Za komuny ożeniłem się z kobietą, która miała trójkę dzieci, kiedy nikt im nie pomagał.
Andrzej, ty poważnie? Bierzesz sobie sklepową z trójką dzieci? Oszalałeś? zaśmiał się Witek, mój współlokator z akademika, klepiąc mnie po ramieniu.
A co w tym złego? nawet nie odrywając wzroku od zegarka, który akurat rozkręcałem scyzorykiem, spojrzałem na niego kątem oka.
W tamtych latach w latach 70. nasze miasteczko żyło spokojnie, bez pośpiechu. A ja, trzydziestoletni singiel, kręciłem się między fabryką a łóżkiem w akademiku. Po studiach tak już zostało: praca, warcaby, telewizor i rzadkie spotkania z kumplami.
Czasem patrzyłem przez okno, widziałem dzieci na podwórku i nagle zalewały mnie wspomnienia jak marzyłem o rodzinie. Ale szybko sobie przypominałem jaką rodzinę można mieć w akademiku?
Wszystko się zmieniło jednego deszczowego październikowego wieczoru. Wszedłem do sklepu po chleb. Ile razy tam byłem zawsze tak samo. Tylko że teraz za ladą stała ona Kamila. Wcześniej jakoś jej nie zauważałem, ale tym razem wzrok mi się zatrzymał. Zmęczone, ale ciepłe oczy, w których głębi świeciło światło.
Biały czy razowy? zapytała z ledwie widocznym uśmiechem.
Biały wydukałem, jakby mi język zdrętwiał.
Świeży, prosto z piekarni szybko zawinęła i podała mi bochenek.
Gdy nasze palce się zetknęły, coś jakby iskra przeskoczyła. Grzebałem po kieszeniach, szukając drobnych, a jednocześnie ukradkiem ją obserwowałem. Zwyczajna, w fartuchu, około trzydziestki. Zmęczona, ale z jakąś wewnętrzną siłą.
Po kilku dniach zobaczyłem ją na przystanku. Kamila dźwigała torby, a obok kręciło się trójka dzieci. Najstarszy, Krzysiek, czternastolatek, poważnie ściskał ciężką siatkę, dziewczynka trzymała malca za rękę.
Pomogę zaproponowałem, biorąc torbę.
Nie trzeba, dziękuję zaczęła, ale ja już ładowałem zakupy do autobusu.
Mamo, a kto to? prosto z mostu spytał malec.
Cicho, Wojtku szepnęła mu siostra.
W drodze okazało się, że mieszkają niedaleko mojej fabryki, w starym bloku. Najstarszy Krzysiek, córka Kinga, a najmłodszy Wojtek. Kamila została wdową kilka lat temu i od tamtej pory sama ciągnęła całą rodzinę.
Jakoś żyjemy, nie narzekamy powiedziała z wyczerpanym uśmiechem.
Tej nocy długo nie mogłem zasnąć. W głowie wirowały mi jej oczy, głos Wojtka i gdzieś w środku obudziło się zapomniane uczucie jakby coś ważnego czekało tuż za rogiem.
Od tamtej pory zacząłem częściej zaglądać do sklepu. Kupowałem mleko, herbatniki albo po prostu wpadałem na chwilę. Robotnicy w fabryce zaczęli się nabijać.
Andrzej, co ty? Trzy razy dziennie do sklepu to musi być miłość śmiał się Piotr, mój brygadzista.
Świeże rzeczy trzeba brać odgryzałem się, odwracając plecami.
A teraz siedzimy z Kamilą w naszym nowym mieszkaniu, słuchając śmiechu dzieci i wiedząc, że ta rodzina to największy prezent, jaki dostałem od życia.
