W biznesklasie. Długi lot. Kupiłam bilet z wyprzedzeniem, wybrałam miejsce przy oknie chciałam po prostu spokojnie przeżyć ten lot, trochę popracować i odpocząć. Wszystko przebiegało zwyczajnie: pasażerowie wsiadali, bagaże chowali się w schowkach, stewardesy oferowały wodę.
Właśnie rozsiadłam się wygodnie, gdy do salonu wszedł mężczyzna w drogim garniturze. W ręku trzymał skórzaną teczkę i z miną pełną pewności podszedł do swojego miejsca obok mnie. Spojrzał na siedzenie, potem przeniósł wzrok na mnie, skrzywił się z obrzydzeniem i powiedział głośno, by wszyscy wokół usłyszeli:
Co to za kpiny? Zapłaciłem za biznesklasę, a czuję się jak w tramwaju w godzinach szczytu!
Demonstracyjnie przewrócił oczami i rzucił w moją stronę pogardliwe spojrzenie.
Lecę na ważną konferencję, muszę się przygotować, a teraz nawet nie mogę normalnie usiąść mruknął, ciężko opadając na fotel.
Zrozumiałam, do czego zmierza. A raczej do kogo.
Po co w ogóle sprzedają miejsca takim jak ona? burknął już pod nosem, ale na tyle głośno, bym usłyszała.
Usiadł i natychmiast zaczął szturchać mnie łokciem, jakby chciał podkreślić swoje niezadowolenie. Było mi nie tylko fizycznie przykro, ale i strasznie wstyd. Odwróciłam się do okna, powstrzymując łzy. Nigdy nie sądziłam, że dorosły, pozornie dystyngowany człowiek może być aż tak złośliwy.
Przez cały lot zachowywał się, jakby specjalnie przeszkadzał wiercił się, szurał dokumentami, wzdychał. Ale nic więcej nie powiedział. Wytrzymałam. Przywykłam do oceniających spojrzeń. Ale nie do tak jawnej nienawiści.
Pod koniec lotu wydarzyło się jednak coś nieoczekiwanego, po czym mężczyzna gorzko pożałował swojego zachowania.
Gdy samolot wylądował i zaczęliśmy wychodzić, podszedł do mnie mój asystent z klasy ekonomicznej. Skinął głową i zapytał uprzejmie:
Pani profesor Kowalska, czy po rejestracji w hotelu od razu pojedziemy na miejsce konferencji? Wszystko już przygotowane.
Mężczyzna obok mnie zastygł. Poczułam jego wzrok. Asystent odszedł, a on nagle odezwał się zupełnie innym tonem:
Przepraszam pani też leci na tę konferencję? Słyszałem, że wystąpi tam wybitna naukowczyni Kowalska.
Tak odpowiedziałam spokojnie, sięgając po torbę. To ja.
Zamienił się w słup soli, zbladł, zaczął bełkotać coś o tym, że od dawna śledzi moje badania, że słyszał o moim wykładzie na temat sztucznej inteligencji.
Uśmiechnęłam się tylko uprzejmie i wysiadłam pierwsza. On pozostał w fotelu, jakby ktoś wypompował z niego całe powietrze.
Mam nadzieję, że od teraz ten nieznajomy przestanie oceniać ludzi po wyglądzie.
