywaniu syna. Kiedy syn był na studiach, płaciła za wszystko, żeby nie musiał pracować, cały czas mógł sobie pozwolić na naukę.Na studia dostał się bez problemu.
Tam świetnie się uczył, musiał przenieść się do stolicy. Z powodu napiętego harmonogramu rzadko odwiedzał matkę, ale Janina nie była zła. Zrozumiała, że syn po prostu idzie po swoje marzenia. Na ostatnim roku zaczął spotykać się z córką rektora, a następnie ożenił się z nią. Teść zorganizował mu praktykę u najlepszych specjalistów. Nie bez jego pomocy wkrótce Mikołaj został ordynatorem. Większość czasu spędzał teraz na pracy.
Tymczasem Janina starzeje się coraz bardziej, coraz trudniej było jej poradzić sobie z gospodarstwem. Potem zachorowała, a syn zabrał ją do siebie. Przydzielono jej mały pokój w dużym domu, ale Janina nie była urażona. Najważniejsze, że była obok jedynego syna i wnuczki . Tylko teraz syn spędzał większość dnia w pracy, a wnuczka była nastolatką. Zakochała się wtedy po raz pierwszy, chociaż kochała babcię, ale jej głowa nie była na miejscu z powodu nowych uczuć. Ale Diana, żona Mikołaja, jego matki nie lubiła. Nie chciała, żeby ktoś z nimi mieszkał.
Często skarażyła mężowi, że Janina jej przeszkadza. Ale Mikołaj namawiał ją, by była łagodniejsza, ponieważ jest jego matką. A Diana nie przestała sugerować domu opieki. Janina sama czuła się zbędna w domu swojego syna. Potem sama poprosiła o dom opieki. Mikołaj zmarszczył brwi, ale zgodził się. Córka płakała, gdy babcia wyszła, a Diana wyglądała na zadowoloną. Kiedy Mikołaj zabrał matkę, nagle przypomniał sobie, ile dla niego zrobiła. Nie mógł jej Tak opuścić, by przeżyć ostatnie lata.
