Po dwudziestu jeden latach małżeństwa pewnego wieczoru żona powiedziała mi:

Po dwudziestu jeden latach małżeństwa pewnego wieczoru Agnieszka, moja żona, spojrzała na mnie i rzekła:
Powinieneś zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Zaskoczyłem się. Agnieszka uśmiechnęła się i cicho dodała:
Kocham cię, ale wiem, że jest jeszcze jedna pani, która też cię kocha i od dawna czeka choćby odrobinę twojego czasu.
Tą panią była moja mama, Jadwiga.
Od dziewiętnastu lat mieszkała samotnie po śmierci ojca. Praca i opieka nad trojgiem dzieci wciągały mnie tak mocno, że prawie nie miałem z nią okazji się spotkać.
Tamtego wieczoru zadzwoniłem:
Mamo, chodź jutro na kolację i do kina. Tylko my dwaj.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? zapytała z niepokojem.
Mama zawsze uważała, że niespodziewane telefony zwiastują złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.»
Zamilkła na chwilę, po czym łagodnie odpowiedziała:
Z przyjemnością».
W piątek po pracy przyjechałem po nią. Stała już przy drzwiach, elegancko ułożona, uśmiechnięta, w tej samej sukni, którą nosiła kiedyś na rocznicę ślubu.
Powiedziałam koleżankom, że mam randkę z synem» rozśmiała się «wszyscy czekają, aż opowiem, jak nam minął wieczór.»
Poszliśmy do małej, przytulnej restauracji w centrum Warszawy. Jadwiga wzięła mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś w dzieciństwie.
Gdy przynieśli menu, przeczytałem je na głos, bo jej oczy nie radziły sobie z drobnym drukiem.
Kiedyś czytałam ci menu» uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo» odparłem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film przegapiliśmy, ale nie żałowaliśmy.
Kiedy odwoziłem ją do domu, rzekła:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zapraszam ja.»
Uśmiechnąłem się i przyjąłem jej propozycję.
Kilka dni później Jadwiga nagle zmarła na zawał serca. Nie zdążyłem się pożegnać.
Po pewnym czasie dostałem kopertę. W środku znajdowała się kopia rachunku z restauracji oraz notatka:
Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła być przy tobie, ale chciałam opłacić kolację dla dwóch dla ciebie i twojej żony.
Nigdy się nie dowiesz, jak wiele znaczył dla mnie ten wieczór.
Kocham cię, synku.
Wtedy zrozumiałem: nigdy nie odkładaj słów Kocham cię. Daj czas tym, na których ci zależy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.