Ile jeszcze będziesz wyciskał mnie, Bogno? Przepraszam, że jestem brutalny, ale już nie mam nerwów! To przecież verniak! Wiesz, co to znaczy? Kamil nerwowo przechadzał się po przestronnym salonie, co chwilę poprawiając idealnie ułożoną grzywkę. Wojciech daje nam szansę wejść w udział na etapie fundamentu. Za rok te mieszkania podwoją swoją cenę! Włożymy dziesięć milionów złotych, wyciągniemy dwadzieścia!
Elżbieta siedziała w głębokim fotelu, obejmując rękami kubek z wystudzonym herbatą. Chciała zamknąć oczy i po prostu posłuchać ciszy, lecz mąż nie dawał jej takiej przyjemności od dwóch tygodni.
Kamil, dziesięć milionów to wszystkie moje wolne środki. To nasz poduszka bezpieczeństwa firmy. Jeśli coś pójdzie nie tak, nie będę mogła wypłacać pensji, nie będę mogła kupować tkanin. Wiesz, że teraz sezon zaraz szkolny mundurek, potem świąteczne imprezy firmowe
Znów twoje szmaty! Kamil przewrócił oczami. Bogno, jesteś inteligentną kobietą, bizneswoman. Myślisz jak krawcowa w warsztacie. Twój zakład nie zniknie. A taka okazja zdarza się raz w życiu. Wojciech mój najlepszy przyjaciel nie podsunąłby ci tandetnych pomysłów. On sam w to inwestuje.
Elżbieta westchnęła. Kochała Kamila. Kochała jego młodą energię, płonące oczy, umiejętność pięknie rozmawiać i jeszcze piękniej dbać. Gdy poznali się trzy lata temu, miała czterdzieści pięć, on trzydzieści siedem. Była właścicielką sieci atelier i małej fabryki odzieży, przyzwyczajoną do dźwigania wszystkiego sama. Pierwszy mąż odszedł do młodszej, zostawiając ją z nastoletnim synem i mnóstwem długów. Wydostała się z tarapatów, zbudowała firmę, wyrosła syn. A kiedy pojawił się Kamil uprzejmy, wesoły, nie wymagający, by była żelazną panią rozpuściła się.
On pracował jako menedżer sprzedaży w firmie budowlanej, nie sięgał gwiazd, ale Elżbie to nie przeszkadzało. Liczyło się, że przywitał ją po pracy gorącym obiadem, przynosił kwiaty bez okazji i wywoził na wakacje nad morze.
Problem w tym, że ostatnio jego projekty stawały się coraz nachalne. Najpierw chciał kupić drogi samochód, by pasować do statusu męża właściciela firmy, potem namawiał do inwestycji w kryptowaluty. Teraz budowa.
Kamilu, daj mi jeszcze przemyśleć, dobrze? Muszę sprawdzić dokumenty, skonsultować się z prawnikiem.
Z jakim prawnikiem? Z twoim starym Borysem Ignacjem? Ten żyje w przeszłości! Powie ci, że pieniądze trzyma się pod materacem. Bogno, trzeba działać szybko. Jutro ostatni dzień, żeby wpaść w tę cenę. Wojciech już trzyma dla nas rezerwę.
Kamil podszedł do fotela, usiadł przed nią na kolanach i wziął jej ręce w swoje. Jego dłonie były ciepłe i miękkie.
Bogno, uwierz mi. Dbam o nas. Chcę, żebyśmy żyli lepiej. Żebyś nie musiała pracować cały dzień, tylko odpoczywać. Zbudujemy dom, będziemy podróżować. Zgoda?
Elżbieta spojrzała w jego piękne brązowe oczy. Chciała wierzyć. Wierzyć, że naprawdę o nią dba, a nie tylko szuka łatwych pieniędzy.
Dobrze szepnęła. Jutro rano pojeżdżam do banku. Ale potrzebuję czasu, by przygotować przelew.
Jesteś najlepsza! Kamil podskoczył, podniósł ją w ramiona i zakręcił po pokoju, mimo jej słabych protestów. Zobaczysz, zostaniemy milionerami! Zadzwonię już do Wojciecha, damy radę!
Następnego dnia Elżbieta naprawdę pojechała do banku, nie po wypłatę, a po sprawdzenie konta. Wewnętrzny głos, ten, który kiedyś podpowiedział jej, by nie podpisała umowy z niewiarygodnym dostawcą, natarczywie szeptał: Nie pośpiesz się.
