Dziś przeżyłam coś, co na długo zostanie w moim pamiętniku. Rano wyruszyłam samochodem do Wrocławia, mając u boku moją wierną towarzyszkę suczkę Basię. To złocisty kundelek, mój anioł stróż od trzech lat. Zawsze zachowuje się wzorowo podczas jazdy spokojna, patrzy przez okno, czasem kładzie łeb na moich kolanach. Nigdy nie wariuje, nie szczeka bez powodu.
„Co tam, Basiu? Jedziemy załatwić sprawy?” zapytałam, włączając silnik.
Basia merdała ogonem, ale zamiast odwrócić się do okna, wpatrywała się we mnie uporczywie.
Po kilku minutach jej spojrzenie stało się intensywne, niemal przeszywające. Siedziała z lekko przechyloną głową, patrząc mi prosto w oczy, jakby próbowała coś przekazać.
„O co chodzi, kotku?” zaśmiałam się nerwowo. „Zapomniałam światła włączyć?”
W odpowiedzi zaszczekała. Nie cicho, nie raz głośno, natarczywie, jakby się ze mną kłóciła.
„Ciszej, Basiu” syknęłam, spoglądając na drogę. „Co cię tak podnieca?”
Nie uspokoiła się. Szczekanie stało się gwałtowniejsze, aż zaczęło mnie irytować. Zwykle w samochodzie milczy, a tu… jakby coś ją pogryzło.
„Głodna jesteś? A może się boisz?” próbowałam zgadnąć.
Basia nie zareagowała. Tylko pochyliła się do przodu, nie spuszczając ze mnie wzroku. I w jej oczach było coś, co sprawiło, że zrobiło mi się nieswojo.
„Słuchaj, zaczynasz mnie niepokoić…” powiedziałam i jedną ręką odruchowo pogłaskałam ją po głowie.
Wtedy zrozumiałam. Jej wzrok nie był skierowany na mnie… Patrzyła na coś innego. Coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Gwałtownie zahamowałam i zobaczyłam to…
Powoli wróciłam do kierownicy, ale niepokój nie mijał. Basia nadal siedziała nieruchomo, raz wpatrując się we mnie, raz rzucając spojrzenie w dół, w okolice pedałów.
„Co tam jest?” spojrzałam pod nogi, choć niewiele widziałam zza kierownicy.
Zaszczekała głośniej, potem spojrzała na drogę przed nami, jakby chciała, żebym szybko podjęła decyzję. Nigdy nie widziałam jej tak zdeterminowanej.
„Dobrze, dobrze…” mruknęłam i zjechałam na pobocze.
Po zatrzymaniu wyszłam i otworzyłam maskę, ale na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało normalnie. Wtedy zajrzałam pod podwozie. Tam, pod przednim kołem, na asfalt sączyła mętna ciecz.
„Płyn hamulcowy…” wyszeptałam.
Przyklękłam, dotknęłam palcem kropli zapach potwierdził moje obawy. Jeden z przewodów był naderwany, a płyn wyciekał prosto na drogę.
Przebiegła mi myśl: gdybym jechała dalej, zwłaszcza autostradą, hamulce mogłyby całkowicie zawieść.
Podniosłam wzrok na Basię. Siedziała na swoim miejscu, lekko wychylona, i spokojnie, ale uważnie mnie obserwowała.
„Ty moja dzielna dziewczyno” powiedziałam, głaszcząc ją po głowie.
I dopiero wtedy zrozumiałam, że ten dziwny szczek i spojrzenie nie były kaprysem po prostu ratowała nam życie.
