Pięć lat temu moja sąsiadka pochowała swojego męża, weterana, i została zupełnie sama. To było pięć lat temu. Moja sąsiadka, pani Helena, właśnie straciła męża, byłego żołnierza, i została zupełnie sama. Nie mieli dzieci. Starsza pani bez przerwy myślała o swoim ukochanym Wojtku.
Pobrali się tuż przed wojną. Potem Wojtek poszedł walczyć, a wierna Helena cierpliwie na niego czekała. Wojtek wrócił żywy, ale stracił lewą dłoń. Kochał swoją żonę nad życie i bardzo o nią dbał. Obiecał, że zawsze będzie ją chronić przed nieszczęściami, ale nie dotrzymał słowa. Odszedł, zostawiając ją samą!
W rocznicę śmierci męża do jej domu wprowadził się wielki czarny kot. Pojawił się w środku nocy, jakby znikąd, żałośnie miaucząc pod drzwiami. Na zewnątrz szalała zamieć, wiatr wył, ale jakoś pani Helena usłyszała to miauczenie. Wyszła i znalazła nieznanego kota. Wzruszona, wpuściła go i dała trochę mleka.
Ale kot odmówił jedzenia. Dumnie i niezależnie obszedł całe mieszkanie, po czym wskoczył na poduszkę pani Heleny, zaczął mruczeć i natychmiast zasnął.
Pani Helena nie miała serca go wyrzucić i zasnęła obok niego. Rano przyjrzała mu się lepiej. Był zadbany i dobrze odżywiony, wcale nie wyglądał na bezdomnego! Czarny jak heban, z ogromnymi zielonymi oczami i pewną siebie postawą. Jeden szczegół przykuł jej uwagę brakowało mu palców u lewej przedniej łapy, jakby zostały wyrwane.
Zupełnie jak mój Wojtuś! wybuchnęła płaczem. Kot w tym czasie delikatnie wskoczył jej na kolana i zaczął mruczeć.
Trzeba ci jakoś na imię Może Filemon? powiedziała cicho, głaszcząc go i drapiąc za uchem. Kot drgnął i spojrzał na nią tak intensywnie, że pani Helena poczuła się zaskoczona.
JEGO OCZY BYŁY LUDZKIE! NIE JAK LUDZKIE, ALE NAPRAWDĘ LUDZKIE!
Widzę, Filemon ci nie pasuje. Może Teodor? Ładne imię! powiedziała szybko. Kot miauknął z niezadowoleniem, zeskoczył z jej kolan i zaczął drapać kanapę.
Dobrze, dobrze. Nie dam ci imienia. Będziesz po prostu Kotem. Ale zostaw kanapę w spokoju, proszę poprosiła grzecznie. Kot zamruczał coś niezrozumiałego, spełnił jej prośbę i z godnością odszedł do sypialni.
Zaczęli żyć razem: pani Helena i Kot. Często ją odwiedzałam, a ona opowiadała mi niesamowite rzeczy o swoim kocie!
Po pierwsze Kot ją leczył. Po śmierci męża pani Helena przeszła zawał i często bolało ją serce. Ale za każdym razem, gdy się położyła, Kot wskakiwał jej na pierś, mruczał i zasypiał. Ból znikał, jakby go nigdy nie było!
Pewnego dnia zdarzyło się coś naprawdę dziwnego! Pani Helena położyła się odpocząć. Kot leżał obok, cicho mrucząc i zasnął. Ktoś zapukał do drzwi. Wstała, żeby otworzyć, a Kot szedł za nią. To był Robert, miejscowy pijak i awanturnik. Włożył nogę w futrynę, przeklinał i żądał pieniędzy na wódkę. Pani Helena próbowała odmówić, ale mężczyzna stał się coraz bardziej natrętny i wulgarny. W końcu zaczął ją obrażać i znieważać pamięć jej zmarłego męża.
Nagle Kot warknął i rzuł się na niego. Robert go odepchnął, ale Kot wrócił do ataku i niemal skoczył mu do gardła. Przeklinając, Robert stracił równowagę i odszedł. Kot spojrzał na panią Helenę tymi LUDZKIMI OCZAMI, podniósł dumnie ogon i odszedł, jakby jego misja była wykonana.
Pewnego dnia pani Helena miała jechać do urzędu po opał i poprosiła mnie, żebym jej towarzyszyła. Mieliśmy jechać autobusem do miasta. Zgodziłam się i rano przyszłam do niej.
Starsza pani siedziała na łóżku w szlafroku, wyglądając na zdezorientowaną.
Pani Heleno, dlaczego pani nie gotowa? Ubierz się, może zdążymy złapać jakiś transport nalegałam.
Kochanie, nie pojadę. Przepraszam powiedziała cicho.
Dlaczego?
Nie wiem, jak ci to powiedzieć Nie śmiej się Kot mi zabronił wyjść.
Co?! Wzięłam wolne w pracy, a pani mówi o kocie! No chodźmy! oburzyłam się.
Posłuchaj mnie, kochanie. Wczoraj wszystko przygotowałam i położyłam się spać. Śniło mi się, że Kot do mnie mówi. Tak jak ty teraz Patrzył na mnie i mówił:
Zostań w domu, Heleno. Nie wychodź jutro.
Zaniemówiłam! Nie dlatego, że Kot mówił! Nazwał mnie Heleną! Helena! Rozumiesz?! Tylko mój zmarły Wojtek tak mnie nazywał! A GŁOS KOTA BYŁ IDENTYCZNY Z GŁOSEM WOJTKA!
A potem Kot zaczął nucić piosenkę. Tę, którą Wojtek uwielbiał:
Gdy szli żołnierze w bój,
przez góry, lasy, przez kraj
Pamiętasz, mała Heleno, śpiewałem ci to, gdy szedłem na front?
Mimo wszystko znalazłam siłę, żeby zapytać:
Wojtek, to ty?!
No pewnie! Widzę, jak ci ciężko samej, więc wróciłem
Powiedz Zosi, żeby nie szła na tę operację. Nie przeżyje
I obudziłam się
Byłam w szoku! Stałam w milczeniu, łapiąc powietrze jak ryba na piasku.
W końcu pomyślałam:
Pani Heleno, czy wszystko w porządku? Może wezwać pogotowie? Może pani ma wysokie ciśnienie?
Czuję się lepiej niż kiedykolwiek, kochanie! Rozmawiałam z moim Wojtusiem! odpowiedziała, uśmiechając się przez łzy.
Zmierzyłam jej ciśnienie. O dziwo, było w normie!
Od tego dnia pani Helena zaczęła nazywać kota Wojtkiem. I co dziwne od razu reagował na to imię!
Przepowiednie pani Heleny (a może Kota?) spełniły się. Autobus, którym mieliśmy jechać, tego dnia miał wypadek. Był gołoledź, kierowca stracił panowanie nad pojazdem. Na szczęście nikt nie zginął, ale było wielu rannych. Zbieg okoliczności? Może. A tydzień później pani Helena dostała swój opał
Pani Helena poprosiła mnie, żebym zadzwoniła do Zosi, siostrzenicy Wojtka, i powiedZosia nie posłuchała jednak ostrzeżenia i zmarła na stole operacyjnym a Kot-Wojtek przez długie jeszcze lata pilnował swojej Heleny, aż oboje spotkali się znów na tamtym świecie.
