Skłamała, że jest w ciąży, żeby zatrzymać mężczyznę. Ale na baby shower wszystko wyszło na jaw, gdy lekarz, który miał przykryć jej kłamstwa, postanowił powstrzymać tę farsę.
Nigdy bym nie pomyślała, że jedno kłamstwo może zniszczyć wszystko, w co wierzyłam. Zwłaszcza taką przyjaźń jak nasza z Janiną. Byłyśmy nierozłączne od uczelni: wspólna nauka, nocne rozmow y, podróże, wzajemne wsparcie. Ale jedna desperacka decyzja zmieniła wszystko.
Janina się zmieniła. Stała się wycofana, spóźniała się, znikała na długie godziny, wpatrywała w telefon, była nerwowa. Zrzucałam to na pracę, ale czułam, że w jej związku z Jakubem też coś się nie układa. A przecież z zewnątrz wyglądali na idealną parę. Pewnego wieczoru, kiedy jak zwykle oglądałyśmy u niej film, Janina szepnęła:
— Jestem w ciąży.
Zdrętwiałam.
— Co? Naprawdę?
— Tak. — Jej głos drżał, gryzła wargi. — Nie wiem, co robić. Jakub marzy o dziecku. A ja… boję się. Ale jeśli powiem, że to nieprawda – odejdzie.
Wtedy pierwszy raz poczułam lodowaty dreszcz. Janina? Ta silna, niezależna Janina? Udaje ciążę? Nie mogłam w to uwierzyć. Próbowałam z nią rozmawiać, tłumaczyć, ale była nieugięta:
— To jedyny sposób, żeby go zatrzymać.
Na początku starałam się ją wspierać. Ale potem zauważyłam dziwne rzeczy. „Brzuch” nie rósł. „Wizyty u lekarza” owszem, ale szczegółów brakowało. Ciągle zmieniała temat, opowiadała o „trudnej ciąży” – ale brzmiało to nienaturalnie.
Kiedy zaproponowałam, że pójdziemy razem do ginekologa, Janina zbladła.
— Nie, nie trzeba… Nie chcę, żebyś się martwiła…
Wiedziałam, że coś jest nie tak. Ale nie spodziewałam się, że prawda wyjdzie na jaw tak szybko i… tak brutalnie.
Jakub, niczego nie podejrzewając, postanowił zorganizować dla Janiny baby shower. Zaprosił wszystkich: rodzinę, przyjaciół, kolegów z pracy. Dekoracje, prezenty, jedzenie – wszystko perfektywne.
Aż do chwili, gdy pojawił się on – doktor Nowak.
— Dziękuję, że pan przyszedł – uśmiechnął się Jakub, ściskając dłoń lekarza. – Janina tak wiele o panu opowiadała.
Pocz ułam, jak ściska mi się żołądek. Doktor zastygł. Spojrzał na Janinę. W jego oczach było coś niepokojącego.
— Janina… – powiedział spokojnie, ale stanowczo. – Chyba nadszedł czas, żeby powiedzieć prawdę.
W pokoju zapadła cisza. Janina zbladła, jej usta drżały.
— Ja… ja nie jestem w ciąży – wyszechnęła. – Przepraszam, Jakub. Po prostu… bałam się. Bałam się, że odejdziesz…
Jakub stał nieruchomo. Jego dłonie zacisnęły się w pięści. Nie krzyczał. Jego głos był cichy, ale pełen większego bólu niż jakikolwiek krzyk:
— Okłamywałaś mnie. Udawałaś, że nosisz moje dziecko. Zdradziłaś mnie.
Janina wybuchnęła płaczem, ale było za pó— Wszyscy proszę wyjść – powiedział Jakub głosem, który nie pozostawiał wątpliwości, że to koniec.
