Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś, co ostatnio mi się przydarzyło, aż do tej pory nie mogę w to uwierzyć No więc, rodzice Justyny, mojej żony, na nasze wesele odwalili naprawdę grubą akcję i dali nam wyobraź sobie mieszkanie w Warszawie! Normalnie uroczyście przekazali nam klucze, uśmiechy, gratulacje, teksty w stylu teraz rozpoczynacie swoje wspólne życie i tak dalej. Tylko że to mieszkanie było prosto od dewelopera, wiadomo gołe ściany, zero podłóg, nawet gładzi nie było.
No to teściowa od razu wypaliła, że skoro oni dali nam mieszkanie, moi rodzice powinni pomóc z remontem. Trochę mi to zgrzytnęło, ale moi rodzice jakiś czas wcześniej przelali nam sporo kasy, żebyśmy mogli sobie coś urządzić. No i zgodzili się po staremu przyłożyć rękę do tego remontu.
Po ślubie, praktycznie z marszu, zabraliśmy się do roboty. Mój tata, który jest złotą rączką i ogarnia wszystko, co się da, załatwiał materiały, kupował kafelki i te sprawy. Ja mu oczywiście pomagałem ręce mam, narzekać nie będę. Justyna też czasem wbijała, pomagała z farbami czy wybieraniem paneli. Nawet teść potrafił się zaangażować i przynieść coś do roboty.
Remont się ciągnął, a żeby nie wydawać pieniędzy na wynajem, mieszkaliśmy na kupie u rodziców Justyny. Myślałem, że to zrobimy szybko, zamieszkamy na swoim i zaczniemy normalne, dorosłe życie.
No i pewnego dnia, szukam jakiegoś papieru w domu teściów (wiesz, masa dokumentów się walała przez ten remont), znajduję teczkę z papierami od mieszkania i po prostu zamarłem. Okazało się, że to mieszkanie wcale nie jest na mnie i Justynę, ale na moją teściową! Serio! W akcie własności czarno na białym nazwisko mamy Justyny.
Wieczorem miałem z tatą jechać po materiały do łazienki, ale powiedziałem, że odpuszczam, bo muszę z nim pogadać całkowicie mnie to przerosło. No i zebrałem całą rodzinę (każdy już wiedział, że coś się święci), i pytam bezpośrednio: Mamo Justyny, czemu to mieszkanie jest na panią, a nie na Justynę?
Teściowa spojrzała na mnie jak na dziecko: Oj, bo Ty jesteś taki naiwny! Oczywiście dla dobra Justyny to zrobiliśmy. I potem dodała, że jakbyśmy się kiedyś rozstali, to żebym nie mógł zabrać połowy mieszkania. Tak, dosłownie tak to powiedziała. Nawet nie dała mi dojść do słowa, tylko poleciała, że tak trzeba, bo różnie w życiu bywa.
Wkurzyłem się, pytam się, czy uważa to za uczciwe, że ja i mój tata robimy remont, który kosztuje fortunę, a tu nagle się okazuje, że nie mamy żadnej gwarancji, że to mieszkanie będzie kiedyś nasze. A ledwo co wzięliśmy ślub! No i poczułem się strasznie, bo dowiedziałem się, że Justyna wiedziała o tym, że mieszkanie nie jest na nas, ale tylko raz tam wspomniała matce, żeby to przepisała. A teraz wychodzi na to, że wszyscy coś przede mną ukrywali.
Serio, przez kilka dni nie mogłem z nimi rozmawiać, wróciłem na chwilę do rodziców i próbuję to wszystko sobie poukładać w głowie. Justyna chce gadać, ale ja muszę ochłonąć, bo nie wiem, co z tym zrobić. Czuję się zawiedziony, nie sądziłem, że taka sytuacja może mnie spotkać, ale może wszyscy rodzice tak kombinują?
Co byś zrobił na moim miejscu? Bo ja autentycznie nie mam pojęcia, jak się do tego zabrać.
