Ach, co to znowu ma być?! – wybuchnęła Kasia, stojąc na środku salonu. Jej głos drżał z irytacji. Rozglądała się po pokoju, jakby szukając odpowiedzi na swoje pytanie wśród mebli czy ścian.
– Znowu?! Trzeci raz w tym miesiącu! Ile można?!
Na kanapie, wygodnie rozparty na poduszkach, siedział Marek. W jednej ręce trzymał telefon, w drugiej – pilot do telewizora. Powoli przeniósł wzrok na żonę, ale jego oczy pozostały obojętne, jak zawsze, gdy chodziło o jego matkę.
– Co „znowu”? – zapytał, mrużąc oczy. – Nie zaczynaj od razu histerii. Dopiero co wróciłem do domu, chcę odpocząć.
– Histerii? – Kasia zrobiła krok do przodu, jej głos stał się wyższy. – Ty nazywasz to histerią? Pięć tysięcy złotych! Tak po prostu! Bez wyjaśnień, bez pytań! Nawet nie spytałeś, na co je potrzebuje! Po prostu przeleciałeś!
Marek odłożył telefon, cicho wzdychając. Na jego twarzy malowało się raczej zmęczenie niż zdziwienie.
– No i co z tego? To moja mama. Potrzebuje pieniędzy – pomogłem. W czym problem?
Kasia podeszła bliżej, jej policzki płonęły.
– Problem w tym, że oszczędzamy na domek! Przecież się umawialiśmy! Każda złotówka ma iść na nasz wspólny cel! A ty co miesiąc wyrzucasz pieniądze w próżnię! Raz leki, potem remont, teraz te „nieprzewidziane wydatki”! Może potrzebuje nowego iPhone’a?
Marek znów westchnął, pocierając nasadę nosa.
– Jest starsza, Kasia. Trudno jej samodzielnie sobie radzić. Czasem łatwiej pomóc niż tłumaczyć.
– Starsza? Ma tylko sześćdziesiąt pięć lat! Biega więcej niż ty! Teatry, kluby, wycieczki! A my? My mamy rezygnować z marzeń przez jej zachcianki?
– Kasia! – głos Marka po raz pierwszy zabrzmiał ostrzej. – Nie mów tak o mojej mamie. Wychowała mnie.
– Wychowała ciebie, Marku, nie mnie. I tak, jestem jej wdzięczna. Ale to nie znaczy, że może stale żądać pieniędzy! Żyjemy z jednej pensji. Moje zlecenia są nieregularne. Przecież wiesz!
I wiedziała. Po zamknięciu agencji reklamowej, gdzie Kasia pracowała jako dyrektor kreatywny, musiała przejść na freelancing. Praca była, ale dochody niestabilne. Ich budżet był kruchy jak szkło. Każda nieplanowana wydatek – jak uderzenie w nie.
Marzyli o domku letniskowym. To marzenie żyło w nich od trzech lat – drewniana chata na wsi, taras opleciony różami, grill z przyjaciółmi, wieczory przy ognisku. Ale za każdym razem, gdy kwota zbliżała się do wymarzonej sumy, coś się wydarzało: remont u teściowej, leczenie zębów, nowe tapety, sprzęt AGD… I znów musieli zaczynać od nowa.
– Po prostu jestem zmęczona – cicho powiedziała Kasia, podchodząc do okna. – Zmęczona byciem na drugim miejscu. Zmęczona tym, że oszczędzamy na sobie, a twoja mama żyje w luksusie.
Marek podszedł do niej, ale nie przytulił.
– Jest chora, Kasia. Potrzebuje pomocy.
– Na co choruje? Na chęć kupowania i podróżowania? Kiedykolwiek sprawdziłeś, na co idą te pieniądze? Lata nad morze, kupuje ciuchy, jada w restauracjach, a my od dziesięciu lat nie byliśmy na wakacjach!
– Przestań – stanowczo powiedział Marek, choć w jego głosie znów pojawiła się obojętność. – Nie chcę o tym rozmawiać.
– Oczywiście, że nie chcesz! – Kasia gwałtownie odwróciła się do niego. – Nigdy nie chcesz rozmawiać, gdy chodzi o twoją mamę. Dla ciebie jest święta, a ja jestem wredną, która jej życzy źle. Ale ja nie życzę jej źle! Chcę sprawiedliwości! I chcę nasz domek!
Marek zamilkł. Jego ramiona się naprężyły, wzrok utkwił w podłodze. Kasia znała ten wyraz twarzy. Nie zamierzał się kłócić. Po prostu będzie milczał, jak zawsze. A za kilka godzin wyjdzie, jakby nic się nie stało.
– Dobra… – mruknął. – Idę spać.
I wyszedł, zostawiając ją samą w środku pokoju.
Kasia została przy oknie, wpatrując się w ciemne niebo. Gwiazdy mrugały zimno i obojętnie. Wiedziała: dopóki Marek sam nie podejmie decyzji, nic się nie zmieni. Zbyt przywykł do bycia synem, by stać się mężem. I zbyt kocha swoją matkę, by usłyszeć żonę.
