Po czterech miesiącach wymiany wiadomości zgodziła się spotkać z 52-letnim kawalerem rozpoczął rozmowę od pięciu zarzutów
Mówi się, że oczekiwanie na coś wyjątkowego może być bardziej ekscytujące niż samo wydarzenie. W historii Krystyny czas ten rozciągnął się na niemal cztery miesiące i zamienił w swoisty serial internetowy z codziennymi odcinkami.
Przez te tygodnie poznała gusty Wojciecha na wylot, zapamiętała imiona jego kolegów ze szkoły oraz przywykła do jego permanentnego używania trzech kropek po każdym dzień dobry.
Krystyna miała czterdzieści pięć lat to ten wiek, gdy na randkę idzie się nie z drżeniem w kolanach, lecz z ironiczną ciekawością badaczki. Zobaczymy, jaką osobliwość spotkam tym razem, myślała, szykując się do wyjścia.
Zaliczana była do tych kobiet, które potrafią nosić zwykły kaszmirowy sweter jakby to była szata królowej, a poczucie humoru oraz dystans do siebie pomagają jej rozbroić każdą niezręczną sytuację.
Wojciech, który niedawno skończył pięćdziesiąt dwa lata, w rozmowie wydawał się człowiekiem poważnym, refleksyjnym, nieco ironicznie nastawionym do świata i co bardzo ceniła godnym zaufania.
W naszym wieku, Krystyna, pisał późnymi wieczorami, ludzie szukają już nie fajerwerków, lecz ciepła. Chcę być z kobietą, która rozumie mnie bez słów.
Bez słów? Zobaczymy, uśmiechała się Krystyna, tuszując rzęsy. Najważniejsze, aby te słowa, które jednak padną, nie sprawiały, że chce się wyjść od razu.
Spotkanie ustalili w niedużym, klimatycznym cafe z miękkim światłem i zapachem cynamonu. Krystyna była punktualna spokojna, pewna siebie, nastawiona na przyjemny wieczór. Wyglądała rewelacyjnie.
Wojciech zjawił się kilka minut później. W rzeczywistości był odrobinę niższy niż na zdjęciach, a jego spojrzenie zdradzało, że dopiero co odkrył poważny błąd w bilansie księgowym.
Usiadł naprzeciwko, krótko się uśmiechnął i przywitał.
Nie padł żaden komplement, ani ciepłe miło Cię poznać.
Wojciech dokładnie obejrzał Krystynę, niczym inspektor na kontroli. Potem zaproponował kawę i ciasto uzgodnili to bez problemu.
Krystyno zaczął tonem dyrektora przed radą pedagogiczną długo analizowałem naszą relację. Prawie cztery miesiące. Teraz, widząc Cię na żywo, od razu muszę zaznaczyć parę spraw. Mam do Ciebie pięć zarzutów.
W jej wnętrzu coś cicho zadźwięczało dokładnie tak, jak pęka dobry nastrój. Krystyna podparła podbródek dłonią i skinęła głową.
Pięć zarzutów? Brzmi ciekawie. Słucham.
Wojciech nie wychwycił ironii i podniósł pierwszy palec.
Na jednym zdjęciu, gdzie masz niebieską sukienkę, twoja sylwetka wygląda inaczej. Teraz widzę, że jesteś bardziej wyrazista. To może wprowadzić mężczyznę w błąd. W naszym wieku kobieta powinna być bardziej uczciwa.
Krystyna w myślach się uśmiechnęła. Wyrazista postęp. Dobrze, że nie monumentalna!
Zarzut drugi: tempo odpowiedzi
Czasem odpowiadasz zbyt wolno. Trzy tygodnie temu napisałem o 14:15, odpowiedziałaś dopiero o 16:40. Mężczyźni nie lubią czekać. To oznaka braku szacunku.
Chyba wtedy byłam na spotkaniu zaczęła, lecz Wojciech już wyliczał kolejny zarzut.
Trzeci zarzut: wybór miejsca
Dlaczego jesteśmy tutaj? To miejsce jest za bardzo wyszukane. Proponowałem prostszą kawiarnię. Twój wybór zdradza potrzebę pokazania się.
Krystyna spojrzała na latte i poczuła ochotę wylać je mu na głowę. Ciekawość jednak zwyciężyła.
Po co ta sukienka? Przyszliśmy tylko na kawę. Jest zbyt strojem na dzień. Biżuteria też zbędna. Kobieta powinna przyciągać wnętrzem, nie blaskiem. W moim wieku szukam treści, nie wystawy.
Piąty zarzut: niezależność
Sama wybrałaś restaurację, często mówisz sama. Nie pozwalasz mężczyźnie poczuć się jak mężczyzna. Potrzebuję kobiety, która pyta o radę, nie demonstruje niezależności. Jeśli będziemy razem, powinnaś zmienić swoje zachowanie.
Skończył, skrzyżował ręce na piersi, chyba oczekiwał skruchy lub podziękowania za szczerość.
Krystyna patrzyła na niego i nagle zrozumiała: cztery miesiące pisania były tylko wygodną maską dla poukładanego manipulanta. Szukał nie ciepła, tylko kogoś odpowiedniego do podbicia swojego ego.
Wiesz, Wojciechu powiedziała cicho, prawie łagodnie ja też trochę analizowałam. Mi wystarczyło pięć minut, by wyciągnąć wnioski.
Jakie? zmrużył oczy.
Jesteś wyjątkowym przypadkiem. Przebyłeś pół miasta, by wystawić kobiecie pierwszy rachunek za jej gust, wygląd i prawo do bycia sobą. To naprawdę wysoki poziom pewności siebie.
Wojciech zmarszczył brwi:
Mówię tylko szczerze.
Nie pokręciła głową Krystyna. Nie jesteś szczery. Po prostu jesteś nieszczęśliwy i próbujesz zmierzyć świat krzywą miarą. Nie podobają Ci się moje zdjęcia? Idź do muzeum tam eksponaty się nie zmieniają. Na odpowiedzi czekasz? Kup sobie tamagotchi. A sukienka? Nadziałam ją dla siebie, nie dla ciebie.
Wstała, poprawiła torebkę i spojrzała spokojnie:
Na koniec. Jeśli twoje ego trzęsie się od słowa sama, potrzebna Ci nie randka, lecz terapia. W wieku czterdziestu pięciu lat cenię swój czas zbyt bardzo, by spędzać go z osobą, która rozpoczyna znajomość od rewizji moich wad.
Gdzie idziesz? A kawa? wymamrotał Wojciech.
Kawę dokończysz sam. To pozwoli ci zachować środki. Porada na drogę: jeśli chcesz, by ktoś patrzył ci w zęby umów się do dentysty.
W domu Krystyna od razu zablokowała Wojciecha wszędzie. W jej wieku komfort to nie tylko koc i cisza, ale i telefon wolny od ludzi, którzy chcą wpisać cię w swoje schematy.
A co wy sądzicie: czy to był nieudany flirt, czy dobrze wyreżyserowany spektakl? Czy warto dalej rozmawiać, jeśli od pierwszej minuty ktoś wystawia Ci fakturę za to, kim jesteś?
Bo w życiu najważniejsze jest, by nie pozwolić nikomu odbierać sobie prawa do własnej autentyczności.
