Obudziła całą moją teściową. Ale ja do dziś czuję złość, bo nie wypieliłam grządek warzywnych.
Co tutaj robisz? wykrzyknęła teściowa, stojąc pośrodku grządek z łabędziem. Takiego wstydu jeszcze nie było w naszej rodzinie. Ja nie musiałam się zasłaniać dzieckiem wychowałam siedmioro i żadnego chwastu na grządce u mnie nie było!
Na jej krzyk zaraz zlecieli się sąsiedzi, przywarli do płotu jak stado wron i szeptem komentowali każde słowo. Teściowa, widząc widownię, jeszcze bardziej obrała się w swoją dumę i jeszcze głośniej mówiła. Już nie wiem, czego nie rzucała mi w twarz, a ja stałam osłupiała, nie mogąc z siebie wydobyć słowa. W końcu, zdyszana, nabrała głęboko powietrza i powiedziała donośnym głosem, by cała ulica słyszała:
Nie odezwałam się ani słowem.
Minęłam teściową spokojnie i tylko mocniej objęłam synka, wtulając go w ramiona. Kiedy wróciłam do domu, otworzyłam szafę i włożyłam do jednej, osobnej skrzynki wszystko to, co teściowa miała zabrać tego wieczoru oraz nazajutrz. Nawet się nie zastanawiałam wrzuciłam do torby ubrania syna i swoje własne. Wyszłam, nie zamieniając z nią już ani słowa.
Trzy dni później zadzwoniła teściowa:
Co zrobiłaś z tymi wszystkimi rzeczami, które profesor jej zapisał? Poprosiłam Krysię spod piątki, żeby kupiła kilka, ale ona powiedziała, że jeden słoik kosztuje majątek. A te, które są z obcymi napisami, to zupełnie nie wiadomo, co z nimi robić, bo nie można ich wymienić ani sprzedać. I co teraz mam zrobić? Odeszłaś, obraziłaś się Bóg wie o co, a ja mam tu ducha wyzionąć?
Nie odpowiedziałam nic. Wyłączyłam telefon i przełamałam kartę SIM. To wszystko, dalej już nie potrafię, nie mam już ani siły fizycznej, ani psychicznej, by to ciągnąć.
To było rok temu, tuż przed tym, jak urodził się mój Stefanek, kiedy mój mąż, Piotr, stracił panowanie nad autem na śliskiej szosie pod Białymstokiem. Ledwo pamiętam, jak odprowadzałam go w ostatnią drogę, jak odwoziła go karetka, a rano następnego dnia zostałam matką Nic już mnie nie cieszyło. Bez swojego ukochanego Piotra czułam, że wszystko wokół jest szare i bezwartościowe. Synka karmiłam i usypiałam automatycznie, bo tak trzeba było.
W letarg wyrwał mnie telefon.
Twoja teściowa jest w złym stanie. Mówią, że długo po śmierci syna nie pożyje.
Zdecydowałam natychmiast. Zaraz po wyrejestrowaniu się sprzedałam mieszkanie w Warszawie. Część pieniędzy zamieniłam na złote i odłożyłam na budowę nowego domu żeby Stefanek miał gdzie mieszkać, gdy dorośnie. A ja poszłam ratować teściową.
Ten rok to nie było życie to była tylko egzystencja.
Nie spałam po nocach, doglądając teściowej i tuląc synka. Maluch był płaczliwy, a jej trzeba było pilnować nawet nocą.
Dobrze, że miałam oszczędności. Sprowadzałam lekarzy z całej Polski z Poznania, Krakowa, Gdańska żeby prowadzili jej leczenie. Wykupiłam wszystkie lekarstwa, jakie przepisywano, nie patrząc na koszt. W końcu teściowa odzyskała sprawność. Najpierw woziłam ją na wózku po pokoju, potem po ogrodzie. Z czasem pani Maria tak się wzmocniła, że zaczęła samodzielnie chodzić a potem…
Nie chcę już jej ani oglądać, ani słyszeć. Niech sama teraz się troszczy o swoje zdrowie, jak jej się podoba. Przynajmniej zachowałam rozum i nie wydałam na nią wszystkich pieniędzy. Przeprowadziłam się z synkiem do nowego mieszkania. Nie myślałam, że wszystko tak się ułoży.
Chciałam zżyć się z matką męża, bo sama byłam sierotą. Teraz jestem już naprawdę sama. Muszę nauczyć mojego Stefanka: nie każdy zasługuje na ludzkie traktowanie. Dla niektórych ważniejszy jest czysty ogródek niż czyjeś serce.
