Na drodze do sklepu Anna nagle rozpoznała w starszej kobiecie zmierzającej w jej stronę matkę swojej pierwszej wielkiej miłości. Ku jej zdumieniu, kobieta również ją poznała i nie zdołała powstrzymać łez.
Po raz pierwszy od dziesięciu lat Anna znów jechała ulicą, przy której dorastała, w małej wsi na Podlasiu. Choć teraz podróżowała drogim samochodem, wciąż czuła niepokój powódź przykrych wspomnień z dzieciństwa zalewała jej serce. Dawno temu przysięgła sobie, że nigdy tu nie wróci, a jednak coś ciągnęło ją z powrotem do miejsca, w którym się urodziła.
Anna wychowywała się tylko z matką, Heleną, bo ojciec zmarł, zanim skończyła trzy lata. Znała go wyłącznie ze zdjęć. Żyły skromnie Helena pracowała jako weterynarz w okolicy, ale nie miała czasu na własny ogród, a zarobki ledwo starczały na życie.
*”Nie martw się, skarbie”* mawiała często. *”Dopóki jesteś zdrowa i szczęśliwa, reszta jakoś się ułoży.”*
Anna wyrosła na piękną dziewczętę, więc wielu chłopców się o nią starało, choć nie miała posagu. Na wiejskim festynie poznała chłopaka o imieniu Marek z pobliskiego miasteczka. Dla Anny była to pierwsza, prawdziwa miłość, ale jej matkę niepokoiła różnica majątkowa Marek pochodził z zamożnej rodziny, a Helena bała się, że on porzuci córkę, gdy pierwszy zapał minęł. Anna zapewniała ją, że Marek jest uczciwy i że pieniądze dla niego nie mają znaczenia. Po pół roku spacerów i randów przyjechał z rodzicami prosić o jej rękę. Lecz gdy tylko jego matka zobaczyła skromny dom, zbladła. Nie powiedziała nic, ale w sercu Anny zasiała niepokój.
Ślub zaplanowano na pierwszą sobotę października. Tego ranka Anna była dziwnie roztrzęta, choć nie wiedziała dlaczego. Przyjaciółki pomagały jej upiąć włosy i dopasować suknię ślubną, ale Marek się nie zjawiał. Jej ojciec chrzestny (bliski przyjaciel rodziny) pojechał sprawdzić, co się stało, ale Anna już przeczuwała, że ślubu nie będzie.
*”Cokolwiek byście nie mówili, nie pozwolę, by mój syn zmarnował sobie życie”* oświadczyła matka Marka ojcu chrzestnemu.
Anna płakała do białego rano. A Marek, pod presją rodziców, zostawił ją bez słowa. Ich wielka miłość zgasła jak świeca na wietrze.
Następnego dnia Anna spakowała starą torbę podróżną i wsiadła w pierwszy autobus do miasta. Znalazła pracę jako kelnerka, później pomagała w kuchni. Gdy nadarzyła się okazja wyjazdu za granicę, nie wahała się długo. Gdy była już w drodze, dotarła do niej wiadomość od krewnych jej matka, Helena, nie żyła. Nie mogła jednak zawrócić, bo samolot już startował.
Minęły lata. Ciężko pracowała, początkowo za grosze, później za lepsze pieniądze, i odłożyła nieco oszczędności. Ale rana po pierwszej miłości nie zagoiła się nie założyła rodziny, a w sercu wciąż żywiła urazę do Marka i jego rodziców.
Gdy po latach niespodziewanie wróciła do rodzinnej wioski, ludzie nie od razu ją poznali. Z nieśmiałej, miłej dziewczyny stała się elegancką kobietą, dobrze ubraną, ale z tym samym ciepłym uśmiechem. Tyle że w jej oczach wciąż gościł smutek nawet gdy się śmiała.
Pewnego dnia, gdy szła do wiejskiego sklepiku, zatrzymała się nagle, gdy uświadomiła sobie, że starsza kobieta idąca jej naprzeciw to matka Marka. Kobieta podniosła wzrok, rozpoznała Annę i natychmiast wybuchnęła płaczem:
*”Aniu To naprawdę ty? Wybacz mi, dziecko. Zniszczyłam i twoje życie, i życie mojego syna. Chciałam tylko, żeby znalazł „lepszą partię”, a przez to go złamałam. Odkąd cię stracił, nigdy już nikogo nie pokochał. Szukał szczęścia tylko w butelce. To moja wina i teraz muszę z tym żyć.”*
Anna poczuła litość wobec matki Marka. Kobieta wyglądała na wynędzaniełą i wyczerpaną. W tej chwili Anna poczuła, jak latami tłumiona gorycz w jej sercu znika zrozumiała, że ci, którzy kiedyś złama
