Noś słuchawki, bo zaraz będzie mocno emocjonalnie… Jest takie powiedzenie: „Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal”. Coraz częściej przypominam je sobie po rozmowach z mamą. Czuję, jakby zapomniała, że ma nie tylko syna, ale też córkę. Jak inaczej wytłumaczyć jej obojętność?
Po liceum wyjechałam z rodzinnej wsi, bo nie widziałam tam dla siebie przyszłości. Chciałam się wyrwać, coś osiągnąć w dużym mieście. Dostałam się na Uniwersytet Warszawski, zdobyłam zawód, zaczęłam budować życie. Tam poznałam męża, wzięliśmy ślub, a niedługo potem urodziło się nasze dziecko. Gdyby nie teściowie, byłoby nam cholernie ciężko.
Pomogli z wkładem własnym na kredyt hipoteczny. Mieszkaliśmy u nich dwa lata, żeby odłożyć na własne M. Było trudno, ale daliśmy radę. Teściowa stała mi się bliska, wiele mnie nauczyła, wspierała. Ale marzyliśmy o swoim kącie – nie dlatego, że ich nie kochaliśmy, po prostu chcieliśmy własnej przestrzeni.
A moja mama? Praktycznie nie istniała w moim życiu. Rzadkie telefony, i to głównie po to, żeby ponosić się na świat lub opowiadać kolejną epopeję o moim bracie. Nigdy nie zapytała, jak się czuję. Za to wiedziałam, jakie ma oceny, jakie dżinsy nosi i że w wakacje urosło mu pięć centymetrów. To była norma od studiów. Nigdy nie interesowało ją, jak mi poszła sesja, ale chwaliła się piątkami brata z WF-u.
Przyzwyczaiłam się. Ale gdy w końcu wzięliśmy kredyt i kupiliśmy mieszkanie, zadzwoniłam do niej, żeby podzielić się radością. I co? Nawet nie słuchała. Bo ważniejsze było – brat się żenii!
„Wyobraź sobie, taka cudna dziewczyna! Córka cioci Zosi, pamiętasz? Za miesiąc ślub! Tyle do zorganizowania!” – szczebiotała o wynajmie sali, sukni, liście gości… Przypomniałam sobie, jak przed moim ślubem mówiła, że to wyrzucanie pieniędzy w błoto. W końcu nawet nie przyjechała, bo „źle się czuła”. Do dziś myślę, że po prostu nie chciała.
Brat miał wtedy 19 lat, jego narzeczona – 18. Skąd mieli kasę na wesele? Jak się okazało, mama i teściowie dołożyli się. Nam powiedzieli tylko: „No to wpadnijcie, jeśli będziecie mogli”. Nie pojechaliśmy. Pracy było sporo, a szczerze – nie chciało mi się. Z bratem nigdy nie byliśmy blisko, a na mamę miałam wtedy żal.
Minęło pół roku. Mama znów zadzwoniła. Nie zapytać, jak się mamy, tylko oznajmić: kupili bratu z żoną mieszkanie obok siebie.
„Po co kredyt? Sprzedaliśmy mieszkanie babci, teściowie dorzucili się i już!”
Mieszkanie babci… Zawsze mówiła, że je zatrzyma – będzie wynajmować na emeryturze. Gdy my we trójkę wyciągaliśmy się w wynajętej kawalerce, nawet nie przyszło jej do głowy, żeby nam je odstąpić. Ani złotówki nie zobaczyliśmy. A tu – prezenty, troska, pomoc.
Najbardziej bolało jednak, gdy zaszłam w ciążę. Bałam się potwornie. Marzyłam, żeby mama była choć trochę przy mnie. SamZaproponowałam nawet, że opłacę jej bilet, byleby tylko przyjechała, ale odmówiła, mówiąc, że musi pilnować mojej siostrzenicy, bo ta ma katar.
