-
Pamiętam, jak pewnego zimowego popołudnia w Warszawie otworzyła się drzwi mojego mieszkania i w progu stała **Marzena Kowalska**.
Marzena, to ty? zapytałam, nie wierząc własnym oczom.
Nie widziałyśmy się od ponad roku, a ona zadzwoniła mi osobiście i zaprosiła na gość. Marzena zawsze była pulchną, pewną siebie kobietą poślubiła ukochanego, urodziła syna i nigdy nie zaznała ubóstwa. Tym razem jednak stała przede mną szczupła, wysoka, z ciemnymi kręgami pod oczami.
Ile kilogramów już zgubiłaś?
Dwadziescia, a waga wciąż spada. Czyżby się cieszyła? odpowiedziała, po czym wskazała na kuchnię. Dlatego właśnie cię wezwałam.
Gdy nie wiesz, co cię boli, nie powinnaś wołać mnie, a **Wiktora**, naszego lekarza rodzinnego.
Przebadałam się nalewała herbatę do filiżanek i patrzyła smutkiem wszystkie badania w normie, nic nie wykryto. Pamiętasz, jak opowiadałaś o swojej koleżance ze studiów, **Jadwidze**, i co ją spotkało? Czy lekarze też nic nie znaleźli?
Tak przyznałam, choć wtedy nie wierzyłam w te historie.
Marzena westchnęła i zaczęła opowiadać:
Zaczęło się pół roku temu. Stałam w kuchni, siekałam ogórki do sałatki, a czas zdawał się stać w miejscu. Siekałam i siekałam, a ogórek się nie kończył. Nie wierzyłam w żadne niewidzialne zjawiska nie wierzyłam wtedy…
Ciekawe wprowadzenie pomyślałam, zawsze lubiłam tajemnice.
W połowie opowieści usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam, nie było nikogo, a pod progiem leżała torba. Delikatnie odsunęłam ją stopą i, jakby pod wpływem jakiegoś wewnętrznego przymusu, otworzyłam. W środku znajdowała się starodawna ikona, otoczona kurzem i niewyraźnym blaskiem.
Stara, naprawdę stara odparła Marzena, podnosząc ikonę. Mój wujek **Paweł** prowadzi antykwariat na Starym Mieście i potwierdził jej autentyczność. Oferował mi kilka tysięcy złotych, ale nie chciałam jej sprzedać.
A ty? zdziwiłam się, bo Marzena nigdy nie była osobą religijną.
Pamiętam, jak babcia opowiadała o cudownej ikonie przy świętym źródle w **Krakowie**. Mówiła, że trzy razy przywieziono ją do kościoła, a potem sama wróciła do źródła. Gdy już ikona wybrała mnie, postanowiłam, że zostanie u mnie.
Niezwykłe westchnęłam. Nie słyszałam o tym, by w naszych czasach ikona sama wybierała właściciela.
Marzena kontynuowała, a w jej głosie słychać było smutek:
Niedługo po tym znikł nasz kot **Księżyc**, który był zdrowy, zaszczepiony, zawsze biegł za sztucznymi myszami. Pewnego ranka nie wyłonił się, gdy go wołałam, i musiałem go pochować na cmentarzu zwierząt.
Następnie zadzwoniła moja matka z przychodni i powiedziała, że upadła na prostej drodze i złamała nogę. Zadzwoniłam do męża, który przestał pracować w fabryce w **Łodzi** zwolniono go i zaoferowano pracę za grosze.
Marzena, nie wydaje ci się, że wszystko to przychodzi z tą ikoną? zapytałam.
Wszyscy tak mówili, a ja nie wierzyłam. Gdy proponowano, by się jej pozbyć, czułam się urażona, myśląc, że wszyscy mi zazdroszczą takiego skarbu.
A nie przypadkowo? wtrąciłam, widząc pod drzwiami torbę. To była podstawa!
Czy można zrobić podstawkę z ikony? wahała się Marzena. Na niej jest wizerunek Niebiańskiej Królowej.
Musimy to wyjaśnić pomyślałam, i poprosiłam ją, by kontynuowała.
Następnie Marzena opowiedziała o swoim synu **Wiktorze**, który spędził miesiąc w szpitalu. W tym czasie zaczęła intensywnie chudnąć, biegając po sklepach, gotując, odwiedzając szpital i jednocześnie pracując w biurze. Mąż podjął nową pracę z wynagrodzeniem o połowę niższym niż poprzednio.
Wiktor został wypisany, a Marzena kontynuowała utratę wagi. Przypomniała sobie historię Jadwigi, której lekarze również nic nie znaleźli.
Pamiętam, jak przed obroną dyplomu ja, **Tomasz** i jego kuzynka **Nina** postanowiliśmy zrobić piknik nad rzeką **Wisłą**. Każdy miał swojego chłopaka: **Kostek** dla Niny. Po drodze zgubiliśmy się w lesie. Nina pierwsza natrafiła na gałąź, na której wisiał jedwabny szalik. Zawiązała go sobie na szyję, a nagle zobaczyła ścieżkę prowadzącą do rzeki.
To nie był zwykły szalik zaśmiechowała się.
Nie bierz rzeczy obcych obawiała się **Tomasz**.
Ktoś po prostu zgubił szalik odpowiedziała Nina.
Po dniu pełnym łowienia ryb, kąpieli i wspólnego jedzenia zupy rybnej, w nocy zaczęliśmy wracać, a Nina nagle zachorowała. Kostek nosił ją na rękach, a jej stan się pogarszał. Badania nie wykazały przyczyny.
W końcu położyłam się do **Ustyny**, znanej zielarki w **Krakowie**, której mówiono, że leczy ludzi, którym lekarze już nie pomagają. Pokazałam jej szalik, a ona spojrzała na niego i powiedziała:
To nie zwykły szalik, to podstawa choroby, przenoszona nie ciałem, a energią. Dlatego trzeba go spalić pod drzewem za ogrodzeniem i wypić napar z ziół.
Po wypiciu naparu Nina od razu poczuła się lepiej i wkrótce opuściła szpital.
Może i my powinniśmy z tą ikoną pojechać do Ustyny? zapytała Marzena z nową nadzieją.
Udało nam się, lecz Ustyna już nie żyła; przybyliśmy na jej żałobę i poznaliśmy jej córkę, zakonnicę **Marię**, która w świętej wodzie poświęciła ikonę i nakazała przenieść ją do kościoła.
Marzena posłuchała, oddała ikonę w parafii pod wezwaniem św. **Józefa** w **Gdańsku**, a wszystkie nieszczęścia zniknęły. Same się wyleczyła, odzyskała piękny wygląd, wkrótce urodziła dziewczynkę, którą nazwała **Marta**.
Patrząc wstecz, widzę, jak jedne niewytłumaczalne zdarzenia połączyły się w jedną opowieść o wierze, przypadkach i sile przekonań, które potrafią odmienić losy ludzi.