Dzień był chaotyczny. Najpierw zepsuła się maszyna w głównym warsztacie, potem przyjechała kontrola skarbowa. Elżbieta biegła jak wiewiórka w kołowrotku, podpisywała akta, uspokajała krawcowych. Wieczorem głowa waliła się jak młot.
Zdecydowała wrócić do domu wcześniej, nie wchodząc do biura po laptopa. Chciała gorącą kąpiel i położyć się.
Podjeżdżając pod dom, zobaczyła przy wejściu czarny jeep. Pełno chyba gości przy sąsiadach pomyślała, parkując swój samochód.
W mieszkaniu było cicho. Elżbieta delikatnie otworzyła drzwi kluczem. Z salonu dochodziły przytłumione rozmowy i dźwięk kieliszków.
Dziwne, Kamil nie mówił, że będą goście przeszło jej przez głowę. Chciała krzyknąć Jestem w domu!, ale coś ją powstrzymało. Ton rozmowy był inny nie gościnny, zbyt swobodny, zbyt głośny.
Zdjąwszy buty, starając się nie hałasować, przeszła na palcach korytarzem. Drzwi do salonu była uchylona.
…No co ty, bracie! W końcu ją przekonałeś? rozległ się chropowaty, chrapliwy śmiech. Elżbieta rozpoznała głos Wojciecha, tego samego przyjaciela biznesowego.
No właśnie! odpowiedział Kamil z samozadowoleniem, jak nigdy przed nią nie rozmawiał. Mówiłem ci, że klucz to odpowiednie podejście. Trochę narzekania o naszej przyszłości, trochę pochlebstw, kilka razy na kolana i klient gotowy. Jutro przekaże pieniądze.
Elżbieta przycisnęła się plecami do ściany. Serce waliło w gardle, uderzając w skronie.
Dziesięć milionów? dopytał Wojciech.
Tak. Powiedziała, że wyłapie wszystko. Głupia staruszka. Naprawdę wierzy, że budujemy jakiś ekskluzywny kompleks.
Kompleks… w naszych marzeniach wybuchnął Wojciech. A nie sprawdzi się? Dokumenty, wszystko?
Dokumenty? Ona się w to nie wciągnie. Podam jej umowę pożyczkową na jednofirmowy spółek, a ona podpisze. Wierzy mi jak w Boga. Zakochana po uszy. Kamilu, Kamilu oh.
Zabrzmiał dźwięk nalewanej cieczy.
Za twoje aktorskie umiejętności! ogłosił Wojciech. A ty nie czujesz wstydu? Przynajmniej mała pani jest przyzwoita.
Przyzwoita wzdychał Kamil. Zobacz na jej szyję, na ręce. Jakby kremu używała, a i tak ma półsłonie. Każdego wieczoru kładę się do łóżka, zamykam oczy i wyobrażam sobie Zofię. Zofia już pakuję walizki. Jak tylko pieniądze wpłyną, jedziemy na Bali. Powiem Elżbie, że jedziemy na budowę, a sam adiós. A tam, zobaczymy, co z nią będzie. Jak pójdzie na policję, to niech szuka wiatru na polu.
Twardy jesteś w głosie Wojciecha było bardziej podziwu niż potępienia. A jeśli ją wciągnie?
Nie wciągnie. Jest dumna. Wstydziłaby się przyznać, że młody alfonser ją oszukał. Będzie milczeć w szmatę. Umowa pożyczkowa będzie prawdziwa, po prostu firma zbankrutuje. Ryzyko biznesu, kochanie. Nie miał szczęścia.
Elżbieta spadła na podłogę, nogi odmówiły posłuszeństwa. Wewnątrz zamarzło, jakby krew zamieniła się w lodowatą wodę. Stara głupia. Jak do pracy. Zofia.
Każde słowo męża, tego Kamila, który jeszcze wczoraj całował jej dłonie, wbiło się w mózg rozgrzanym gwoździem. Trzy lata. Trzy lata żyła w iluzji. Myślała, że to szczęście, wytracone szczęście. A to był tylko projekt biznesowy. Długoterminowa inwestycja z końcowym wyliczeniem aktywów.
Chciała wybuchnąć w pokój, przewrócić stół, przytrzasnąć mu twarz, podrapać tę samą samolubną uśmiech. Krzyknąć, aż szkło się roztrzaskuje.
Lecz nie ruszyła się. Lata zarządzania firmą, lata rozwiązywania problemów z przestępcami w latach dziewięćdziesiątych, z urzędnikami w dwutysięcznych, wykuły w niej stalowy rdzeń. Histeria to dar dla wroga. Histeria pokazuje słabość. A ona nie jest słaba.
