Pewnego styczniowego wieczoru, gdy mróz ścinał krew w żyłach, a śnieg sięgał kolan, usłyszałam drapanie przy drzwiach. Mieszkałam w maleńkiej wiosce na krańcach Wielkopolski, gdzie zostało już tylko garstka starszych ludzi reszta wyjechała do Poznania lub za ocean. Mój dom, pusty po śmierci męża i odlocie dzieci, trzeszczał w ciszy jak opuszczony stary kościół.
Zamierałam przy każdym jęku wiatru w kominie, przy każdym skrzypnięciu podłogi. Tego wieczoru jednak dźwięk był inny słaby, uporczywy, jak ostatni wysiłek. Otworzyłam drzwi, a zimno uderzyło mnie jak pięścią. Na progu leżała czarna, wychudzona kula futra. Nie miała jednej łapy stara rana zagojona w szorstką bliznę. Jej oczy, żółte jak bursztyn, patrzyły na mnie wyzywająco: *Dotarłam. Zostawisz mnie, czy odtrącisz?*
Wyniosłam ją do domu. Była lżejsza niż pierzyna. Położyłam przy piecu, podsunęłam miskę z wodą i kawałek kurczaka. Nie dotknęła jedzenia. Oddychała ciężko, jakby każdy oddech był walką. Usiadłam obok i nagle zrozumiałam: była jak ja złamana, ale wciąż żywa.
Nazwałam ją Cudem.
Przez tygodnie karmiłam ją jak dziecko, mówiłam do niej, opowiadałam o dawnych czasach. Ona słuchała naprawdę słuchała. Pewnego ranka wstała, choć się zataczała. Później zaczęła chodzić za mną wszędzie: do kurnika, na werandę, do spiżarni. Gdy się odwracałam w nocy, cicho miauczała: *Jestem tu*. Gdy płakałam, wtulała się we mnie.
Sąsiadka, pani Jadwiga, kręciła głową: *Co ty robisz z tą kaleką? Na świecie pełno takich dachowców!* Jak wytłumaczyć, że to ona mnie uratowała? Że dzięki niej znów czułam, a nie tylko wegetowałam?
Wiosną goniła motyle na trzech łapach. Pewnego dnia zniknęła wróciła wieczorem z podrapanym pyskiem, dumna jak zwycięzca. Żyła jeszcze pięć lat. Starzała się powoli, aż pewnego ranka nie obudziła się już. Pogrzebałam ją pod starą jabłonką, gdzie lubiła leżeć w cieniu.
Minęły trzy lata. Teraz mam innego kota młodego, pręgowanego urwisa. Ale czasem, gdy zapada zmrok, widzę kątem oka czarny cień na progu. Albo słyszę znajome skrobanie.
Wtedy się uśmiecham.
Bo wiem, że Cud nigdy nie odszedł.
Jeśli i ty miałeś takiego Cuda opowiedz o nim.
