Po dwudziestu jednym roku małżeństwa pewnego wieczoru żona, Anna Kowalska, szepnęła mi:
Musisz zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Zaskoczyło mnie to, a ona uśmiechnęła się cicho i dodała:
Kocham cię, ale wiem, że jest jeszcze jedna pani, która także cię kocha i od dawna czeka choćby na chwilę twojego czasu.
Była to moja matka, Jadwiga Nowak. Od śmierci ojca żyła samotnie dziewiętnaście lat, a praca i troska o troje dzieci pochłaniały mnie tak, że rzadko ją widywałem.
Tamtej nocy zadzwoniłem do niej:
Mamo, jutro idziemy na kolację i do kina, tylko my dwoje.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? zapytała, nieco nerwowo.
Matka zawsze sądziła, że nieoczekiwane telefony zwiastują złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.
Zamilkła na moment, po czym miękko odparła:
Z przyjemnością.
W piątek po pracy pojechałem po nią do Warszawy. Stała już przy wejściu, przyodziana w tę samą suknię, którą nosiła na rocznicę ślubu, promieniująca uśmiechem.
Powiedziałam przyjaciółkom, że mam randkę z synem, zaśmiała się Jadwiga. Wszyscy czekają, by potem usłyszeć, jak nam poszło.
Poszliśmy do małej, przytulnej restauracji na Pradze. Matka wzięła mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś w dzieciństwie. Gdy przynieśli menu, przeczytałem je na głos, bo drobny druk był dla niej trudny.
Kiedyś czytałam ci menu, uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo, odparłem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, wspomnieniach, o tym, co nagromadziło się między nami przez lata. Film przegapiliśmy, ale nie żałowaliśmy. Gdy odwoziłem ją do domu, powiedziała:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zaproszę ja.
Uśmiechnąłem się i zgodziłem.
Kilka dni później Jadwiga nagle zmarła z zawału serca. Nie zdążyłem się pożegnać. Po pewnym czasie otrzymałem kopertę. W środku wydruk z restauracji i notatka:
Zapłaciłam za dwa miejsca z góry. Nie wiedziałam, czy będę tam obecna, ale chciałam opłacić kolację dla nas dla ciebie i twojej żony. Nigdy nie dowiesz się, jak wiele ten wieczór dla mnie znaczył. Kocham cię, synu.
Wtedy zrozumiałem: nigdy nie odkładaj słów kocham cię. Daj czas tym, których kochasz. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.