Elżbieta powoli, kontrolując każdy oddech, wstała. Wzięła buty do ręki. Tak cicho, jak weszła, wyszła z mieszkania.
Na klatce schodowej wezwała windę, zsunęła się w dół, wsiadła do samochodu. Ręce trzęsły się na kierownicy, lecz głowa była przeraźliwie klarowna.
Czyli Bali. Czyli Zofia. Czyli jednofirmowy spółek myślała, patrząc na okna swojego mieszkania, gdzie teraz dwie sępy dzielą jej skórę.
Uruchomiła silnik i pojechała nie do matki, by płakać w ramionach, ani nie do przyjaciółki. Pojechała do biura. Tam w sejfie leżały jej paszport, dokumenty rejestrowe i pieczęć.
Po dwóch godzinach wróciła do domu z pełnymi torbami jedzenia z restauracji i butelką drogiego koniaku. Otworzyła drzwi z hukiem, upuściła klucze, potrząsnęła paczkami.
Kamilu! Jestem w domu! zawołała z progu. Głos jej brzmiał radośnie.
Z salonu wyłoniła się roztrzepana głowa Kamila. Na twarzy miał wymuszoną uśmiech, w oczach błysk paniki.
Bogno! Wstałaś wcześnie. Mamy spotkanie z Wojciechem. Decydowaliśmy o twojej mądrej decyzji.
Elżbieta weszła do salonu, promieniując.
O, Wojciechu, dzień dobry! Cieszę się, że pan jest. Właśnie kupiłam pyszności, świętujmy!
Wojciech, grubawy mężczyzna z rozbieganymi oczami, podszedł.
Pani Elżbieto, moje szacowność! Cieszę się, że jest z nami. Kamil mówił, że się zgodziła? To słusznie. Duże pieniądze lubią zdecydowanych.
Tak, przemyślałam wszystko zaczęła Elżbieta, kładąc na stole pojemniki z jedzeniem. Masz rację. Nie ma sensu szlochać nad złotem. Trzeba rosnąć. Kamil otworzył mi oczy.
Podeszła do męża i pocałowała go w policzek. On lekko się napiął, a potem rozluźnił.
Jesteś moja mądra, mruknął, obejmując ją w talię. Wiedziałem, że mnie wesprzesz.
Oczywiście, kochanie. Jutro rano jedziemy do banku. Zamówiłam gotówkę. Myślę, że tak będzie bezpieczniej niż przelewy i prowizje. Wypłacę wszystko i od razu oddam Wojciechowi pod notę.
Oczy Wojciecha zabłysły łakomym blaskiem.
Gotówka to wspaniale! To po naszemu. Szanuję.
Wieczór upłynął jak mgła. Elżbieta uśmiechała się, dolała koniaku, słuchała toastów za jasną przyszłość. Patrzyła na Kamila i zdumiewała się, jak mogła nie dostrzec tej fałszywej twarzy, tego zimnego kalkulowania w oku? Miłość naprawdę jest ślepa. Ale zdrada jest najlepszym okulistą.
Kiedy Wojciech odszedł, śpiewając pod nosem, Kamil objął Elżbietę.
No to, idziemy spać? Jutro ważny dzień.
Tak, kochanie. Idź wziąć prysznic, ja posprzątam stół.
Leżąc w łóżku obok człowieka, który planował ją zrujnować i zostawić, Elżbieta nie mogła zasnąć. Słuchała jego równomiernego oddechu i w myślach żegnała się. Żegnała się nie z nim, lecz ze swoją naiwnością, która zakończyła się w chwili, gdy usłyszała jego śmiech za drzwiami. Żegnała się z zaufaniem, które już nie miało powrotu.
Rano obudziła go pocałunkiem.
Wstawaj, milionero! Czekają pieniądze.
Kamil podskoczył jak nigdy. Założył najlepszy garnitur, perfumy.
Gotowy! Bogno, masz paszport?
Oczywiście. Wszystko mam.
Pojechali do banku. Kamil całą drogę rozbijał się planami, opowiadał, jaki dom zbudujemy. Elżbieta kiwała głową, patrząc w okno.
W banku poprowadzili ich do VIPowej sali. Menedżerka, znajoma Elżbiety, przyniosła pięć grubych kopert z pieniędzmi dziesięć milionów złotych, pięć solidnych pakunków.
Kamil patrzył na pieniądze jak zahipnotyzowany. Jego ręceElżbieta, trzymając w dłoniach zapakowane miliony, odwróciła się i pewnym krokiem wyszła z banku, wiedząc, że najcenniejszy kapitał to jej własna odwaga i niezależność.
